Με αφορμή τη σημερινή (23/4)
Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου
Δεν πήγανε χαμένα
Μπορεί στην άβυσσο
μιας αδηφάγας λήθης
να χαθούν τα όσα έγραψες,
όμως δεν πήγανε χαμένα, αν,
όταν έπρεπε, κάνανε κάποιους,
έστω ελάχιστους για μια στιγμή,
μέσα στην πνιγηρή ατμόσφαιρα
δημαγωγίας μα και οχλαγωγίας,
να βρούνε κάποιο καταφύγιο
ή φωναχτά να σιχαθούνε
τα… σιχαμερά.
Πεντακάθαρη στάση
Μπροστά σε δίκιο κι άδικο,
ποτέ δε δήλωνε… ουδετερότητα.
Μπροστά στο άσπρο και το μαύρο,
ποτέ δε δήλωνε… αχρωματοψία.
Μπρος στο ωραίο και το άσχημο
ποτέ δε δήλωνε… αναρμόδιος.
Έγραφε πάντα σατιρίζοντας
τις διάφορες… «μπομπές»,
αδιαφορώντας αν αξιωθεί
να συναντήσει κάποτε
και το δικό του όνομα
έστω σε μια παραπομπή
με οκταράκια γράμματα.
Πάντα τον ένοιαζε μονάχα
η πεντακάθαρή του στάση.
Κι όλο μεγάλωνε ο αριθμός
των φίλων μα και εχθρών του.
Χωρίς «γιατί»
Κάποτε ήξερε γιατί έγραφε.
Όμως σιγά σιγ’ άρχισε
να διαγράφει το γιατί,
μια και δεν ήξερε
τι ν’ απαντήσει.
ώσπου το «ξέγραψε»…
Τώρα δεν ξέρει γιατί γράφει.
απλώς… ζει γράφοντας και
γράφει για να… γράφει!
«Λιποτάκτης»
Κάθε φορά
που σκεφτόταν να δια-
κόψει τα συγγραφικά του,
ένοιωθε σαν φαντάρος
που λιποταχτεί
πριν λήξει
η θητεία του!
