Η Ευρωπαϊκή Ένωση μεταλλάσσεται σε στρατιωτικό και πολιτικό κεκτημένο, με πρωτοβουλία του άξονα Παρίσι-Βερολίνο. Ο στόχος είναι να πεισθούν οι φορολογούμενοι Ευρωπαίοι πολίτες ότι πρέπει να χρηματοδοτήσουν με τους φορολογικούς πόρους τους τερατώδη έργα στρατιωτικού τύπου. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει μόνο σε βάρος των κοινωνικών στόχων που έχουν τεθεί τουλάχιστον ως εναρκτήριο λάκτισμα για τη δημιουργία μιας γεωγραφικής ενότητας συνδετικού τύπου όμορων χωρών στην Ευρώπη. Στο μεταξύ, αλόγιστα και αγόγγυστα αποσύρουν πόρους από τον κοινωνικό τομέα που δημιουργήθηκε για την ευμάρεια εκατοντάδων εκατομμυρίων Ευρωπαίων πολιτών για να ταΐσουν το αδηφάγο τέρας που λέγεται πολεμική βιομηχανία. Ντρέπεται κανείς και να αντικρίσει τη σημερινή πραγματικότητα.
Στα προηγούμενα τέσσερα σημειώματα είχαμε την ευκαιρία να αναφερθούμε σε στοιχεία Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, αλλά και σε κείμενα θεσμικών οργάνων τόσο της ΕΕ όσο και άλλων φορέων που αφορούν ση μετάλλαξη της ΕΕ σε «ΕυρωΝΑΤΟ».
Η μετάλλαξη αυτή έχει συνεκτική αφήγηση σε διεθνές περιβάλλον:
1. Θεσμική σύγκλιση: Όλο και περισσότερες δομές ΕΕ-ΝΑΤΟ «κουμπώνουν» μεταξύ τους (κοινές ασκήσεις, ικανότητα σχεδιασμού, κοινές προτεραιότητες).
2. Οικονομική/βιομηχανική στροφή: Η άνοδος της αμυντικής βιομηχανίας ως εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής ενισχύει τη μόνιμη στρατιωτική διάσταση.
3. Δημόσια ρητορική: Από τη «γεωπολιτική Επιτροπή» μέχρι το ReArm Europe, πολλοί από εμάς βλέπουμε την ΕΕ να εγκαταλείπει σταδιακά την ταυτότητα ειρηνικού, κανονιστικού πλαισίου με έντονα κοινωνικά στοιχεία, τα οποία συνδέονται με την παραγωγική διαδικασία και να πλησιάζει ένα σχήμα «Euro-NATO».
Τα ανωτέρω τρία σημεία, ενώ έχουν κοινή λογική, διαφέρουν σημαντικά ως προς τον κοινωνικό στόχο και τις επιπτώσεις που ασκούν σε ένα ιδιαίτερα ευρύ γεωγραφικό φάσμα που καλύπτει από τα βόρεια – βορειοανατολικά σύνορα της Ευρώπης μέχρι την Κύπρο, την Ιβηρική, χωρίς να εξαιρέσουμε και τις ιδιαιτέρως μακρινές γεωγραφικές ενότητες χωρών και νησιών που ανήκουν σε χώρες της ΕΕ.
Η πρώτη ενότητα διαφοροποίησης της ΕΕ από το ΝΑΤΟ είναι ότι η σύνθεση της ΕΕ επετεύχθη για την ευμάρεια των Ευρωπαίων που κατοικούν σε ένα από τα 27 κράτη μέλη. Για την επίτευξη της ευμάρειας αυτής χρειάστηκαν διαπραγματεύσεις δεκαετιών που στηρίχθηκαν σε μια αρχή την οποία ονόμασαν «κοινοτικό κεκτημένο». Αυτό σημαίνει ότι για να μπεις στο μπλοκ των έξι χωρών που είχαν την αρχική ιδέα έπρεπε να συμφωνήσεις ότι το εμπόριο αγαθών και υπηρεσιών γινόταν στη βάση προτίμησης των παραγωγών των έξη αυτών κρατών μελών. Ταυτόχρονα αναπτύχτηκαν πολιτικές που βοηθούσαν ξεκάθαρα την επίτευξη αυτάρκειας μετά τις καταστροφές του Β’ παγκόσμιου πολέμου και επιδοτήθηκαν εκατοντάδες μέτρα και δράσεις για να φθάσουμε στα επιθυμητά επίπεδα. Επιπρόσθετα οι εταίροι του σχεδίου αυτού έπρεπε να βαδίσουν και σε σύγκλιση των οικονομιών τους, πράγμα που και αυτό χρηματοδοτείται εξ αρχής από τους έχοντες και κατέχοντες, ώστε οι πλέον ασθενέστεροι να μπορούν να ανταπεξέλθουν στην εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου.
Το ΝΑΤΟ, δηλαδή ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου (North Atlantic Treaty Organization, NATO), γνωστός και ως Βορειοατλαντική Συμμαχία, είναι στρατιωτική αμυντική συμμαχία 32 χωρών της Δύσης, που έχει σκοπό την ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των χωρών-μελών σε διάφορους τομείς, την προώθηση των γεωπολιτικών συμφερόντων και την αποτροπή της ένοπλης επίθεσης εναντίον κάποιας χώρας-μέλους από άλλες. Ο πρώτος εκλεγείς Γενικός Γραμματέας ήταν ο Άγγλος λόρδος Ισμέι (Ismay) το 1952, ο οποίος και τότε είχε παρατηρήσει σκωπτικά ότι «ο σκοπός του ΝΑΤΟ είναι να κρατά τους Αμερικανούς μέσα, τους Ρώσους έξω και τους Γερμανούς κάτω».
Η λογική αυτή ξεπεράστηκε με την επανένωση των δυο Γερμανιών από τους Μιττεράν και Κολ, αντίστοιχα προέδρους της Γαλλίας και την Ενωμένης πλέον Γερμανίας, περίπου 34 χρόνια μετά την ιδρυτική πράξη. Και σχεδόν πάλι 34 χρόνια μετά φτάνουμε στην ουσιαστική «σύμπτυξη» δυο ανόμοιων σχηματισμών.
Η δεύτερη ενότητα διαφοροποίησης της ΕΕ από το ΝΑΤΟ αφορά τη διαφοροποίηση χρήσης των φορολογικών πόρων. Στην περίπτωση τα ΕΕ οι πόροι έχουν στόχο τη βελτίωση της κοινωνικής ζωής και της απασχόλησης, αλλά και την επίδραση στην επισιτιστική αλυσίδα με τρόπο αναντίρρητο, για την εξασφάλιση συνέχισης της καλής διαβίωσης των Ευρωπαίων πολιτών. Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ίδια η ΕΕ έχει σταθεί τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα δίπλα σε δεκάδες εκατομμυρίων πολιτών τρίτων χωρών με σημαντικές αποστολές εφοδίων.
Η υπεξαίρεση φορολογικών πόρων που συμβαίνει στις μέρες μας έχει γίνει κατά παράβαση των Συνθηκών. Οι υπογράφοντες – εκλεγμένοι και διορισμένοι – θα πρέπει να γνωρίζουν ότι έχουν τεράστιες ευθύνες. Ευθύνες που αφορούν στην έλλειψη δημοκρατίας κατά τη λήψη αποφάσεων, ευθύνες για την κατασπατάληση πόρων έστω και αν το επίπεδο απασχολούμενων παραμένει το ίδιο, ή ακόμη και αν η απασχόληση παρουσιάσει βελτιώσεις, αλλά και ηθικές ευθύνες.
Ορισμένα γεγονότα που συμβαίνουν είναι χαρακτηριστικά της προαναφερθείσας στρεβλωμένης αυτής κατάστασης.
Ένα τέτοιο διαβάζουμε σε ανακοίνωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 5 Νοεμβρίου 2025, σχετικά με τη Συμφωνία του ΕΚ και του Συμβουλίου για τα μέτρα ενίσχυσης της στήριξης της ΕΕ στις επενδύσεις των τομέων ασφάλειας και άμυνας. Πρόκειται για την τροποποίηση σημαντικών χρηματοδοτικών προγραμμάτων της ΕΕ για τη διευκόλυνση των δαπανών για αμυντικά έργα. Και μάλιστα προσθέτουν και τη χρηματοδότηση της αμυντικής βιομηχανίας της Ουκρανίας από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, πρ ότι η Ουκρανία δεν είναι μέλος της ΕΕ.! Επιπρόσθετα τροποποιούν εις όφελος του ΕυρωΝΑΤΟ και το παραδοσιακό πρόγραμμα «Ορίζων Ευρώπη» που αφορά στην έρευνα! Μάλιστα στην ανακοίνωση δεν παραλείπουν να τονίσουν ότι «Στο πλαίσιο του σχεδίου ReArm Europe, τα μέτρα αποσκοπούν στην ενίσχυση της αμυντικής τεχνολογικής και βιομηχανικής βάσης της Ευρώπης με τη διοχέτευση χρηματοδότησης της ΕΕ στην άμυνα και την ασφάλεια».
Στο επόμενο σημείωμά μας θα αναφερθούμε στο νέο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα άμυνας (EDIP), στις ενδείξεις ότι ετοιμάζονται πολλές δυσχέρειες εξαιτίας μείωσης των πόρων προς τη γεωργία, αλλά και κυρίως στο βάθεμα της στρατιωτικοποίησης της ΕΕ με την πίεση ευρωβουλευτών για «στρατιωτικό Σένγκεν» για να αντισταθεί σε πιθανή ρωσική επιθετικότητα.
