Μεγάλη τιμή στο πρόσωπό μου θεωρώ την απόφαση της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης να με συμπεριλάβει στους εν ζωή ιατρούς – ποιητές του γεωγραφικού μας διαμερίσματος, παρουσιάζοντας το ποιητικό μου έργο σε σχετική εκδήλωση την οποία προγραμματίζει για τον Ιούνιο. Το έργο της παρουσίασης ανέλαβε, επίσης τιμητικά για μένα, ο φιλόλογος και φίλος κ. Γιώργος Φρυγανάκης.
Ασφαλώς και μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου ως γιατρό με άσπρη μπλούζα, αλλά δεν θα τολμούσα εύκολα να τον φανταστώ και ως ποιητή, γνωρίζοντας καλά (από τον Καβάφη βέβαια) πόσο δύσκολο είναι να ανεβεί κάποιος «της ποιήσεως τη σκάλα».
Να όμως που η πορεία της ζωής μπορεί όλα μπορεί να τα ανατρέπει επιβεβαιώνοντας το «ποτέ μη λες ποτέ»! Η ποίηση είναι μια μούσα αόρατη αλλά απίστευτα επιδέξια. Έτσι καθώς αθόρυβα περιφέρεται ανάμεσα στις πιο κρυφές πτυχές του ψυχισμού των ανθρώπων μαγεύει με την ομορφιά της και μας απογειώνει από την πεζή καθημερινότητα.
Είναι ένα εύλογο ερώτημα, πως ένας γιατρός, ένας λειτουργός του Ιπποκράτη, παρά το βαρύ έργο που αναλαμβάνει μετά τον βαρύτατο ομώνυμο όρκο του βρίσκει χρόνο, κουράγιο και δύναμη να αγγίξει την αρχόντισσα ποίηση, να ανεβεί «της ποιήσεως τη σκάλα». Η απάντηση είναι απλή. Διότι σύντομα ο γιατρός καταλαβαίνει ότι η Ποίηση γίνεται φάρμακο και γιατρειά στον ψυχικό πόνο, έχει δηλαδή μια δράση αναλγητική που προστίθεται και συνεπικουρεί στα κλασσικά προϊόντα της φαρμακοποιίας που καταστέλλουν τον ψυχικό πόνο.
Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου, ποιητού εν Κομμαγηνή, 595 μ.Χ.
Το γήρασµα του σώµατος και της µορφής µου
είναι πληγή από φρικτό µαχαίρι.
∆εν έχω εγκαρτέρησι καµιά.
Εις σέ προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως,
πού κάπως ξέρεις από φάρµακα
νάρκης του άλγους δοκιµές, εν Φαντασία και Λόγω.
Είναι πληγή από φρικτό µαχαίρι. –
Τα φάρµακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάµνουνε – για λίγο – να µη νοιώθεται η πληγή.
(Κωνσταντίνος Καβάφης).
Ο Ποιητής αναφέρεται σε μια από τις τραγικότερες και σκληρότερες αιτίες ψυχικού πόνου: τα γηρατειά.
Άλλο παράδειγμα:
«έτσι του μύθου η νόηση χάρη γιατρειάς φυλάσσει,
οπού την αρρωστιά εις υγειά μπορεί να μεταλλάσσει».
(Βασιλεύς Pοδολίνος, του Iωάννη Aνδρέα Tρώιλου).
Η Μαντινάδα
Σας καλώ για μια στιγμή να σκεφθούμε πόσο απαραίτητη είναι η μαντινάδα στη ζωή του Κρητικού. Όχι μόνο σε γιορτές και τελετές τις βάζει μπροστά, αλλά και στην καθημερινή ζωή τις χρησιμοποιεί με την παραμικρή ευκαιρία. Γιατί άραγε; Διότι μέσα στη σκληρή πραγματικότητα η μαντινάδα είναι όπλο άμυνας απέναντι στις δυσκολίες, στις κακοτοπιές. Διότι τον βοηθά να φιλοσοφεί και να κάνει υπομονή. Γιατί διαισθάνεται πως η μαντινάδα είναι ένα φάρμακο και ένα αντίδοτο στο καθημερινό άγχος.
Το Μοιρολόι
Άφησα για το τέλος ένα άλλο ιδιαίτερο είδος, το μοιρολόι. Το μοιρολόι φυσικά είναι ποίηση. Έχει όλα τα στοιχεία της ποίησης, και ο λόγος ύπαρξής του είναι να ανακουφίσει σαν πραγματικό φάρμακο τον βαθύ και αβάσταχτο πόνο από το χαμό του αγαπημένου προσώπου. Η εκτόνωση του πόνου μέσα απ’ το μοιρολόι είναι ευεργετική, σχεδόν λυτρωτική.
