Αμείλικτες διώξεις και απάνθρωπη ταλαιπωρία ήταν τα «εύσημά» τους από την πολιτεία
Από τους κορυφαίους συνδικαλιστές υπήρξε ο Σωκράτης Καλλέργης, γιος του Σταύρου της εμβληματικής μορφής των σοσιαλιστικών ιδεών
Ήταν ο πρωτότοκος της πολυμελούς οικογενείας.
Στο Χουμέρι που γεννήθηκε το 1911, θυμάται τον εαυτό του όπως αναφέρει στα απομνημονεύματά του. Εκεί ένα πρωί ένιωσε το πρώτο τσίμπημα της ζήλιας όταν ένας θείος του ανακοίνωσε πως απέκτησε αδελφάκι. Ήταν ο Λυκούργος.
Ο μικρός Σωκράτης δέθηκε πολύ με τον πατέρα του και περνούσε ατέλειωτες ώρες στο ισόγειο του σπιτιού όπου λειτουργούσε ένα μπακάλικο της εποχής.
Η προσκόλληση στον πατέρα που θαύμαζε ήταν καθοριστικής σημασίας για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. Κι ο θάνατός του αφορμή να ωριμάσει πριν την ώρα του, καθώς βρέθηκε μπροστά σε βουνό υποχρεώσεων.
Με τη μεσολάβηση ενός θείου, αδελφού της μητέρας που πήρε πρωτοβουλία για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα ο Σωκράτης μπόρεσε να επιστρέψει στο σχολείο για να τελειώσει τη χρονιά. Η αδελφή του πατέρα του, η Μαρίκα, προσφέρθηκε μάλιστα να τον βοηθήσει να τελειώσει το σχολείο.
Οι εξελίξεις ανέτρεψαν κάθε πρόβλεψη για ομαλή πορεία στον δρόμο της ζωής.
Εκείνος με ψυχραιμία προσπαθούσε να βρει μια λύση. Η συμβουλή του πατέρα του να κυριαρχεί στον εαυτό του και να παίρνει μελετημένες αποφάσεις στάθηκε πολύτιμη γι’ αυτόν. Τελικά βρήκε μια απασχόληση στο Ηράκλειο κι αργότερα μια θαυμάσια αποκατάσταση σε ένα μεγάλο εμπορικό των αδελφών Καβαλλάκη όπου τον σύστησε φίλος στενός του πατέρα του και παλιός του συνεταίρος. Η σκληρότερη όψη της ζωής φάνηκε λίγο αργότερα στον στρατό και μάλιστα από ανεξήγητη συμπεριφορά συγγενικού του προσώπου. «Έτρωγε» φυλακή για ασήμαντες αφορμές. Κι ήταν η πρώτη επαφή με την αδικία την οποία αργότερα θα πολεμούσε με πάθος.
Στον δρόμο της αναζήτησης
Όταν απολύθηκε και γύρισε στο Χουμέρι διάβασε για μια κίνηση στις εφημερίδες του μακρινού του συγγενή Κουντενχόβε – Καλλέργη από τη Βιέννη που είχε αναπτύξει μια σοβαρή πρωτοβουλία για την «Πανευρώπη». Έγραψε αμέσως δείχνοντας ενδιαφέρον για το θέμα και την επιθυμία του να ασχοληθεί και η απάντηση δεν άργησε. Ο θείος του έστειλε το βιβλίο για την Πανευρώπη και μια θερμή συστατική επιστολή για τον Μιχαλακόπουλο που ήταν τότε υπουργός των εξωτερικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου. Χάρηκε αφάνταστα ο Σωκράτης. Ήταν ευκαιρία να σμίξει με τα αδέλφια του που έμεναν στην Αθήνα.
Η δραστηριότητα που ανέλαβε με επιθυμία του Κουντενχόβε Καλλέργη ήταν να ενημερώνει τη νεολαία γύρω από την ιδέα της Πανευρώπης. Γρήγορα κατάλαβε ότι δεν ήταν στα ενδιαφέροντά του η σταυροφορία αυτή. Μια μέρα βρέθηκε τυχαία στο «Ενωτικό Εργατικό Κέντρο» στη διασταύρωση Αθηνάς και Αγίας Ειρήνης. Κάτι φτερούγισε μέσα του κι έγινε σύντομα τακτικότατος θαμώνας.
Ήταν η εποχή που καλλιεργούνταν το αντιφασιστικό κίνημα. Κι ο Σωκράτης ένιωθε να ξυπνά μέσα του σιγά-σιγά το πνεύμα του πατέρα του. Αυτό που δεν θα τον εγκατέλειπε ούτε κι όταν ανέβαινε τον ένα «Γολγοθά» μετά από τον άλλο.
Η γνωριμία με την Ασφάλεια
Με τον καιρό άρχισε να γνωρίζεται και με την Ασφάλεια. Η αρχή έγινε όταν κατελήφθη να αγοράζει το «Νέο Ριζοσπάστη» όπως λεγόταν τότε.
Μετά από μια πρόχειρη ανάκριση τον άφησαν ελεύθερο. Κι εκείνος έσπευσε να ειδοποιήσει στο χωριό να εξαφανίσουν το αρχείο του πατέρα του. Σαν να ήξερε τι θα επακολουθήσει. Εντελώς ξαφνικά απόσπασμα χωροφυλακής πήγε στο σπίτι και έκανε τον κόσμο άνω κάτω για να βρει το αρχείο. Είχαν προλάβει όμως και το είχαν κρύψει σε ασφαλέστατο σημείο.
Με τη δικτατορία του Κονδύλη είχε νέες περιπέτειες. Ήρθαν χωροφύλακες και τον συνέλαβαν. Τον οδήγησαν στην Ασφάλεια της οδού Ζήνωνος για να τον αφήσουν ελεύθερο σε λίγο.
Ο Σωκράτης όμως κατάλαβε ότι είχε αρχίσει ο αντικομμουνιστικός πόλεμος και δεν άργησε να στήσει το δικό του μετερίζι. Είχε πια καθορίσει την ιδεολογική του πορεία. Και θα της έμενε πιστός μέχρι το τέλος. Ήξερε πια πως ήταν στο στόχαστρο. Και δεν άργησε να μάθει πως ήταν και επικηρυγμένος. Το πληροφορήθηκε φθάνοντας στο Ρέθυμνο από τον συγχωριανό του Νίκο Δασκαλάκη.
Νέες συλλήψεις
Πράγματι τον εντόπισαν και τον συνέλαβαν. Αλλά μάταια περίμεναν να τους υπογράψει δήλωση και μάλιστα στην πλατεία του χωριού. Και την ίδια στάση ακολούθησε και στην εξορία. Έμενε ασυμβίβαστος.
Αξίζει πραγματικά να διαβάσει κανείς τις αναμνήσεις του όπου κάνει εκτενείς αναφορές στη Μάχη της Κρήτης και στο συνδικαλιστικό κίνημα.
Από εκεί πήρα στοιχεία για το αφιέρωμα αυτό. Είναι όμως τόσο πυκνά τα γεγονότα που δεν μπορείς να αναφερθείς σε όλα. Απλά θαυμάζεις την πορεία ενός συνεπούς αγωνιστή που συνέχισε τον δρόμο του πατέρα του.
Έχει κι ένα γλαφυρό ύφος και το διάβασμα γίνεται απόλαυση, όσο κι αν κάποια στιγμή καθυστερεί τις εξελίξεις για λεπτομέρειες που είναι όμως χρήσιμες για τον ερευνητή. Γιατί δείχνουν την καθημερινότητα της εποχής και τις σχέσεις των ανθρώπων. Ίδια πάντα δίψα για περισσότερα πλούτη οι ορισμένοι. Τα ίδια βάσανα για τον απλό κόσμο που πιστεύει στους επίδοξους Σωτήρες. Και μόνο όποιος είχε καλό στήριγμα πολιτικό ή δεν είχε χαρακτηριστεί μπορούσε να επιβιώσει.
Οι άλλοι θα ζούσαν μεταξύ φυλακής και εξορίας.
Ο Σωκράτης νιώθοντας βαριά την προγονική κληρονομιά δεν δέχτηκε ποτέ να συμβιβαστεί με το καθεστώς. Ήταν βαριά η προσφορά του στη δημοκρατία και τα τέσσερα χρόνια της Μεταξικής δικτατορίας. Βρέθηκε εξόριστος στη Φολέγανδρο. Από κει όμως κατάφερε να δραπετεύσει και να βρεθεί με άλλους πατριώτες στο Ηράκλειο τη στιγμή ακριβώς που η Κρήτη ανυπεράσπιστη έπρεπε να αντιμετωπίσει τους αλεξιπτωτιστές. Η θρυλική μάχη ξεκινούσε και ο Σωκράτης με τους άλλους έκανε το χρέος του παρά το γεγονός ότι από μια τυχαία σύμπτωση βρέθηκε ελεύθερος με τους συντρόφους του όταν μια βόμβα έπεσε δίπλα στο κτίριο που τον είχαν κλείσει οι γνωστοί διώκτες του και ο τοίχος που κατέρρευσε του άνοιγε τον δρόμο της ελευθερίας. Πολέμησε τον εχθρό με ό,τι μέσον βρήκε. Ατρόμητος και πάντα πρώτος σε κάθε επίθεση. Σαν να αδιαφορούσε για τη ζωή του.
Η συμβολή του στην Αντίσταση
Αμέσως μετά την κατάληψη της Κρήτης στις 30 του Μάη, ο Σωκράτης βρέθηκε στο Μελιδόνι όπου έμενε η γυναίκα του αδελφού του Πλάτωνα από την οικογένεια Κουβάκη. Ήταν μια υπέροχη γυναίκα η Ευλαβία και προσφέρθηκε χωρίς να διστάσει να βοηθήσει τον κουνιάδο της στην ένταξη και του Ρεθύμνου στο ΠΑΜ. Στάθηκε πραγματική Ελληνίδα άξια κάθε θαυμασμού.
Επειδή αρκετοί ασπρομάλληδες πια συμπολίτες θα συγκινηθούν μεταφέρω αυτούσια μια παράγραφο από τις αναμνήσεις του Σωκράτη Καλλέργη. Είναι από το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο του που προανέφερα με τις αναμνήσεις του ιδίου και της οικογενείας του. Αναφέρει σχετικά:
«Βρέθηκα στο Ρέθυμνο φορτωμένος ενθουσιασμό για τις παραπέρα κινητοποιήσεις στο ξεκίνημα του αγώνα.
Βρήκα τη συγγενική μου οικογένεια του αγνού πατριώτη και καλού συγγενή του Νικόλα Καλλέργη με μαγαζάκι στην Αμμόπορτα. Χωρίς πολλές συζητήσεις μου παραχώρησε ένα δωμάτιο στο μαχαλά, όπου εγκαταστάθηκα με τον συνεξόριστό μου Γιάννη Σιμιτζή τον οποίο πέρασα από το Μαρουλά, απ’ όπου καταγόταν και ήρθε μαζί μου. Πρώτη έγκυρη πληροφορία ήταν για ένα νέο καθηγητή με προοδευτικές αριστερές αντιλήψεις οπότε ζήτησα άμεσα να τον συναντήσω. Το επόμενο πρωί κιόλας αντάμωσα με τον εν λόγω καθηγητή Μάρκο Ζουριδάκη σε ένα παλιό καφενείο του Ηλιάκη κάπου στην παραλία του Ρεθύμνου.
Ξεμοναχιασμένοι σε μα γωνιά του καφενείου κουβεντιάσαμε πολλή ώρα. Καταπιαστήκαμε με τα επίκαιρα θέματα και τις πιθανές εξελίξεις με βάση τον ανθρώπινο παράγοντα. Μέρες λιγότερες από βδομάδα μεσολάβησαν για να συγκροτηθεί το πρώτο υπεύθυνο όργανο: Το Παγκρήτιο Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΠΑΜ). Η πρώτη 7μελής αντιστασιακή οργάνωση Ρεθύμνου. Στην επιτροπή για όλο τον νομό μετείχαν: Καλλέργης Σωκράτης, Ζουριδάκης Μάρκος, Κυριακάκης Γιάννης, Κλαψινός Αχιλλέας, Σιμιτζής Γιάννης, Δαλέντζας Γιάννης και Γρυντάκης Μιχάλης.
Με τις πρώτες επαφές της επιτροπής χάρη στον ενθουσιασμό και θέληση του Χρόνη Παπαδάκη, ο οποίος δούλευε στην Ηλεκτρική Ρεθύμνου εξασφαλίστηκε ραδιόφωνο και η λειτουργία του με άμεση έκδοση δελτίου πληροφοριών».
Η δράση του Σωκράτη στην Αντίσταση ήταν σημαντική. Η αξέχαστη αγωνίστρια Κατίνα Σηφακάκη αναφέρει πως ο Σωκράτης Καλλέργης ήταν καθοδηγητής της στο ΕΑΜ.
Αλώνιζε όλο τον νομό μεταλαμπαδεύοντας την πίστη για τη λευτεριά της πατρίδας, αλλά με αγώνα και δύναμη ψυχής.
Σε μια περιοδεία του στην επαρχία Αμαρίου μετά τις επαφές που είχε με πατριώτες στο Άνω Μέρος βρέθηκε το πρωί περικυκλωμένος από Γερμανούς. Και αμέσως μετά συνελήφθη με τους Μιχάλη Παττακό και το γιατρό Κατσαντώνη. Οδηγήθηκαν στη φυλακή. Τα στοιχεία που αναφέρει χρήζουν μελέτης από ειδικούς ιστορικούς. Είναι συγκλονιστικά γιατί αναφέρεται στην πιθανότητα προδοσίας της ομάδας για να διαλυθεί η οργάνωση του Αμαρίου.
Αυτό κατάλαβε και εστίασε την προσοχή του στην προσπάθεια να αποπροσανατολίσει τους Γερμανούς. Και τα κατάφερε. Βέβαια δεν πέρασε και λίγα.
Με μύριες όσες περιπέτειες βρέθηκε από την Αγυιά στην Αθήνα, προσπαθώντας πάντα να ξεγελάσει τους Γερμανούς, οι οποίοι τον μετέφεραν από υπηρεσία σε υπηρεσία για να διασταυρώσουν στοιχεία. Ο Καλλέργης τους είχε μπερδέψει για τα καλά. Ήταν πανέξυπνος και θαρραλέος.
Μυθιστορηματική η ζωή του Σωκράτη Καλλέργη. Γεμάτη διώξεις, εξορίες, βασανιστήρια. Αλλά εκείνος έμενε πάντα ορθός. Δεν τον άφησαν σε ησυχία ούτε και στη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών. Εκεί έζησε μεταξύ άλλων και το μαρτύριο να έχουν συλλάβει την κόρη του Μαρία, μια θαυμάσια επιστήμονα και να τη βασανίζουν απάνθρωπα.
Ο Σωκράτης Καλλέργης τάφηκε στο χωριό του. Και όπως μου είπε ο γιατρός κ. Μανόλης Καλλέργης που ήταν στην κηδεία του, έβαλαν στον τάφο και δυο φύλλα από το «Ριζοσπάστη». Ίσως να μην ήθελε καλύτερη συντροφιά στον τόπο της αιώνιας γαλήνης.
Έτσι από περιέργεια άνοιξα στο διαδίκτυο να βρω κάτι για τον Σωκράτη Καλλέργη.
Μου έκανε τόση εντύπωση το βιβλίο που σκέφτηκα δεν μπορεί κάποιος θα έχει ασχοληθεί με τον σημαντικό αυτό άνθρωπο και συνεπή αγωνιστή.
Απογοητεύθηκα. Ελπίζω με αυτή την ταπεινή εργασία να καλύπτω ένα τεράστιο κενό. Γιατί άνθρωποι σαν τον Σωκράτη Καλλέργη, θα πρέπει να αποτελούν πρότυπα και όχι να χάνονται στη λησμονιά.
Αντώνης Τσουράκης
Ο Αντώνης Τσουράκης, ο αγωνιστής που τιμούμε σήμερα με το αφιέρωμα αυτό, ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που έχουν επιδράσει στην εξέλιξη της ζωής μας και του τόπου μας, με τον βίο και τη δράση τους, χωρίς να επαίρονται για την προσφορά τους και χωρίς να διεκδικούν ανταμοιβές ή αποκατάσταση της «θυματοποίησής» τους. Ανήκει στη μεγάλη στρατιά που συνθέτουν οι αγνοί ιδεολόγοι όλου του κόσμου. Αυθεντική περγαμηνή του ήθους και της συνέπειας στις αρχές του είναι η διαπίστωση ότι δεν αναφέρεται σε καμιά «λίστα», ούτε αυτός ούτε και η οικογένειά του, παρότι η έρευνα ανιχνεύει παρουσία και αγωνιστική δράση τους σε χαλεπούς καιρούς.
Καρμικές συμπτώσεις με έφεραν κοντά τους και γεγονότα που σημάδεψαν τη μνήμη μου. Έχω κάθε λόγο λοιπόν να τοποθετώ τον Αντώνη Τσουράκη, που σκιαγραφώ σήμερα, ψηλά στο μέτρο της εκτίμησης και του σεβασμού μου. Και να τον έχω πρότυπο όταν αναζητώ παραδείγματα ήθους και αξιοπρέπειας.
Ο Αντώνης Τσουράκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1913. Πατέρας του ήταν ο Κώστας Τσουράκης από το Αμπελάκι και μητέρα του η Αιμιλία Λαμπρινού από το Ρουσσοσπίτι.
Στο σχολειό είχε δάσκαλο το σπουδαίο εκπαιδευτικό και ακούραστο διά βίου πρωτοπόρο της κοινωνικής και πολιτιστικής προόδου της πόλης, Γιώργη Ζανουδάκη, με τον οποίο θα ξανασυναντηθούν στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στις γραμμές της εαμικής εθνικής αντίστασης.
Μαθήτευσε ως οπλοδιορθωτής δίπλα στον πατέρα του, που διατηρούσε κατάστημα πώλησης και διόρθωσης όπλων στην οδό Β. Κορνάρου στο ισόγειο της κατοικίας του. Ειδικεύτηκε επίσης, ως μηχανοδηγός, διπλωματούχος οδηγός οδοστρωτήρα, που ήταν το δεύτερο επάγγελμα του πατέρα του.
Στη δεκαετία του 1930 εργάστηκε ως μηχανικός στο ελαιουργείο ΒΙΟ, απ’ όπου απολύθηκε μετά την επιβολή του μεταξικού καθεστώτος.
Νεότατος ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εργατικού Κέντρου Ρεθύμνου και, σε ηλικία 22 ετών, γενικός γραμματέας της διοίκησής του, που καθαιρέθηκε από τη δικτατορική κυβέρνηση Μεταξά.
Από τις πρώτες μέρες της γερμανικής κατοχής στρατεύτηκε μαζί με τη σύζυγό του Ελευθερία Βαρούχα στην εθνική αντίσταση, στο ΕΑΜ, συνεργαζόμενος με συντρόφους του από το κομουνιστικό κίνημα, μεταξύ άλλων την εξαδέλφη του Ελένη Λαμπρινού, τον κουμπάρο του Βαγγέλη Ζυμβραγουδάκη και τον Γιάννη Κυριακάκη, τον οποίο συναντούσε στην «περιβόλα της Αγγελιδάκαινας», κάτω από τη Φορτέτζα, όπου κρυβόταν ο γνωστός κομουνιστής αγωνιστής πριν συλληφθεί και μεταφερθεί σε χιτλερικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.
Ο Αντώνης Τσουράκης προσέφερε τις υπηρεσίες του σε αντάρτες και των δύο ιδεολογικών κατευθύνσεων για τις επισκευές και τη συντήρηση των όπλων τους. Η παράνομη οργάνωση αντίστασης χρησιμοποιούσε το σπίτι του στην οδό Β. Κορνάρου – ερειπωμένο κατά το ήμισυ, όπως και το όμορο του φαρμακοποιού Κούνουπα, από τους βομβαρδισμούς στη Μάχη της Κρήτης – για την απόκρυψη αντιχιτλερικών στρατιωτικών, κυρίως Αυστριακών και Ιταλών, μέχρι να εξασφαλιστούν συνθήκες ασφαλούς μετάβασής τους στις περιοχές που ελέγχονταν από τους αντάρτες.
Σε όλη τη διάρκεια της κατοχής εργάστηκε ως οδηγός οδοστρωτήρα στην οδοποιία, με Έλληνα εργολάβο, αλλά με καθημερινή εποπτεία από Γερμανό αξιωματικό. Όταν, κατέρρεε από την ασθένεια – προχωρημένη φυματίωση – κατέφθανε στο σπίτι του Γερμανός, από τους γνωστούς «πεταλάδες», ο οποίος τον υποχρέωνε να τον ακολουθήσει στο εργοτάξιο.
Η αθλιότητα του εμφύλιου σπαραγμού
Μέχρι εδώ ήταν το μεγαλείο. Ακολουθεί η αθλιότητα, απόρροια του εμφύλιου διχασμού που άρχισε να καλλιεργείται πριν ακόμη απαλλαγεί ο τόπος από τον κατακτητή.
Ο Αντώνης Τσουράκης φυγαδεύτηκε στο Μοναστηράκι και εγκαταστάθηκε στο πατρικό σπίτι της συζύγου του, προκειμένου να αποφύγει την καταναγκαστική εργασία και να αντιμετωπίσει την απελπιστική εξέλιξη της υγείας του.
Η παρουσία του εκεί – σε μια περιοχή που ήταν ήδη ελεύθερη, άρα πεδίο σχεδιασμών για τη μοιρασιά της επερχόμενης εξουσία ς- θεωρήθηκε ενοχλητική. Εξαπατήθηκε, με την ψεύτικη πληροφορία ότι ένα από τα τέσσερα ανήλικα παιδιά του είναι σοβαρά άρρωστο και πρέπει να σπεύσει στο Ρέθυμνο.
Μόλις έφθασε στην πόλη, αποκαλύφθηκε το ψέμα, αλλά ήταν αργά. Πρωί-πρωί την επόμενη μέρα κατέφθασε ο γνωστός «πεταλάς», με ύφος απόλυτης βεβαιότητας. «Αντώνης κάτω»!
Λίγες μέρες κράτησε το μαρτύριό του, όπως και των υπόλοιπων Ρεθεμνιωτών. Οι Γερμανοί αποχώρησαν προς τα Χανιά, η πόλη ήταν πια ελεύθερη, η καταναγκαστική εργασία σταμάτησε και ο Αντώνης Τσουράκης μεταφέρθηκε σε κακή κατάσταση στο Ηράκλειο για να εισαχθεί επειγόντως στο σανατόριο να φροντίσουν την υγεία του. Δεν στάθηκε δυνατό να εισαχθεί επειγόντως, διότι «Τα νοσοκομεία μας δεν είναι για τσι κουμουνιστές. Αν δεν υπογράψει, δεν μπαίνει». Δεν υπέγραψε, και μπήκε λίγο πριν πεθάνει, για να διαπιστωθεί ο θάνατός του. Που ήταν άλλωστε προδιαγεγραμμένος, ανεξάρτητα από τον βαθμό απανθρωπιάς της εξουσίας που διαδέχθηκε την κατοχή.
Η πατρίς τιμά τα παιδιά της
Όλα έγιναν «όπως έπρεπε». Σύνταξη το ΙΚΑ δεν χορήγησε στη σύζυγο και τα τέσσερα ανήλικα παιδιά τους. Η οικογένειά του συνέχισε να κατοικεί στα ερείπια του βομβαρδισμένου σπιτιού. Όταν χορηγήθηκαν νεόδμητα σπίτια και χρηματικές αποζημιώσεις στους βομβόπληκτους, στους δικούς του αναλογούσαν μερικές δεκάδες σανίδες, που έμειναν μέχρι που σάπισαν και πετάχτηκαν μαζί με τα μπάζα, κατάλοιπα του βομβαρδισμού.
Ένα επίδομα που είχε χορηγηθεί σε όλα τα ορφανά ελληνόπουλα, διακόπηκε για τα παιδιά του, όταν η μάνα τους -τοις κείνου ρήμασι πειθόμενη – φυλακίστηκε γιατί είχε αναβιώσει το ερείπιο ως κρησφύγετο, για διωκόμενο στέλεχος του ΚΚΕ αυτή τη φορά, συνεργάτη της αξέχαστης δασκάλας Βαγγελιώς Κλάδου και της Ελένης Λαμπρινού.
Τιμή και δόξα στους σπουδαίους αυτούς αγωνιστές όπως θα έλεγε και ο αλησμόνητος Γιάννης Κυριακάκης.
