Χθες βράδυ, ονειρεύτηκα μια ζυγαριά στο κέντρο μιας πλατείας. Από τη μια πλευρά της ζυγαριάς ήταν η αξιοπρέπεια κι από την άλλη είχαν βάλει το κέρδος…
Κοιτώντας τον καθρέφτη του κάθε στιγμή για αυτοκριτική και όχι από ναρκισσισμό, ο καθένας μας θα μπορούσε να κατευθύνει το δικό του ζυγό κατά τις συμβουλές όσων τον αγαπούν και τις γνώσεις που η ίδια η ζωή τού χαρίζει· τα δικά σας, συνάνθρωποί μου, ζυγά δεν ξέρω προς τα πού θα κλίνουν στο διάβα της κοινωνικής ζωής…
Αλίμονο στην κοινωνία, που έχει θρεφτάρια αρουραίους να κάνουν πάρτι στους σωρούς των σκουπιδιών από τη μια πλευρά της ζυγαριάς και σκελετωμένους ανθρώπους να αγωνίζονται νυχθημερόν και να επαιτούν για τα αυτονόητα από την άλλη…
Δεν φτωχαίνεις, όμως, καλέ μου άνθρωπε, όταν αδειάζει η τσέπη σου, αλλά όταν λιγοστεύουν οι άλλοι το φως των φαναριών τη σκοτεινή νύχτα επιδιώκοντας να σου κλέψουν και την ψυχή …
Και τούτο, διότι οι αγώνες μας, για να είναι επιτυχείς και καρποφόροι στην καθημερινή ζωή, απαιτούν, αφού ζυγίσεις καλά τις ψυχοπνευματικές και τις σωματικές σου δυνάμεις, άνθρωπε, ψυχή και δε θέλουν φυγομαχία…
