Σκόπιμα διάλεξα αυτόν τον ακραία δραματικό τίτλο, όχι μόνο για να αιφνιδιάσω τον αναγνώστη μου αλλά και για να τον προβληματίσω. Ασφαλώς θα διατρανώσω τη βαθιά λύπη μου για την «χλιαρή» αντιμετώπιση των τόσο συχνών πλέον τροχαίων ατυχημάτων από την ελληνική αλλά και την διεθνή κοινότητα διότι το πρόβλημα αφορά προφανώς όλες τις χώρες και όλους τους δυστυχείς ανθρώπους που σκοτώνονται στους δρόμους, απανταχού της γης. Το βαθύ πένθος και η θλίψη είναι η βουβή πραγματικότητα αλλά πολύ γρήγορα αυτά λησμονούνται και η ζωή συνεχίζεται.
Εστιάζω στα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Το αυτοκίνητο, πολυτελές ή μη, μικρό ή μεγάλο, ιδιωτικής χρήσης ή φορτηγό έχει αναγορευθεί ως ο αναμφισβήτητος κυρίαρχος της σύγχρονης ζωής και πρωταρχικό σήμα κατατεθέν ευημερίας και οικονομικής άνεσης του πολίτη στην κοινωνία. Ουδείς διανοείται να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία της «ρόδας» και ο οδηγός μόλις καθίσει στο τιμόνι αισθάνεται να «αναβαθμίζεται» η εξουσία του, να πατάει γκάζι κατά το δοκούν και να αυτοανακηρύσσεται ως ο «άρχοντας της ασφάλτου».
Ο «Μολώχ» της ασφάλτου και διάφορα «ηχηρά παρόμοια» έχουν εφευρεθεί για να καλύψουν τεχνηέντως το καθημερινό δράμα των τροχαίων ατυχημάτων.
Το θέμα που εδώ θίγω ακουμπά δυστυχώς πολλαπλές ηθικές επιφάνειες, γλιστρά και ξεγλιστρά από την ανθρώπινη συνείδηση και είναι αυτό φυσικό μιας και η ελαστικότητα της ανθρώπινης συνείδησης άγεται και φέρεται από τα ύψη στα βάθη κα τρέχα-γύρευε εσύ να βρεις κοινούς τόπους και σταθερές.
Υπάρχει λύση στο πρόβλημα; Θα αναφέρω μιαν αυστηρά προσωπική μου γνώμη: Καμιά δύναμη δεν μπορεί να δαμάσει την αστείρευτη επιθυμία για την ταχύτητα. Καμία άλλη εκτός από μία: Την θέσπιση ως ορίου ανώτατης ταχύτητας σε αυτοκίνητα και μηχανές τα 50 χιλιόμετρα, ήδη από την κατασκευή τους στο εργοστάσιο. Στην θέσπιση ενός τέτοιου ανωτάτου ορίου δεν θα εμφιλοχωρεί οποιαδήποτε εξαίρεση, εκτός από οχήματα πρώτης ανάγκης, (πυροσβεστικά, αστυνομικά, πρώτων βοηθειών).
Το κέρδος από μια τέτοια λύση θα ήταν προφανές! Τα παιδιά θα ξαναγυρνούν ζωντανά στις μανούλες τους, οι άντρες στις γυναίκες τους και το αντίστροφο.
Σε βλέπω, φίλε αναγνώστη να μου κουνάς το κεφάλι σκεφτικός. «Δεν γίνεται αυτό γιατρέ μου» σε ακούω να μουρμουρίζεις απ’ έξω ή από μέσα σου. Ξέρω πως έχεις δίκιο, πράγματι δεν γίνεται εύκολα αυτό διότι τα κέρδη των κατασκευαστριών εταιριών θα μειωθούν.
Όταν όμως αναλογίζομαι όσα έχουν δει τα μάτια μου σαν γιατρός κατά τις εφημερίες μου σε νοσοκομεία και ιατρεία, ναι, μονολογώ, έχω το δικαίωμα να ονειρεύομαι!
