Δημήτρης Κοκολάκης: Ο σέντερ με τους 12 τίτλους
Ανδρέας Κατζουράκης: Κορυφαίος επαγγελματίας πυγμάχος της γενιάς του
Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μνήμης στα Φραντζεσκιανά Μετόχια θα σταθούμε σε δυο μορφές που διέπρεψαν και διαπρέπουν στον αθλητισμό. Κι ας ξεκινήσουμε από έναν «αγαθό γίγαντα» που έχουμε λατρέψει.
Δημήτρης Κοκολάκης
Ήθελε δεν ήθελε ξεχωρίζει πάντα ο Δημήτρης Κοκολάκης. Πώς να περάσει απαρατήρητος ένας γίγαντας 2.15 μ.
Κι είναι πάντα αγαπητός ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος από τα Φραντζεσκιανά Μετόχια που υπήρξε ένας από τους κορυφαίους Έλληνες σέντερ της εποχής του. Ένας αθλητής που έχει κατακτήσει τα περισσότερα πρωταθλήματα Ελλάδος έχοντας συνολικά 12 τίτλους.
Ανιψιός του λυράρη Ανδρέα Ροδινού ζυμώθηκε με τις αξίες της παράδοσης. Από μικρός όμως έδειξε την έφεσή του στον αθλητισμό.
Σύμφωνα με την Βικιπαίδεια τον Οκτώβριο του 1969 εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού. Είχε ασχοληθεί για πρώτη φορά με το μπάσκετ λίγα χρόνια πριν και δεν είχε προλάβει να αποκτήσει την απαιτούμενη υποδομή σε δύναμη και τεχνική και έτσι το μόνο του πλεονέκτημα ήταν το ύψος του. Παρότι αμφισβητήθηκε έντονα δούλεψε σκληρά και όχι μόνο κάλυψε το χαμένο έδαφος αλλά έγινε ένας από τους πρωταγωνιστές του ελληνικού πρωταθλήματος. Με τη βοήθεια του συμπαίκτη του Ανδρέα Χαϊκάλη αλλά και ακολουθώντας τις οδηγίες του Γιώργου Βασιλακόπουλου, Θέμη Χολέβα, Ρίτσαρντ Ντουκσάιρ και του Κώστα Μουρούζη έγινε ο Έλληνας καλαθοσφαιριστής που κατέκτησε τα περισσότερα πρωταθλήματα Ελλάδος.
Αγωνιζόμενος στον Παναθηναϊκό κατέκτησε εννέα πρωταθλήματα Ελλάδας (1971 , 1972, 1973, 1974, 1975, 1977, 1980, 1981, 1982) και τρία κύπελλα (1979, 1982, 1983) ενώ δημιούργησε με τον Απόστολο Κόντο ένα επιτυχημένο δίδυμο που οδήγησε τον Παναθηναϊκό στις επιτυχίες αυτές. Μετά από 14 χρόνια ήρθε σε ρήξη με τη διοίκηση του Παναθηναϊκού και αποκτήθηκε από τον Άρη με τον οποίο κατέκτησε άλλα τρία πρωταθλήματα (1985, 1986, 1987) και 2 κύπελλα Ελλάδας (1985, 1987).
Στις 10 Ιουνίου 2019, τιμήθηκε από τον Παναθηναϊκό ως ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα στην ιστορία της ομάδας που συμπλήρωσε το 2019, 100 χρόνια μπασκετικής ιστορίας. Με τον Παναθηναϊκό αγωνίστηκε δεκατέσσερα χρόνια, κατέκτησε συνολικά δώδεκα τίτλους.
Έχει φορέσει μία φορά τη φανέλα της εθνικής εφήβων σημειώνοντας και 10 πόντους, ενώ έχει φορέσει και 178 φορές της εθνικής αντρών σημειώνοντας 1.282 πόντους (7,20 μ.ο.). Στην εθνική αντρών έπαιξε πρώτη φορά στις 13 Μαΐου 1974 σε φιλικό παιχνίδι με την Αυστρία. Υπήρξε διεθνής και με την εθνική ενόπλων κατακτώντας μαζί της πολλά μετάλλια.
Αγωνίστηκε στα Ευρωμπάσκετ 1975, 1979, 1981, 1983. Σημαντική επίσης ήταν η παρουσία του στην εθνική ομάδα το 1979 όταν η Ελλάδα νίκησε 2 φορές την ισχυρή εθνική Γιουγκοσλαβίας, στον τελικό του βαλκανικού πρωταθλήματος και στον τελικό των Μεσογειακών Αγώνων. Αγωνίστηκε με την εθνική για τελευταία φορά στις 13 Φεβρουαρίου 1986 με την Πολωνία για τα προκριματικά του παγκοσμίου πρωταθλήματος του 1986.
Στην πολυκύμαντη καριέρα του γνώρισε και τα τηλεοπτικά πλατό συμμετέχοντας σε ένα επεισόδιο της αξέχαστης σειράς «Της Ελλάδος τα παιδιά» ως προπονητής της ομάδας του γραφείου τύπου της Αεροπορίας.
Ένας αγωνιστής της ζωής
Ένας αγωνιστής της ζωής υπήρξε πάντα ο αγαπημένος των Ρεθεμνιωτών Τάκης. Κι αυτό που του αναγνωρίζεται είναι ότι ποτέ δεν ξέχασε τον τόπο του όσο ψηλά κι αν έφθασε. Η δόξα δεν τον ζάλισε ποτέ. Και πάντα χαιρετά με αγάπη τους συντοπίτες του όπου τους συναντήσει. Σαν να μην απομακρύνθηκε ποτέ από τα στενοσόκακα της Σοχώρας.
Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στον Αντώνη Παντινάκη μίλησε με θάρρος για τις καλές και δυσάρεστες στιγμές της ζωής του μέχρι που γύρισε στο Ρέθυμνο και απολαμβάνει το χωριό του τα Φραντζεσκιανά Μετόχια, τα μπάνια του στις νότιες παραλίες του νομού και το κρυστάλλινο νερό απ’ τις κεφαλοβρύσες του Σπηλίου!
Και για τα παιδικά του χρόνια είπε πολλά κι ενδιαφέροντα στη Μαριάννα Τζιράκη ερευνήτρια στο Istorima.
Ο Τάκης γεννήθηκε στο Ρέθυμνο στις 11 Νοεμβρίου 1949. Έβγαλε το Δημοτικό στο «Τούρκικο» και τέλειωσε το 2ο Γυμνάσιο. Στην παλιά πόλη πέρασε τα παιδικά του χρόνια που θυμάται με νοσταλγία. Έτρεχε με τα άλλα παιδιά στο γήπεδο στη Σοχώρα, που ήταν τότε μία μεγάλη, απέραντη αλάνα, και στα στενά της παλιάς πόλης, παίζοντας συνεχώς από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Ο πατέρας του ήτανε φουρνάρης. Η μητέρα του … κόρη φουρνάρη, του Ροδινού του περιβόητου, μεγάλη οικογένεια. Αδερφός της μητέραςτου ήτανε ο Αντρέας Ροδινός.
Τα καλοκαίρια του ο Τάκης τα περνούσε στα Μετόχια τα Φρατζεσκιανά, που είχανε περιουσία οι γονείς του. Λάτρευε την μουσική κι ένα φεγγάρι ονειρευόταν να γίνει …πιανίστας.
Θυμάται με συγκίνηση όταν έφευγε για την Αθήνα τον πατέρα του που αποχαιρετώντας τον του έδωσε ένα κατοστάρικο και του είπε: «Παιδί μου, αυτό έχω να σου δώσω και αυτό σου δίνω. Να πας στο καλό, στην ευχή μου, και το μόνο που σου ζητάω είναι να είσαι ένας καλός και σωστός άνθρωπος και δεν θέλω ποτέ, παιδί μου, να με προσβάλεις».
Αυτή ήταν η κουβέντα που τον συνοδεύει ακόμα και σήμερα «Παιδί μου, μη με προσβάλεις». Σε όλη του τη ζωή μέχρι σήμερα λειτουργούσε με γνώμονα τη λογική. Μπορεί να τον εντόπισαν οι αθλητικοί παράγοντες στα 20 του χρόνια αλλά εκείνος δέθηκε με το μπάσκετ μετά από σκληρή δουλειά.
Για πέντε χρόνια γυμναζόταν σκληρά, ξοδεύοντας δέκα ώρες την ημέρα σε δέκα διαφορετικά σπορ. Και πάντα εκφράζει την ευγνωμοσύνη του στον Ανδρέα Χαϊκάλη συμπαίκτη του στον Παναθηναϊκό, που πίστεψε σ’ αυτόν και του έδωσε τα πρώτα στοιχεία, τα πρώτα φώτα. Τον βοήθησε για να προχωρήσει.
Ο παίκτης με τον οποίο συνεννοούνταν με «κλειστά μάτια» μέσα στον γήπεδο ήταν ο Απόστολος Κόντος: «Ήμασταν πολύ δεμένοι αποκαλύπτει ο Τάκης. Ήμασταν μαζί και στον Παναθηναϊκό, και στην Αστυνομία, και στην Εθνική και στην Ενόπλων! Ο Κόντος ήταν γκαρντ, εγώ σέντερ. Ήμουν ο παίκτης που του έκανα σκριν, γιατί ήταν πολύ καλός σουτέρ κι έπρεπε να βγει ελεύθερος για να σουτάρει».
Αξιοποίησε το προνόμιο του διεθνούς παίκτη να εργαστεί στο δημόσιο και επέλεξε την αστυνομία. Στάθηκε κι εκεί στο ύψος της συνέπειάς του αυτή τη φορά για 35 χρόνια μέχρι που συναξιοδοτήθηκε.
Κάποια στιγμή του άνοιξε η προοπτική συμμετοχής στο NBA. Ήταν στα 1980 όταν έπαιξε στην Αμερική με την εθνική ομάδα. Εκεί τον πρόσεξε ο προπονητής της εθνικής Αμερικής που ήταν προπονητής και στο Πανεπιστήμιο του Κονέκτικατ. Μετά το τέλος του αγώνα πλησίασε τον Γιατζόγλου που μιλούσε άπταιστα αγγλικά και του είπε «τον ψηλό αυτόν τον θέλω στην ομάδα μου. Του δίνω μία υποτροφία τέσσερα χρόνια με προοπτική για το NBA. Γιατί αυτός ο παίκτης μπορεί να παίξει NBA».
Ο Τάκης κολακεύτηκε βέβαια αλλά αρνήθηκε να στερηθεί τη σιγουριά της πατρίδας του. Δεν ήταν πάντα όλα ρόδινα σε μια εποχή που οι αθλητές δεν είχαν τις σημερινές ευκαιρίες για περισσότερα χρήματα. Κάποιες φορές μάλιστα τον άφησαν με οικονομικές εκκρεμότητες εκατομμυρίων. Έφευγε απλήρωτος αλλά με το κεφάλι ψηλά και την αξιοπρέπειά του ατσαλάκωτη.
Σήμερα ο Δημήτρης Κοκολάκης δηλώνει ευτυχής ζώντας στο Ρέθυμνο και απολαμβάνοντας την αγάπη γνωστών και φίλων. Δεν έχει χάσει και την επαφή του με παλιούς συμπαίκτες του με τους οποίους μοιράστηκε στιγμές αθλητικού μεγαλείου.
Και δεν μετάνιωσε ποτέ που επέστρεψε στην πόλη του που συνεχίζει να αγαπά και να τη βλέπει με τα μάτια του παιδιού που απολάμβανε τις αλάνες της.
Ανδρέας Κατζουράκης
Εγγονός του θρυλικού «Αντρία της ερήμου» ο Ανδρέας Κατζουράκης γνωστός στα αμερικανικά ρινγκ ως «Katz» Θεωρείται ο κορυφαίος Έλληνας επαγγελματίας πυγμάχος της γενιάς του. Γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1997 στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Μαρούσι.
Σύμφωνα με τη Βικιπαίδεια ο Κατζουράκης άρχισε να αγωνίζεται στο kickboxing σε ηλικία πέντε ετών, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του, ο οποίος ήταν επίσης αθλητής του kickboxing. Αφού συμμετείχε σε εκατοντάδες ερασιτεχνικούς αγώνες kickboxing και point fighting σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, ο Ανδρέας στράφηκε αποκλειστικά στην πυγμαχία σε ηλικία 15 ετών. Ο Κατζουράκης είχε μια σύντομη καριέρα ως ερασιτέχνης πυγμάχος στην Ελλάδα. Ως ερασιτέχνης, κατέκτησε τέσσερα πανελλήνια πρωταθλήματα και ολοκλήρωσε την πορεία του με συνολικό ρεκόρ 21-0, σημειώνοντας 16 νίκες πριν τη λήξη του αγώνα (διακοπή) εντός της χώρας.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Κατζουράκης έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στις 7 Ιουνίου 2018 στο «The Hangar» στην Κόστα Μέσα της Καλιφόρνια, κερδίζοντας με νοκ-άουτ τον Chukwuka Willis στον πρώτο γύρο ενός αγώνα που ήταν προγραμματισμένος για τέσσερις γύρους. Στον τέταρτο επαγγελματικό του αγώνα, ο Κατζουράκης αντιμετώπισε τον Walter Wright – πρώην διεκδικητή παγκόσμιου τίτλου – στο «Quiet Cannon Country Club» στο Μοντεμπέλο της Καλιφόρνια, στις 26 Απριλίου 2019. Κέρδισε τον αγώνα των έξι γύρων με ομόφωνη απόφαση των κριτών.
Στις 6 Οκτωβρίου 2022, ο Κατζουράκης αντιμετώπισε τον έμπειρο πυγμάχο Cameron Krael στο Χιούστον του Τέξας. Ο Κατζουράκης κέρδισε τον αγώνα με τεχνικό νοκ-άουτ, αφού η γωνία του Κρέιλ διέκοψε την αναμέτρηση μετά από πέντε γύρους μονόπλευρης κυριαρχίας.
Στις 22 Νοεμβρίου 2024, νίκησε τον πρωταθλητή WBA Continental Βόρειας Αμερικής στην κατηγορία super-welterweight, Μπράντον Άνταμς, με πλειοψηφική απόφαση των κριτών στο Corey Studios του Corey Tower στην Ατλάντα της Τζόρτζια, κατακτώντας έτσι τον πρώτο του τίτλο ως επαγγελματίας.
Ο Κατζουράκης αντιμετώπισε τον επίσης αήττητο πυγμάχο Ρομπέρτο Κρουζ Τζούνιορ στο Red Owl Boxing Arena στο Χιούστον του Τέξας, στις 9 Μαΐου 2025, επικρατώντας με τεχνικό νοκ-άουτ στον έβδομο γύρο της προγραμματισμένης αναμέτρησης των 10 γύρων.
Έπειτα από απουσία άνω του ενός έτους από τα ρινγκ, ο Κατζουράκης επέστρεψε με νίκη επί του επίσης μέχρι τότε αήττητου Μισαέλ Ροντρίγκες, μέσω ομόφωνης απόφασης των κριτών, στο Meta Apex στο Enterprise της Νεβάδα, στις 10 Μαΐου 2026.
Η σπουδαιότητα του Ανδρέα Κατζουράκη είναι τεράστια και ιστορική τόσο για τα ελληνικά μαχητικά αθλήματα όσο και σε διεθνές επίπεδο, καθώς αποτελεί την πρώτη πραγματική ελπίδα της Ελλάδας για παγκόσμιο τίτλο στην πυγμαχία μετά από 85 ολόκληρα χρόνια.
Η σπουδαιότητά του χωρίζεται σε τρεις βασικούς άξονες:
Βρίσκεται στο #9 της παγκόσμιας κατάταξης του BoxRec ανάμεσα σε χιλιάδες επαγγελματίες πυγμάχους της κατηγορίας του.
Φιγουράρει στο #5 της επίσημης παγκόσμιας λίστας της WBA (World Boxing Association), γεγονός που τον φέρνει μια ανάσα από τη διεκδίκηση της παγκόσμιας ζώνης.
Το αήττητο σερί του 17-0 στην Αμερική (το «σπίτι» του μποξ) τον καθιστά έναν από τους πιο υπολογίσιμους και ανερχόμενους αθλητές παγκοσμίως.
Ο Ανδρέας Κατζουράκης θεωρείται διάδοχος του Χριστοφορίδη: Όπως είναι γνωστό η Ελλάδα έχει να δει παγκόσμιο πρωταθλητή στην πυγμαχία από το 1941, όταν ο θρυλικός Αντώνης Χριστοφορίδης κατέκτησε τον τίτλο. Ο Κατζουράκης είναι ο μόνος που έχει φτάσει τόσο κοντά στο να επαναλάβει αυτόν τον άθλο.
Έγινε ο πρώτος Έλληνας που κατάφερε να μπει στα μεγάλα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα πυγμαχίας, να κερδίσει μεγάλα τουρνουά των ΗΠΑ (όπως το OTX) και να τραβήξει την προσοχή κορυφαίων ιθυνόντων, όπως ο πρόεδρος του UFC, Dana White.
