Από τις πρωτοποριακές δράσεις του καιρού του ο «Φάλκονας»
Παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος σήμερα και πολλοί Ρεθεμνιώτες θα έπρεπε να έχουν την τιμητική τους.
Ιδιαίτερα κάτοικοι της παλιάς πόλης που χάρις στην αισθητική τους και τη λατρεία τους για το πράσινο η Σοχώρα είχε εκείνη τη μοναδική ατμόσφαιρα που τραγούδησαν και οι βάρδοι του Ρεθύμνου.
Από καταβολής κόσμου δεν έλειψαν οι ρέκτες που για τη δική τους αισθητική απόλαυση ωφελούν και τους γύρω τους.
Λουλούδια και πράσινο ήταν πάντα σε πρώτη προτεραιότητα αν κρίνουμε από τις ποιητικές δημιουργίες και τις μαντινάδες που υμνούν το φυτικό βασίλειο.
Υπάρχει και εγχειρίδιο με τη διάλεκτο των λουλουδιών που κάποτε εξυπηρετούσε τους ερωτευμένους.
Όταν ήρθαν οι Ρώσοι στο Ρέθυμνο υπήρχε κήπος εκεί που βρίσκεται σήμερα η Σχολή Αστυνομίας.
Εκεί είχε κτιστεί και η πρώτη κατοικία εκτός των «τειχών» από τον Ιωάννη Βογιατζάκη, πατέρα του Εμμανουήλ, που έγραψε ιστορία στο Σύνδεσμο Υπέρ Διαδόσεως Καλών Τεχνών. Ο Βογιατζάκης που λάτρευε τη φύση είχε επίσης δημιουργήσει έναν υπέροχο κήπο. Τον βλέπουμε ακόμα στο τελευταίο αρχοντικό που απέμεινε στην οδό Επιμενίδου Μαρούλη απέναντι στη Δημοτική Φιλαρμονική.
Οι Ρώσοι σεβόμενοι την αγάπη των Ρεθεμνιωτών για το πράσινο όταν χρειάστηκε να «πειράξουν» τον Κήπο για να κτίσουν το Τσάρειο Νοσοκομείο δημιούργησαν ένα νέο στην περιοχή Κιουλούμπαση.
Η αλμύρα όμως της θάλασσας δεν στάθηκε φιλική με τον κήπο αυτό που αργότερα μεταφέρθηκε εκεί που βρίσκεται ο σημερινός στα τούρκικα μεζάρια της εποχής.
Εκτός από τον Ιωάννη Βογιατζάκη υπήρχαν και άλλοι μανιώδεις φίλοι του πρασίνου.
Ήταν οι δήμαρχοι Μενέλαος Παπαδάκης και Τίτος Πετυχάκης. Ο πρώτος το σκέφτηκε, ο δεύτερος το υλοποίησε και έτσι οι δυο τους μοιράζονται την ευγνωμοσύνη μας για τον Δημοτικό Κήπο που απέκτησε το Ρέθυμνο τον πολυβραβευμένο.
Από τους επίσης μανιώδεις φίλους του πρασίνου ήταν ο Εμμανουήλ Πυθαρούλης, ο γιατρός Θεμιστοκλής Μοάτσος, ο Μιχαήλ Πρεβελάκης κορυφαίος της πνευματικής ζωής της Κρήτης, ο επίσκοπος Τιμόθεος Βενέρης, ο δικηγόρος Γ. Παυλάκης, ο έμπορος Γεώργιος Μαμαλάκης κ.ά.
Αυτοί απετέλεσαν και τον πυρήνα της Φιλοδασικής Ένωσης Ρεθύμνου που ιδρύθηκε μεν το 1922, αλλά δραστηριοποιήθηκε έντονα το 1924.
Ο Τίτος Πετυχάκης από τους μακροβιότερους δημάρχους του Ρεθύμνου που όπως προαναφέραμε ήταν φανατικός λάτρης του πρασίνου, γκρέμιζε κιόσκια για να δημιουργήσει πνεύμονες με κορυφαίο επίτευγμα το δημοτικό Κήπο για τον οποίο έχει τόσα ενδιαφέροντα να μας πει ο κ. Χάρης Στρατιδάκης.
Στα επίσημα ιστορικά αρχεία του δήμου Ρεθύμνου, ο Πετυχάκης μνημονεύεται ξεκάθαρα για τη χαρακτηριστική «αγάπη του για το πράσινο», σε αντίθεση με μεταγενέστερους δημάρχους (όπως ο διάδοχός του, Στυλιανός Μαρκιανός) που έδωσαν μεγαλύτερη έμφαση στη διαμόρφωση ανοιχτών πλατειών.
Από τις πρώτες του δραστηριότητες επίσης και η δενδροφύτευση του Ευλυγιά που αναφέρεται και ως Κολωνός και από κρανίου τόπος με τη συμβολή των προσκόπων μετεβλήθη σε ένα πνεύμονα πρασίνου.
Με τη σειρά του ο φιλόλογος – θεολόγος – συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής κ. Κωστής Ηλ. Παπαδάκις στο τεράστιο και τόσο σπουδαίο, συγγραφικό του έργο, μας γνωρίζει με λεπτομέρειες τη δράση της «Φιλοδασικής Ένωσης Ρεθύμνου» που ενώ ιδρύθηκε το 1922, εμφανίζεται μόνο μετά από δύο χρόνια, στις 20/2/1924. Σκοπός τού σωματείου αυτού,αναφέρει, ήταν η αναδάσωση και δενδροφύτευση λόφων και διαφόρων άλλων τοποθεσιών τού νομού μας. Έτσι και η επίσημη έναρξη των εργασιών τής Ένωσης, με αρχιερατικό αγιασμό στον Άγιο Ιωάννη, τον Ευλιγιά, σηματοδοτήθηκε με δενδροφύτευση στον ομώνυμο λόφο. Τότε είναι που ξεκίνησε η αναδάσωση των λόφων στις νότιες υπώρειες τού Ρεθύμνου, η ομορφιά και το καμάρι τής πόλης μας σήμερα.
Παρόντες στον αγιασμό ήταν ο επίσκοπος (Τιμόθεος Βενέρης), ο Δήμαρχος (Τ. Πετυχάκης), αρκετά μέλη τού Δημοτικού Συμβουλίου και άπαντα τα μέλη της Φιλοδασικής Ένωσης. Στην εκδήλωση μίλησαν ο πρόεδρος της Ένωσης Σ. Μαρκιανός και ο Επίσκοπος Τιμόθεος, που, μαζί με μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου,προέβησαν σε μια πρώτη πρόχειρη δενδροφύτευση. Στο τέλος της εκδήλωσης- όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά – προσφέρθηκαν αναψυκτικά, ενώ φωτογραφίες ελήφθησαν από τον καλλιτέχνη της εποχής φωτογράφο Ιωάννη Γλυστρίδη.
Έναν χρόνο μετά, στις 15/2/1925, ανακοινώνεται η περίφραξη με αγκαθωτό σύρμα της κορυφής του λόφου του Ευλιγιά, όπου φυτεύθηκαν άνω των τριακοσίων πεύκων, που η Ένωση είχε προμηθευτεί από το Αγροκήπιο Χανίων. Πρόεδρος τής Φιλοδασικής Ένωσης ήταν, τότε, ο αείμνηστος Μάνος Τσάκωνας, σημαντικός παράγων τού τόπου, που εξέδιδε την εφημερίδα ο «Τύπος».
Ενάμισι έτος αργότερα ακολουθεί και δεύτερη ανακοίνωση της Φιλοδασικής Ένωσης, στην οποία επισημαίνεται ότι συνεχιζόταν η αναδάσωση του Ευλιγιά και του Άι-Γιάννη με τετρακόσια δενδρύλλια (πεύκα). Με την ανακοίνωση αυτή ζητείται και η συνδρομή των Ρεθεμνιωτών για τη συνέχιση του «φιλάνθρωπου», έτσι κατονομάζεται, αυτού έργου.
Οι φίλοι του πράσινου
Η παρέα εκλεκτών επιστημόνων που έγραψαν τη δική τους ιστορία με επικεφαλής τον Μάρκο Φουντουλάκη και την Έλλη Βότζη ευεργέτησε περιβαλλοντικά το Ρέθυμνο μέσα από τις δραστηριότητες του συλλόγου Φίλοι του Πρασίνου.
Η Έλλη Βότζη, μια από τις πιο πρωτοπόρες και δυναμικές γυναίκες στην ιστορία του Ρεθύμνου, αφιέρωσε ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής της στη δράση αυτού του συλλόγου.
Ο αξέχαστος συμπολίτης Λεωνίδας Καούνης μου έλεγε, ότι το δέντρο που βρίσκεται στην πλατεία Τεσσάρων Μαρτύρων και δίνει σκιά στο κιόσκι του δήμου, ήταν δώρο στην πόλη, από τον σύλλογο Φίλων του Πρασίνου και το είχε φέρει η Έλλη από το εξωτερικό με δικές της δαπάνες.
Μόλις έβλεπε μια γωνιά ανθισμένη η αξέχαστη φίλη έκανε σαν παιδί. Ονειρευόταν μικρές αλτάνες εκεί στα στενά της πόλης, στις πλατείες.
Όταν ο Γιάννης Χαλκιαδάκης την κάλεσε να γίνει μέλος στην επιτροπή κρίσης για το ωραιότερο μπαλκόνι η Έλλη Βότζη ενθουσιάστηκε.
«Να μια ωραία αφορμή να γίνουν τα μπαλκόνια ομορφότερα και η πόλη πιο ανθρώπινη» μου είπε με ενθουσιασμό.
Λάτρευε τη φύση και πολλές φορές με το αυτοκίνητο, καθώς οδηγούσε περίφημα, έκανε τις εξορμήσεις της.
Όπως αναφέρουν ιστορικοί ερευνητές του Ρεθύμνου (όπως ο Χάρης Στρατηδάκης), η Έλλη Βότζη αποτέλεσε για χρόνια την κινητήριο δύναμη των «Φίλων του Πρασίνου». Σε μεταγενέστερες περιόδους, ο σύλλογος λειτουργούσε ουσιαστικά μέσα από τη δική της προσωπική και αδιάκοπη εθελοντική εργασία
• Η δράση τους έθεσε τις βάσεις για την ευαισθητοποίηση των πολιτών γύρω από το αστικό πράσινο, την προστασία των δέντρων και την αισθητική αναβάθμιση της πόλης και της Φορτέτζας σε εποχές που η οικολογική συνείδηση δεν ήταν ακόμη δεδομένη.
Ο «Σύλλογος Φίλων του Πρασίνου» στο Ρέθυμνο δεν είχε μια τυπική λήξη με επίσημη διάλυση, αλλά η ενεργός λειτουργία του σταμάτησε ουσιαστικά με τον θάνατο της Έλλης Βότζη το 2011.
Λάτρης του περιβάλλοντος και ο αξέχαστος Γιώργος Κοκονάς που δενδροφύτευσε με δικές του πρωτοβουλίες τόσες γωνιές σε όλο τον νομό αλλά η κρατική αδιαφορία τις άφησε να μαραθούν.
Ο αξέχαστος Ιδομενέας
Από τους φανατικούς απόστολους για την προστασία του περιβάλλοντος και ο Ιδομενέας Σταυρουλάκης. Ένας σπουδαίος άνθρωπος.
Η βελτίωση που είχε η υγεία του με την ομοιοπαθητική τον έκανε να αναθεωρήσει όλες τις απόψεις του. Από λάτρης του καλού φαγητού έγινε ένας λιτοδίαιτος άνθρωπος που τρεφόταν με βιολογικά προϊόντα, φρούτα και ξηρούς καρπούς. Έγινε ο μέγιστος πολέμιος του κυνηγιού και δεν δίσταζε να αναφέρεται όπου βρισκόταν στην ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος ζωής μας προς την ποιοτικότερη διατροφή.
Πάσχιζε να δημιουργήσει έναν κόσμο μακριά από τοξίνες, κάπνισμα, αλκοόλ.
Η προσφορά του Ιδομενέα Σταυρουλάκη στην οικολογία υπήρξε πολυποίκιλη.
Κύκνειο άσμα του ως προέδρου του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Κρήτης υπήρξε η προσφυγή στο Νομαρχιακό Συμβούλιο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο της Επικρατείας για το φράγμα των Ποταμών.
Ο Ιδομενέας Σταυρουλάκης έφυγε πρόωρα κτυπημένος από την επάρατη νόσο. Αρνήθηκε όμως να κάνει χημειοθεραπείες. Έφυγε νωρίς αλλά έμεινε στη συνείδησή μας φίλος ακριβός και αξέχαστος.
Άξιος διάδοχος του Ιδομενέα κυρίως στην προστασία των άγριων πτηνών και ζώων ο Γιώργος Κτιστάκης και ως προϊστάμενος πρασίνου του δήμου Ρεθύμνου, αλλά και ως απλός πολίτης είναι από τους πολύτιμους οικολόγους που συνεχίζει διακριτικά το σπουδαίο του έργο.
Και ήρθε ο Φάλκονας
Αρχές της δεκαετίας του ’90 ένας εκπαιδευτικός ταράζει τα βαλτωμένα νερά της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης δημιουργώντας σχολή.
Ήταν ο Χάρης Στρατιδάκης, ο σημερινός ακούραστος ιστοριοδίφης, διδάκτωρ της Παιδαγωγικής του πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Ο φωτισμένος «Δάσκαλος» που άνοιξε δρόμους στην περιβαλλοντική εκπαίδευση.
Οι μαθητές του στο 2ο δημοτικό σχολείο μιλούσαν με τρελό ενθουσιασμό για τον δάσκαλό τους που τους δίδασκε κοντά στη φύση. Οι διοργανωτές της «Παιδικής Άνοιξης» αξιοποίησαν στο έπακρο τη σημαντική αυτή παρουσία που έδωσε την ευκαιρία στον φωτισμένο εκπαιδευτικό να προσθέσει μερικές ενδιαφέρουσες εκδόσεις στον τομέα της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Έχουμε στο αρχείο επίσης και μια διδασκαλία στη φύση που αποτελεί πρότυπο για σύγχρονους εκπαιδευτικούς.
Ο Χάρης Στρατιδάκης ανέβασε περισσότερο τον πήχη με το Περιβαλλοντικό Κέντρο «Φάλκονα», που έκανε γνωστή την Καρωτή πανελλαδικά με τα προγράμματά του.
Αυτό κράτησε όσο το επέτρεπαν οι υποχρεώσεις του κ. Στρατιδάκη να εποπτεύει το «Φάλκονα». Όταν υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις, έγινε και το Κέντρο αυτό μια όμορφη ανάμνηση στο πολιτιστικό μας γίγνεσθαι.
Γενικά η άνθιση της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στο Ρέθυμνο διήρκεσε όσο εκείνος διετέλεσε υπεύθυνος Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης νομού Ρεθύμνης.
Ισχύει και στην περίπτωση αυτή η διαπίστωση ότι με την απομάκρυνση κάθε οραματιστή από τον στόχο του, παύει αυτός να υφίσταται.
Ευτυχώς για μας η αέναη δράση του κ. Στρατιδάκη μας επιτρέπει ακόμα να γνωρίζουμε την ιστορία του τόπου μας σε βάθος και να καλλιεργούμε την οικολογική μας συνείδηση.
Και εγένετο Περιβαλλοντικός Σύλλογος
Από ένα αφιέρωμα σαν κι αυτό δεν θα μπορούσε να λείψει ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου που για μεγάλο διάστημα είχε ταυτιστεί με την Κατερίνα Κορρέ. Πριν ξεκινήσει εκπομπές στο «Studio Ρέθυμνο» είχαμε κάνει πολλές ραδιοφωνικές συζητήσεις με μεγάλο ενδιαφέρον. Παράλληλα ο σύλλογος έκανε την παρέμβασή του με άρθρα στον τοπικό τύπο.
Για τον σκοπό του υπάρχει σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο όπου γίνεται κι ένας πλούσιος απολογισμός. Σταχυολογούμε σχετικά από την ενδιαφέρουσα αυτή ανάρτηση.
«Ο Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου ιδρύθηκε το 1999 με σκοπό την παρέμβαση σε περιβαλλοντικά ζητήματα του τόπου μας.
Αναγνωρίζοντας πως το περιβάλλον και η προστασία του δεν έχουν σύνορα και ό,τι συμβαίνει στον κόσμο αφορά έμμεσα ή άμεσα όλους, ο σύλλογός μας είχε, από την αρχή, επαφή και συνεργασία με τις άλλες περιβαλλοντικές οργανώσεις της Κρήτης.
Το 2002 έγινε μέλος του Πανελληνίου Δικτύου Οικολογικών Οργανώσεων που συνεργάζεται με εκατοντάδες οικολογικές οργανώσεις της Ευρώπης, ως πλήρες μέλος του Ευρωπαϊκού Γραφείου Περιβάλλοντος ( Βρυξέλλες ) και του Med Forum ( Βαρκελώνη ). Από το 2002, επίσης, ο σύλλογος είναι μέλος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας.
Βλέπουμε το περιβάλλον με την πλατιά έννοια, που δεν περιορίζεται μόνο στο φυσικό περιβάλλον, αλλά περιλαμβάνει και το ανθρωπογενές, κοινωνικό και πολιτιστικό, όπως αναφέρει το καταστατικό του συλλόγου.
Με παρεμβάσεις σε αρμόδιες υπηρεσίες και φορείς, ανακοινώσεις και δημόσιες καταγγελίες στα ΜΜΕ και με συστηματική αρθρογραφία, υπενθυμίζουμε στις αρχές τις ευθύνες τους και πιέζουμε για την εφαρμογή των νόμων. Πιστεύουμε πως οι ενημερωμένοι πολίτες είναι εν δυνάμει ενεργοί πολίτες.
Εκτός από τα άρθρα που δημοσιεύουμε, οργανώνουμε ομιλίες και συζητήσεις. Προσπαθούμε να είμαστε και εμείς οι ίδιοι επαρκώς ενημερωμένοι με επιτόπιες επισκέψεις (ΧΥΤΑ Ρεθύμνου, φράγμα Ποταμών, λίμνη Κουρνά κ.λ.π.), συζητήσεις με ειδικούς και πολύ διάβασμα! Γνωρίζουμε καλά πως, πίσω από κάθε περιβαλλοντικό ζήτημα, υπάρχουν μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που απειλούνται απο την διαφάνεια και τους ενεργούς πολίτες…».
Ένα σημαντικό μέλος του συλλόγου τον Δήμο Τσαντίλη γνωρίσαμε από τις τόσο ενημερωτικές αναφορές του κ. Χάρη Στρατιδάκη.
Δανειζόμαστε κάποια στοιχεία που ενδιαφέρουν ιδιαίτερα από σχετικό αφιέρωμά του: «Το 1995 άνοιξε η ρεθεμνιώτικη περίοδός του. (Δήμου Τσαντίλη) Και μπορεί να μην υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Περιβαλλοντικού Συλλόγου, όμως εντάχθηκε σ’ αυτόν από την πρώτη του κιόλας περίοδο. Υπενθυμίζω για την ιστορία τα ιδρυτικά μέλη: Ευαγγελία Αγγελάκη, Σοφοκλής Βάμβουκας, Χριστίνα Ζουρμπάκη, Γιώργος Κτιστάκης, Γιώργος Λελεδάκης, Ρένα Μαγιάφα, Βαγγέλης Μαρκάκης, Ελένη Μιχελιουδάκη, Ανδρέας Ξανθός, Μαρί-Έλενα Πανταζίδου, Μαρίνος Πετράκης, Αλέξανδρος Σημαντήρης, Σήφης Σπαντιδάκης, Ιδομενέας Σταυρουλάκης, Χάρης Στρατιδάκης, Ζαχαρίας Τσιριντάνης, Μαρία Τσουκνάκη, Γιάννης Φλωρής, Μιχάλης Φραγκομανωλάκης και Βάσω Χατζηνικολάου. Αργότερα ο Τσαντίλης πέρασε από απλό μέλος στο διοικητικό συμβούλιο και λίγο πριν τον αρρώστια και τον θάνατο του πρώτου προέδρου, του αείμνηστου Ιδομενέα Σταυρουλάκη ανέλαβε τα καθήκοντά του,έχοντας δίπλα του την Κατερίνα Κορρέ και τον Βαγγέλη Μαρκάκη.
Όταν ο δήμος μάς μιλούσε πριν από δύο και πλέον δεκαετίες για την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, για κλιματική αλλαγή, για πλημμύρες, για πυρκαγιές και ερημοποίηση, για γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς, ήμασταν ακόμα μουδιασμένοι, επιφυλακτικοί. Όμως τον εμπιστευόμασταν, ήταν ο μόνος ανάμεσά μας σπουδαγμένος στα θέματα του περιβάλλοντος, με βαθιές γνώσεις και διεισδυτική σκέψη και δρον πρόσωπο στο ελληνικό οικολογικό κίνημα από τη ξεκίνημά του. Ήταν πρωτοπόρος, ήδη από τις κινητοποιήσεις για το πυρηνικό εργοστάσιο στην Κάρυστο και για το αντίστοιχο αλουμίνας στους Δελφούς. Ήταν ο μόνος που μπορούσε να μας εξηγήσει σε βάθος το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τη βιοποικιλότητα και τόσα άλλα, χρησιμοποιώντας απλά παραδείγματα και πολλές παρομοιώσεις. Ποιος να το φανταζόταν τότε ότι ύστερα από δύο δεκαετίες και μετά από Μάνδρες και Θεσσαλίες θα υπήρχαν αρνητές της κλιματικής αλλαγής ή έστω της συνεισφοράς του ανθρώπου στην κλιματική αλλαγή, ευτυχώς ελάχιστοι από τον οικολογικό χώρο…».
Από τους συνεπείς περιβαλλοντολόγους και ο κ. Γιώργος Κιμιωνής γνωστός για την πολυετή προσφορά του στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, έχοντας υπηρετήσει ως σχολικός σύμβουλος και ως υπεύθυνος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του νομού Ρεθύμνου.
• Υπήρξε από τους πρωτεργάτες του θεσμού στο Ρέθυμνο, ενώ έχει συγγράψει και σχετική επιστημονική μελέτη με τίτλο «Η περιβαλλοντική εκπαίδευση ως προαιρετική δραστηριότητα στα σχολεία, προσανατολισμοί και προοπτικές» που είναι καταχωρημένη στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Έχει διατελέσει διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Κρήτης (Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης).
• Για τη σπουδαία δράση του και τη συνολική προσφορά του στην τοπική εκπαιδευτική κοινότητα μετά την αποχώρησή του από την ενεργό υπηρεσία έχει βραβευτεί επίσημα στο «Σπίτι του Πολιτισμού».
Η μεγάλη προσφορά του Μιχάλη Κουμνά
Τα τελευταία χρόνια επίσης μας έχει ξαφνιάσει ευχάριστα η δημιουργική παρουσία του ξενοδόχου Μιχάλη Κουμνά, που με δικά του έξοδα έχει μεταβάλλει σε επίγειους παραδείσους τους αύλειους χώρους του Γηροκομείου, του Νοσοκομείου, τμήμα της παραλίας κ.ά. Και συνεχίζει. Πιστεύει πως το αστικό πράσινο θα αναβαθμίσει όσο περνά ο καιρός την ποιότητα ζωής μας και πασχίζει για το καλύτερο χωρίς ποτέ να ζητήσει βοήθεια και χωρίς να προκαλεί τα φώτα της δημοσιότητας. Είναι τόσες οι δαπάνες που έχει χαλαλίσει για το σκοπό αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί και ευεργέτης της πόλης μας.
Κάναμε μια πρόχειρη αναδρομή στον χώρο της περιβαλλοντικής μας ανάπτυξης με στοιχεία δανεισμένα από έγκριτες εργασίες. Για να θυμηθούμε, να προβληματιστούμε, και να μιμηθούμε;;;;; Αυτό θα ήταν η μεγαλύτερη ανταμοιβή για τους πρώτους διδάξαντες που άνοιξαν δρόμους περιβαλλοντικής συνείδησης.
Θα άξιζε να το προσπαθήσουμε. Αλλά πόσο εύκολο είναι για μας που η έλλειψη χρόνου από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις δεν μας επιτρέπουν μια τέτοια φροντίδα;
Ας αρχίζαμε με μερικές γλάστρες έστω στο μπαλκόνι ή στην αυλή μας. Και που ξέρεις;;;
