Η σύγχρονη ελληνική κουζίνα, λόγω της σχέσης της με τη Μεσογειακή, έχει εξελιχθεί και έχει αναγνωρισθεί από τις σημαντικότερες κουζίνες του κόσμου. Αν και έχει επηρεαστεί σημαντικά από τις σύγχρονες τάσεις και συνήθειες της παγκόσμιας μαγειρικής και διατροφής, εν τούτοις δεν έχασε ποτέ την επαφή με την αρχαία κουζίνα και τροφή.
Τούτο αποδεικνύεται από το ότι βασίζεται σχεδόν στις ίδιες πρώτες ύλες που είχαν και αγάπησαν οι αρχαίοι και συνεχίζουν να διαχειρίζονται οι σύγχρονοι Έλληνες. Συγκεκριμένα υπήρχε ένας διαχρονικός φορέας των μαγειρικών πληροφοριών των αρχαίων προγόνων μας και μάλιστα σε αυτή την περίπτωση υπήρχε παραπάνω από ένας
Τούτο εξηγείται από το γεγονός ότι μετά την παρακμή της αυτοκρατορίας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Ρωμαίοι που πήραν τη σκυτάλη στην ηγεσία του τότε γνωστού κόσμου, δεν μας αντιμετώπισαν σαν όλες τις υπόλοιπες κτήσεις τους, σεβόμενοι την πληθώρα κληρονομιά που έλαβαν από τους Έλληνες, με αποτέλεσμα να μην αλλοιωθούν τα πολιτιστικά μας στοιχεία και φυσικά οι διατροφικές μας συνήθειες. Σε αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο, η φιλοσοφία, η τέχνη, η γλώσσα, επιστημονικά επιτεύγματα, αλλά και της μαγειρικής μας τέχνης και διατροφικών συνηθειών μας, που επηρέασαν βαθιά τον Ρωμαϊκό Πολιτισμό.
Ο φορέας που μετέφερε μεταξύ των άλλων την μαγειρική μας κληρονομιά, δεν είναι άλλος από το θρήσκευμα μας τον Χριστιανισμό, ο οποίος σεβάστηκε και απορρόφησε πλήρως τις συνήθειες των αρχαίων μας προγόνων και τις κράτησε ζωντανές μέχρι σήμερα, ενσωματώνοντας τις στα ήθη και έθιμα μας και σε μεγάλο πλήθος από γιορτές.
Ο τελευταίος φορέας της μαγειρικής κληρονομιάς, είμαστε εμείς οι ίδιοι οι Έλληνες, που διατηρήσαμε τις παραδόσεις μας, την αγάπη για την πατρίδα μας, αλλά κυρίως για το θεσμό της οικογένειας, κύριοι παράγοντες της ελληνικής κοινωνίας. Έτσι λοιπόν από γέροντες σε παιδιά(γενιά σε γενιά), διαδόθηκαν όλες οι μαγειρικές διατροφικές συνήθειες και διατηρήθηκαν μέχρι σήμερα.
Κάποιες διατροφικές των Αρχαίων Ελλήνων μέχρι σήμερα
– Το ρόδι
Το ρόδι όπως και σήμερα που θεωρείται σύμβολο ευμάρειας, πλούτου, καλοτυχίας, γονιμότητας, ευτυχίας και αφθονίας, το ίδιο ισχύει και στους αρχαίους Έλληνες.
Οι κατακόκκινοι σπόροι του παραμένουν ως ένα βασικό στοιχείο πλήθους σαλατών, είναι δε από τα κύρια συστατικά των Χριστουγεννιάτικων εδεσμάτων και ένα από τα έθιμα θρησκευτικών εορτών και γαμήλιων τελετών.
– Οίνος
Ο οίνος ήταν από τα ποτά με την μεγαλύτερη συμβολική αξία, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Η άμπελος από σύμβολο του Διονυσίου, έγινε σύμβολο του Χριστού, με τον οίνο να συμβολίζει το αίμα του και η θεία κοινωνία που λαμβάνουν οι πιστοί, να είναι το κύριο συστατικό της.
Κατά την διάρκεια σήμερα διαφόρων εορταστικών εκδηλώσεων ή απλές συντροφικές παρέες, καταναλώνεται άφθονος οίνος. Είναι όμως παρόν και στις λύπες μας, με το έθιμο να ραντίζουμε τον τάφο των αγαπημένων μας, με λίγο οίνο.
– Δημητριακοί καρποί
Τα κόλλυβα που συνηθίζονται σήμερα σε διάφορα μνημόσυνα(σαράντα, τρίμηνα, εξάμηνα, χρόνος), είναι δημητριακοί καρποί,που προσφέρονταν στα Ελευσίνια Μυστήρια, μια εορτή που είχε να κάνει με την κάθοδο της Περσεφόνης στον Άδη.
– Ψάρι
Το ψάρι που συνηθίζεται σήμερα ως βασική διατροφική συνήθεια, αλλά και μετά την τέλεση κάποιου μνημοσύνου, ως κύριου γεύματος. Κάτι ανάλογο γινόταν και στην αρχαία Ελλάδα.
– Αυγό
Είναι από το κύριο σύμβολο του Πάσχα, από τις σημαντικότερες γιορτές του Χριστιανισμού, έχει δε επικρατήσει από τα πιο γνωστά τρόφιμα/σύμβολα της αρχαιότητας, το αυγό. Στις μέρες μας είτε κόκκινο ή σοκολατένιο, έχει διατηρήσει το ίδιο συμβολισμό.
Οι αρχαίοι Έλληνες πιστοί απέθεταν αυγά στα χέρια ειδώλων του Διονύσου, ως σύμβολο αναγέννησης των θανόντων, κάτι ανάλογο συμβολίζει και σήμερα, μυστήριο της ζωής και ανάστασης.
– Κρέας – Αρνί
Ως γνωστό την Κυριακή του Πάσχα συνηθίζεται να καταναλώνεται αρνί στη σούβλα. Κατά την αρχαιότητα μια συγκεκριμένη ημέρα, ξεκινούσε με την θυσία ενός ζώου και κατέληγε σε ένα εορταστικό δείπνο.
Υπάρχουν και άλλες παρόμοιες καταναλωτικές διατροφικές με τους αρχαίους προγόνους μας, που θα ήταν κάπως κουραστικό να αναφερθούν.
