Με αφορμή τη φετινή γιορτή της μάνας. Λίγες προτάσεις, κύημα προβληματισμών για όσα ζούμε καθημερινά ως μεμονωμένα άτομα και ως μέλη της κοινωνίας.
Ο καθένας μας έχει έναν προορισμό. Πολλές φορές, ο προορισμός πολλών ανθρώπων τυχαίνει να είναι ο ίδιος. Ωστόσο, τα εμπόδια μέχρι να φτάσουμε σε αυτόν διαφέρουν. Μπορεί να είναι ψηλά ή χαμηλά. Μπορεί να είναι προσπελάσιμα ή απροσπέλαστα. Αυτό εξαρτάται από το αν επιλέγουμε κάθε φορά που βρισκόμαστε σε σταυροδρόμια στη ζωή να τα ξεπεράσουμε με νου και αγάπη για τους άλλους ή με κακία και αστοχασιά.
Στο μεταξύ, η εποχή των εκπτώσεων και των μειώσεων και μιας χωρίς Θεό παραφροσύνης είναι πια μπροστά μας. Αφήνει πίσω της τα χρόνια των προσθέσεων και των υπερβάσεων και της παρά τω Θεώ γαλήνης.
Έτσι, αλλάζει σταδιακά ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε οι άνθρωποι κάθε ηλικίας και φύλου την πορεία μας. Μέσα σε αυτή τη μετάβαση, τα αισθητήρια όργανα των αγαπημένων συντρόφων, τα μάτια των προσφιλών γονέων και οι σκιές των λατρεμένων παππούδων, δασκάλων και φίλων στέκονται οδηγοί και συνταξιδιώτες μας. Μοιάζουν να μας καλούν. Τρέχουν να μας ξυπνήσουν από τον λήθαργο. Προσπαθούν να μας διδάξουν την ορθή χρήση της αγάπης και του νου.
Αυτό γίνεται ακόμη στις μέρες τούτες πιο αναγκαίο, γιατί ο δρόμος έχει πλέον γεμίσει πυκνά και μαύρα σύννεφα. Ο προορισμός μας έχει γίνει δυσδιάκριτος.
Σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η αγάπη της μάνας και η φωνή των δικών μας ανθρώπων ας ακούγονται πιο δυνατές. Ας είναι πιο δυνατές ακόμη και από τον ήχο μιας αφύπνισης από ένα smartphone. Μας καλούν, βλέπεις, να επιστρέψουμε και να μείνουμε σε όσα πραγματικά έχουν σημασία και αξία στη ζωή…
