Κάποιες φορές είναι να απορεί κανείς πόσο άκαιρα τίθενται για συζήτηση αναπτυξιακά θέματα, όπως το θέμα για δημιουργία εξ αρχής των υποδομών για κυκλοφορία μέσου σταθερής τροχιάς στην Κρήτη. Η αλήθεια είναι, ότι το περίσσιο φως δε βλάπτει! Ωστόσο,0ι συζητήσεις αυτές είναι χρήσιμες μόνο όταν οι ανάγκες ενός τόπου ταξινομούνται κατά προτεραιότητα αφενός και αφετέρου λαμβάνεται υπόψη σφαιρικά και ως ενιαίο σύνολο το Νησί και οι ανάγκες του, μια και η Κρήτη έχει «ανοικτές πληγές» και ιστορίες «πονεμένες». – Η πρώτη πονεμένη ιστορία λέγεται ΒΟΑΚ! Ο δρόμος αυτός είναι τώρα και δεκαετίες μικρός και ακατάλληλος για το μέγεθος του κυκλοφοριακού του φορτίου και η νέα χάραξη έχει καθυστερήσει ανεπίτρεπτα, με αποτέλεσμα να έχομε θρηνήσει εκατόμβες θυμάτων. Έστω όμως και αργά το έργο ξεκίνησε, αλλά είναι άγνωστο πότε θα ολοκληρωθεί και αν θα ολοκληρωθεί κάποτε στο σύνολό του!!! – Η Δεύτερη πονεμένη ιστορία λέγεται ΝΟΑΚ! Κι εδώ έχει απόλυτο δίκιο ο δήμαρχος Αγίου Βασιλείου Γιάννης Ταταράκης και η κίνησή του για δημιουργία ενιαίου μετώπου των δημάρχων της νότιας Κρήτης είναι σωστή. Ο δρόμος αυτός πρέπει να μπει σε άμεση προτεραιότητα, γιατί είναι το μοναδικό έργο βασικής υποδομής, που αν κάποτε γίνει, θα υποστηρίξει τη νότια Κρήτη και την ενδοχώρα του Νησιού πληθυσμιακά και αναπτυξιακά, πριν το τμήμα αυτό ξεπουληθεί ολότελα σε ξένα συμφέροντα, εκτός κι αν δεν μας ενδιαφέρει το κομμάτι αυτό της Κρήτης, οπότε τίθενται άλλα θέματα! – Τρίτο αναγκαίο έργο είναι η κατασκευή ενός σύγχρονου συνδετήριου δρόμου μεταξύ του αεροδρομίου των Χανίων με τη Σούδα. Είναι έργο μικρό σε μέγεθος, αλλά άμεσης αναγκαιότητας για την τουριστική ανάπτυξη της δυτικής Κρήτης. – Μία άλλη πολύ πονεμένη ιστορία είναι το νερό! Αν, όπως λέγεται υποθετικά, ο αριθμός των επισκεπτών αυξηθεί κατ’ έτος από τα έξι εκατομμύρια στα δέκα στα επόμενα χρόνια, πόση επί πλέον ποσότητα νερού θα χρειαστεί για να καλυφθούν οι επιπλέον ανάγκες και που θα βρεθεί αυτή; Μάλιστα αν λάβουμε υπόψη μας τη ραγδαία κλιματική επιδείνωση, τα φράγματα και γενικότερα η διαχείριση του νερού είναι υποδομές άκρως απαραίτητες όχι μόνο για την εξυπηρέτηση του τριτογενή τομέα, αλλά και για τη διατήρηση του πρωτογενή τομέα παραγωγής, διαφορετικά η ύπαιθρος θα εγκαταλειφθεί και θα καταρρεύσει τελείως πληθυσμιακά και παραγωγικά. Αλήθεια, πόσα φράγματα έχουν κατασκευαστεί και λειτουργούν τώρα και δεκαετίες, αλλά μόνο οι ταμιευτήρες τους και είναι έργα ημιτελή χωρίς δίκτυα άρδευσης; Δέστε το φράγμα της Πλακιώτισσας στο Ηράκλειο, που παραμένει για δεκαετίες χωρίς δίκτυο άρδευσης!!! Το δε φράγμα στον Πλατύ ποταμό είχε ανακοινωθεί η κατασκευή του από το έτος 1958, αλλά ακόμα δεν ξεκίνησε! Προφανώς το μέλλον της Κρήτης παραγωγικά και τουριστικά θα κριθεί στην επάρκειά της σε νερό! Πόσα έργα του είδους αυτού έχει ανάγκη ακόμα η Κρήτη στο σύνολό της;
Ωστόσο, δεν ξέρω αν η Κρήτη θα χρειαστεί μελλοντικά οπωσδήποτε μέσο σταθερής τροχιάς ή κάποιο άλλο μέσο μαζικής μεταφοράς; Γιατί μέσα μαζικής μεταφοράς υπάρχουν πολλών ειδών. Ένα από αυτά μπορεί να είναι από τη θάλασσα και μάλιστα θα είναι παντελώς ανέξοδη η λειτουργία του, μια και δεν θα χρειαστούν τεράστιες απαλλοτριώσεις εκτάσεων, γέφυρες και κοιλαδογέφυρες, ούτε σιδηροτροχιές και τούνελ, ούτε υποστηριχτικά άλλα δίκτυα (σταθμοί, ΔΕΗ, νερό κ.λπ.). Οι δε μεγάλες πόλεις της Κρήτης είναι στη βόρεια ακτογραμμή του νησιού κι ενδείκνυται η σύνδεσή τους δια θαλάσσης, αν και όποτε χρειαστεί, μια κι έχουν πανέτοιμες τις σχετικές εγκαταστάσεις.
* Ο Γιώργης Ν. Τσιγδινός είναι συντ/χος εκπαιδευτικός
