Ο Έλληνας πολίτης, πέρα από τις καθιερωμένες διασκεδάσεις του, σχεδόν σε καθημερινή βάση πλέον, θαυμάζει και απολαμβάνει στις ειδήσεις «του κουτιού», τις τιτανομαχίες στο κοινοβούλιο, με σοβαρά επιχειρήματα λέξεων, αποδείξεων, αλλά κυρίως ύφους και ευγένειας των Ελλήνων βουλευτών μεταξύ τους. Πρωτοπόροι στις συζητήσεις είναι ο υπουργός Άδωνης Γεωργιάδης, ο Παύλος Πολάκης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, χωρίς να υστερούν οι υπόλοιποι. Όλοι τους δίνουν πραγματικά ένα «εξαιρετικό δείγμα κοινοβουλευτικής μαγείας», για κάποιον που τυχαίνει να παρακολουθεί τις εξαιρετικές συζητήσεις, μεταξύ κομμάτων και βουλευτών, στο ελληνικό κοινοβούλιο.
Ο γνωστός υπουργός Άδωνις, «δίνει δείγματα πολιτισμού, άξια για μίμηση», προς την κ. Κωνσταντοπούλου. Τονίζει σε κάθε ευκαιρία ότι η συγκεκριμένη, αποτελεί ό,τι πιο τοξικό, ό,τι πιο δηλητηριώδες, ό,τι πιο κακοποιητικό έχει περάσει από τη Βουλή, εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Είναι υστερική και απαίσια! Είναι τύραννος και αν πάρει την εξουσία ο Στάλιν θα φαίνεται παιδάκι μπροστά της! Επαγγελματίας συκοφάντης και βαριά άρρωστη πολιτικά! Δεν θέλω καμία διακοπή όταν μιλώ, από αυτή τη γελοία. Την απειλεί. Εγώ θα σε κλείσω φυλακή, θα σου κάνω 15 μηνύσεις την εβδομάδα! Εσείς ξέρετε μόνο από βιαστές γιατί αυτοί είναι η παρέα σας! Ο υπουργός υποστηρίζει ότι η ρητορική της «σπέρνει μίσος». Αυτά είναι μερικά από τα άκρως διδακτικά για τον κόσμο και ειδικότερα για τη νεολαία η οποία πιθανόν να παρακολουθεί τις συζητήσεις στη βουλή από τον υπουργό.
Ο υπουργός έχει και για τον κ. Πολάκη «εξαιρετικά κοσμητικά επίθετα» όπως: δειλός, ψεύτης και συκοφάντης, γελοίος, υβριστής και το καλύτερο όλων, με προτροπή να φύγει από το κοινοβούλιο, με την εξαιρετική λέξη, Ουστ!
Παράλληλα ο κ. Πολάκης απαντά επίσης στον υπουργό με «εξαιρετικές εκφράσεις άξιες για σεμινάριο» ειδικά στη νεολαία όπως: λαδέμπορος της κατοχής, διαπλεκόμενος, ακροδεξιός, κλέφτης και βδέλυγμα, με κορυφαίο το να φορά τσίγκινο σωβρακάκι στην αναμέτρηση μαζί του, ενώπιον της δικαιοσύνης!
Η κ. Κωνσταντοπούλου απαντά πάντα με τον «ίδιο απαράμιλλο σεβασμό» στον κ. Γεωργιάδη. «Θα συνιστούσα στους κηφήνες που κάθονται στα έδρανα των βουλευτών της ΝΔ… Αυτός ο ακροδεξιός φασιστοειδής τύπος που κάθεται στα υπουργικά έδρανα, αυτό το άθλιο, το γελοίο υποκείμενο, ο τραμπούκος και φασίστας, ο αρχιψεύτης, είναι ένα κινητό φαινόμενο χυδαιότητας, σεξισμού και συκοφαντίας». Από τους «άκρως κολακευτικούς χαρακτηρισμούς της» δεν παρέλειψε ούτε αυτή και τον Παύλο Πολάκη, όταν σε κόντρα του με τον Γεωργιάδη ειπώθηκαν από τα χείλη της αιχμές για την ενδυμασία και το ήθος των δύο πλευρών. Η κ. Κωνσταντοπούλου υποστηρίζει συχνά ότι οι χαρακτηρισμοί της αποτελούν απάντηση στην ασέβεια και την αλαζονεία που, κατά την ίδια, επιδεικνύει ο υπουργός, απέναντι στους θεσμούς και τους πολίτες.
Στη μνήμη μου ήρθαν για αναπόφευκτη σύγκριση οι επικές μονομαχίες των πολιτικών, στην αρχή της μεταπολίτευσης, σε σχέση με τις «εξευγενισμένες» των σημερινών βουλευτών.
Οι αριστεροί που είχαν φάει την αντίσταση, τα βουνά, τις εξορίες στα μακρονήσια και τα βασανιστήρια με το κουτάλι, όπως ο Φλωράκης, ο Ηλιού, ο Κύρκος, ο Φαράκος και άλλοι, παρ΄ότι βγήκαν χαμένοι από έναν καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο που διέλυσε την χώρα και που τους χώριζε αίμα αδελφικό με την άλλη πλευρά, σεβόντουσαν και τιμούσαν τους αντιπάλους τους. Ποτέ δεν έγιναν φτηνοί συκοφάντες και χυδαίοι. Ποτέ δεν έμοιασαν στους σημερινούς πολιτικούς της υποτιθέμενης αριστεράς, σε στυλ Τσίπρα, Φάμελλου, Πολάκη, Κωνσταντοπούλου. Ένα μικρό δείγμα του σεβασμού τους προς το ελληνικό κοινοβούλιο, τους πολιτικούς τους αντιπάλους και τους θεσμούς ήταν όταν, μετά τη δολοφονία του Μπακογιάννη, επισκέφτηκαν τον πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, για να του ζητήσουν να μην συνεδριάσει η Βουλή για λόγους πένθους. Ο Μητσοτάκης δεν το δέχτηκε, για να μην θεωρηθεί ότι υποχωρεί η δημοκρατία στον εκφοβισμό των δολοφόνων και την τυραννία των όπλων.
Παρά τις όποιες διαφορές μεταξύ των παλαιών πολιτικών, υπήρξαν στιγμές απόλυτου σεβασμού. Μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη, ο Μητσοτάκης μίλησε στη Βουλή με συγκλονιστική ψυχραιμία, ζητώντας να σταματήσει ο διχασμός. Τότε, ο μεγάλος αντίπαλος του Ανδρέας Παπανδρέου σηκώθηκε και του έσφιξε το χέρι, σε μια από τις πιο ιστορικές χειραψίες του ελληνικού κοινοβουλίου. Στην ίδια περίπτωση έχει μείνει ανεξίτηλα στη μνήμη μου η σκηνή με τους Κύρκο, Φλωράκη, Φαράκο, Γιάνναρο και Λεντάκη να χειροκροτούν με πραγματικό πάθος στην Βουλή τον Μητσοτάκη, στη συγκεκριμένη ομιλία του για τον Μπακογιάννη.
Ο μεγάλος φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης σε μια εμβληματική του συνέντευξη, είχε πει χαρακτηριστικά: «Ο ελληνικός λαός (όπως και κάθε λαός) είναι απόλυτα υπεύθυνος για τις επιλογές του και την ιστορία του. Αν δεχτούμε πως ο ελληνικός λαός «δεν καταλάβαινε τι έκανε» ή «δεν ήξερε τι ψήφιζε», τότε τον αντιμετωπίζουμε σαν νήπιο. Είχε επίσης δηλώσει με ειρωνεία ότι αν ο λαός είναι όντως ανεύθυνος για την ιστορία του και δεν ξέρει τι κάνει, τότε «ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα». Αν όμως θέλουμε να μιλάμε για δημοκρατία, πρέπει να δεχτούμε ότι οι πολίτες φέρουν την ευθύνη των πράξεών τους. Περιέγραφε την πολιτική ζωή στην Ελλάδα ως κάτι μεταξύ «ποδοσφαίρου και οικογενειακού καυγά», όπου ο κόσμος ψηφίζει με βάση το συναίσθημα ή το προσωπικό συμφέρον και μετά παραπονιέται σαν να τον «πρόδωσαν», αρνούμενος τη δική του συμμετοχή στο αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τον Καστοριάδη, η ιδέα ότι «ο λαός είναι πάντα θύμα των ξένων ή των πολιτικών» είναι ένας βολικός μύθος που εμποδίζει τους Έλληνες από το να γίνουν πραγματικά αυτόνομοι πολίτες.
Και το ερώτημα είναι πλέον… με τέτοιου είδους πολιτικούς, όπως οι παραπάνω, οι οποίοι έχουν διαγράψει από το λεξιλόγιο τους λέξεις και συμπεριφορές όπως: Σεβασμός, εκτίμηση, υπόληψη, αναγνώριση, τιμή, ευλάβεια, αβροφροσύνη, κοσμιότητα, αντικαθιστώντας τις με λέξεις όπως: Η υποτίμηση, ασέβεια, περιφρόνηση, αυθάδεια, απαξίωση, θράσος, εξευτελισμό, διαπόμπευση, τοξικότητα, αλαζονεία, χυδαιότητα, τι μπορεί να περιμένει και τι να κάνει ο απλός πολίτης; Θεωρώ ότι ο Καστοριάδης μάλλον έδειξε ξεκάθαρα τον δρόμο, για όσους εννοείται πως θέλουν να τον δουν και να τον περπατήσουν και κατ’ επέκταση να τον περπατήσει επιτέλους και η χώρα!
