Την παρακάτω επιστολή λάβαμε και δημοσιεύουμε από συμπολίτισα που περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τη σημασία που έχει η συντήρηση των υποδομών, ειδικά όταν αυτές απευθύνονται σε άτομα με αναπηρία. Αφορμή για το κείμενό της είναι ένα μπάνιο στη θαλάσσια περιοχή του Γερανίου, εκεί όπου έχει εγκατασταθεί το σύστημα seatrack που δίδει τη δυνατότητα σε ανθρώπους με κινητικές αναπηρίες να απολαύσουν το μπάνιο τους. Όταν αυτό λειτουργεί. Και αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο του κειμένου της.
Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Υπάρχουν στιγμές που μια φαινομενικά απλή καθημερινή ανάγκη γίνεται μια διαρκής υπενθύμιση του πόσο δύσκολη μπορεί να είναι η ζωή για έναν άνθρωπο με αναπηρία.
Ένα μπάνιο στη θάλασσα είναι κάτι αυτονόητο για τους περισσότερους από εμάς. Για έναν άνθρωπο με κινητική αναπηρία, όμως, μπορεί να προϋποθέτει σχεδιασμό, μετακίνηση, συνοδεία και – κυρίως – την ύπαρξη υποδομών που λειτουργούν πραγματικά.
Σήμερα επιχειρήσαμε για ακόμη μία φορά να πάμε σε παραλία του Ρεθύμνου όπου υπάρχει εγκατάσταση Seatrac, προκειμένου ο πατέρας μου, άνθρωπος με 85% αναπηρία, να μπορέσει να κάνει το μπάνιο του στη θάλασσα.
Δυστυχώς, ο μηχανισμός δεν λειτουργούσε.
Και αυτό δεν συνέβη για πρώτη φορά. Είναι η τρίτη φορά μέσα στο φετινό καλοκαίρι που επιχειρούμε να χρησιμοποιήσουμε τη συγκεκριμένη εγκατάσταση και αντιμετωπίζουμε το ίδιο πρόβλημα.
Αυτή τη φορά, μάλιστα, πριν ξεκινήσουμε, ελέγξαμε την ηλεκτρονική ενημέρωση για την κατάσταση λειτουργίας της εγκατάστασης, η οποία εμφανιζόταν ως «σε λειτουργία». Φτάνοντας στην παραλία, διαπιστώσαμε ότι στην πράξη δεν λειτουργούσε.
Ίσως για κάποιον αυτό να αποτελεί απλώς μια τεχνική βλάβη.
Για έναν άνθρωπο με αναπηρία, όμως, δεν είναι απλώς αυτό.
Είναι μια μετακίνηση που έγινε χωρίς αποτέλεσμα. Είναι η ταλαιπωρία. Είναι η προσδοκία ότι αυτή τη φορά θα μπορέσει να κάνει κάτι τόσο απλό και αυτονόητο και τελικά να μην μπορεί. Είναι, κυρίως, η αίσθηση ότι μια υποδομή που δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει την πρόσβασή του δεν είναι τελικά διαθέσιμη όταν τη χρειάζεται.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία του ζητήματος.
Η προσβασιμότητα δεν είναι μόνο η δημιουργία μιας υποδομής. Είναι η διασφάλιση ότι αυτή η υποδομή λειτουργεί, συντηρείται και είναι πραγματικά προσβάσιμη στους ανθρώπους για τους οποίους δημιουργήθηκε.
Η μέριμνα δεν μπορεί να ολοκληρώνεται με την εγκατάσταση ενός Seatrac ή οποιουδήποτε άλλου εξοπλισμού προσβασιμότητας. Χρειάζεται συστηματική συντήρηση, έλεγχος, άμεση αποκατάσταση των βλαβών και – εξίσου σημαντικό – αξιόπιστη ενημέρωση για την πραγματική κατάσταση λειτουργίας του.
Παράλληλα, υπάρχει και η ανάγκη προστασίας αυτών των υποδομών από τη λανθασμένη χρήση τους. Στη συγκεκριμένη παραλία, αλλά και άλλες, ενήλικες και παιδιά χρησιμοποιούν τις πλατφόρμες ως βατήρα.
Πιθανότατα σε πολλές περιπτώσεις αυτό γίνεται από άγνοια και όχι από πρόθεση. Όμως ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται ενημέρωση. Ο συγκεκριμένος εξοπλισμός δεν είναι ένα ακόμη παιχνίδι ή μια ακόμη κατασκευή στην παραλία. Για έναν άνθρωπο με αναπηρία μπορεί να αποτελεί τη μοναδική δυνατότητα να μπει στη θάλασσα με μεγαλύτερη αυτονομία και αξιοπρέπεια.
Το ζήτημα αυτό το θέτω ως κόρη ανθρώπου με αναπηρία, αλλά και ως κοινωνική λειτουργός.
Γιατί η αναπηρία δεν αφορά μόνο το άτομο και την οικογένειά του. Αφορά την ίδια την κοινωνία και το κατά πόσο δημιουργούμε συνθήκες ισότιμης συμμετοχής.
Μια κοινωνία χωρίς αποκλεισμούς δεν είναι εκείνη που απλώς διαθέτει υποδομές προσβασιμότητας. Είναι εκείνη που φροντίζει ώστε οι υποδομές αυτές να λειτουργούν όταν ένας άνθρωπος τις χρειάζεται.
Το κείμενο αυτό έχει μοναδικό σκοπό να αναδειχθεί ένα ζήτημα που θεωρώ ότι αξίζει την προσοχή όλων μας. Δεν πρόκειται για μια προσωπική αντιπαράθεση με τον δήμο ή με οποιονδήποτε άλλο φορέα.
Πρόκειται για ένα αίτημα για περισσότερη φροντίδα, συνέπεια και σεβασμό στην πράξη.
Γιατί η θάλασσα, όπως και ο δημόσιος χώρος, πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους.
Και τελικά, η συμπερίληψη δεν κρίνεται από το αν μια υποδομή υπάρχει.
Κρίνεται από το αν ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί πραγματικά να τη χρησιμοποιήσει».
