Δεν φταίει μόνο κάποιος, που εσύ
τον αναγόρευσες σε Δάμωνα ή Φιντία
κι αυτός σου βγήκε Βρούτος άφιλος.
Δεν φταίει μόνο κάποιος, που εσύ
τον αναγόρευσες σε Οδυσσέα ή
Φιλήμονα κι αυτός σου βγήκε
άπιστος Θησέας ή Ιάσονας.
Δεν φταίει μόνο κάποια,
που εσύ την αναγόρευσες
σε Άλκηστη ή Πηνελόπη
κι αυτή σου βγήκε σύζυγος
του τύπου Κλυταιμνήστρας ή
τύπου Ελένης της «Ωραίας».
Δεν φταίει μόνο ο πολιτικός,
που εσύ τον αναγόρευσες σε
Περικλή ή «Δίκαιο Αριστείδη»
και βγήκε Κλέων ή Αλκιβιάδης.
Δεν φταίει μόνο κάποια, που εσύ
την αναγόρευσες σε Αθηνά Σοφή
κι αποκαλύφθηκε κουτή Πανδώρα.
Δε φταίει μόνο κάποιος, που εσύ τον
αναγόρευσες και σε Μεσσία ακόμη
μα εκείνος… ξεμεσιάστηκε μετά
για το συμφέρον του και μόνο.
Το όποιο πρόσωπο τώρα εσύ
ως ένοχο δακτυλοδείχνεις
δεν είναι μόνο αυτό
που διέψευσε
τις όποιες προσδοκίες σου
αλλά κι εσύ που τις επένδυσες
στη «γύμνια» ή το προσωπείο του,
που ίσως του φόρεσες κι εσύ ο ίδιος.
Ίσως να ευθύνεται και ο Χρόνος,
που μας αλλάζει τα κριτήρια
και διαψεύδουμε κι εμείς
τις προσδοκίες άλλων.
* * *
Στα πάντα υπάρχουνε η συνευθύνη
και η προσδοκία να κερδίσουμε
της… «Αθηνάς την ψήφο».
Όμως οι λόγοι που μας κάνουν
τελεσίδικα ασυγχώρητους
είναι το «δις εξαμαρτείν»
κι ενίοτε το εξαμαρτείν πολλάκις:
ξαναφιλώντας όπου ξαναφτύναμε και
ξαναφτύνοντας όπου ξαναφιλούσαμε,
όπως συνήθως κάνουνε οι γυρολόγοι
των… λαστιχένιων συνειδήσεων.
