Με επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων από την πρόεδρο του Περιφερειακού τμήματος Ρεθύμνου του Ε.Ε.Σ. Ευαγγελία Ηλιακή, τον αντιδήμαρχο Ρεθύμνης και πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Γιαννουδίου Γιώργη Παπαδόσηφο, και τον Μανώλη Γιουλούντα εκ μέρους της οικογένειάς της, τιμήθηκε τη Δευτέρα 20 Απριλίου, η μνήμη της ηρωίδας εθελόντριας νοσηλεύτριας του Ε.Ε.Σ. Καλλιόπης Γιουλούντα, με αφορμή τη συμπλήρωση των 85 χρόνων από τον ηρωικό της θάνατο στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο μνημείο της, στην πλατεία της γενέτειράς της, στο χωριό Γιαννούδι, με την παρουσία εθελοντριών νοσηλευτριών, συγγενών και συγχωριανών της.
Στον χαιρετισμό της η κ. Ηλιάκη ανέφερε χαρακτηριστικά: «Στεκόμαστε με σεβασμό και συγκίνηση μπροστά στη μορφή μιας γυναίκας που δεν υπήρξε απλώς άνθρωπος της εποχής της, αλλά σύμβολο διαχρονικών αξιών: Της Καλλιόπης Γιουλούντα. Γεννημένη το 1911 στο Γιαννούδι Ρεθύμνου, η Καλλιόπη μεγάλωσε μέσα σε μια πολυμελή οικογένεια, καλλιεργώντας από νωρίς την αγάπη για τη γνώση, τη μουσική και την προσφορά. Υπήρξε φιλομαθής, δραστήρια και βαθιά ανθρωπιστική προσωπικότητα. Επέλεξε τον δρόμο της νοσηλευτικής, όχι απλώς ως επάγγελμα, αλλά ως λειτούργημα ζωής, προσφέροντας με αυταπάρνηση φροντίδα και ελπίδα σε κάθε άνθρωπο που την είχε ανάγκη. Δεν γεννήθηκε ηρωίδα εκείνη τη μία στιγμή. Έγινε μέσα από την καθημερινότητά της – μέσα από κάθε μικρή πράξη καλοσύνης, κάθε χαμόγελο, κάθε άγγιγμα φροντίδας προς τον συνάνθρωπο. Ήταν ένας άνθρωπος όπως όλοι μας, με όνειρα, ταλέντα και ευαισθησίες. Κι όμως, μέσα της καλλιεργήθηκε κάτι βαθύτερο: Η ανιδιοτελής προσφορά. Σε μια εποχή που οι επιλογές για τις γυναίκες ήταν περιορισμένες, η Καλλιόπη τόλμησε. Μορφώθηκε, εργάστηκε, διακρίθηκε και ανέλαβε ευθύνες. Έγινε προϊσταμένη, ηγήθηκε, και απέδειξε ότι η δύναμη της γυναίκας δεν βρίσκεται μόνο στη θέση της στην κοινωνία, αλλά κυρίως στον χαρακτήρα και τις αξίες της. Όταν η πατρίδα τη χρειάστηκε, δεν δίστασε. Ζήτησε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή, στο πλευρό των τραυματιών στρατιωτών. Και εκεί, στα Ιωάννινα, σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές του πολέμου, απέδειξε το μεγαλείο της ψυχής της. Την ημέρα του Πάσχα του 1941, την ώρα του βομβαρδισμού, δεν επέλεξε να σωθεί. Επέλεξε να επιστρέψει στο χειρουργείο, εκεί όπου υπήρχαν άνθρωποι που την είχαν ανάγκη. Εκεί βρέθηκε και το τέλος της – ένα τέλος που έγινε αρχή μιας αιώνιας μνήμης. Η Καλλιόπη Γιουλούντα δεν πέθανε απλώς. Όπως ειπώθηκε, «με τον τρόπο και την ώρα που πέθανε, έγινε Ιδέα». Μια ιδέα που δεν περιορίζεται στον χρόνο, αλλά φωτίζει μέχρι και σήμερα τον δρόμο μας. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη της σημασία για τη δική μας εποχή. Σήμερα μπορεί να μην ακούμε σειρήνες πολέμου, τουλάχιστον όχι στον τόπο μας, αλλά υπάρχουν άλλες «μάχες». Στα νοσοκομεία, στην κοινωνία, στην καθημερινότητά μας. Σήμερα, σε έναν κόσμο που συχνά κυριαρχείται από ατομισμό, φόβο και αβεβαιότητα, η Καλλιόπη μάς θυμίζει τι σημαίνει να ζεις για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Μας διδάσκει ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην προσφορά, ότι το θάρρος δεν είναι απουσία φόβου αλλά υπέρβασή του, και ότι η ανθρωπιά δεν είναι επιλογή, αλλά η ύψιστη αξία που μπορούμε να υπερασπιστούμε. Η Καλλιόπη δεν είναι μόνο μια ηρωίδα του παρελθόντος. Είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για το παρόν και το μέλλον. Είναι η υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες, ο άνθρωπος μπορεί να επιλέξει το φως. Μας καλεί να εργαζόμαστε με συνέπεια, να στεκόμαστε δίπλα στον συνάνθρωπο και να μετατρέπουμε τις αξίες μας σε πράξεις. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, την Ιδέα που ενσάρκωσε. Ας τη μετατρέψουμε σε πεποίθηση. Και ας την κάνουμε πράξη στη δική μας ζωή. Γιατί οι ήρωες δεν υπάρχουν μόνο για να τους θυμόμαστε. Υπάρχουν για να μας δείχνουν ποιοι μπορούμε να γίνουμε. Γιατί η μνήμη της δεν είναι απλώς τιμή. Είναι ευθύνη».
