Παγκόσμια αποκλειστικότητα διατηρεί η ταυτοποίηση των οστών των εκτελεσθέντων
Ήταν 2 Ιουνίου 1941, όταν ήρθε η σειρά του Άδελε να πληρώσει για τη συμμετοχή και δικών του στη Μάχη της Κρήτης που έσπευσαν στο κάλεσμα του αγαπημένου τους εφημέριου Διονύσιου Ψαρουδάκη.
Ας μην ξεχνάμε μια παράδοση που θέλει να έχουν ευλογηθεί τα όπλα του αγώνα στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα. Στοιχείο που δεν τεκμηριώνεται ιστορικά αλλά έχει ενδιαφέρον αφού φυλάχτηκε στην Κιβωτό Μνήμης που διακονεί η προφορική παράδοση.
Εκείνη την εποχή που δεν υπήρχε τρόπος άμεσης ενημέρωσης, κανένας δεν φανταζόταν τι θα επακολουθήσει. Κι ενώ κάποιες φήμες προειδοποιούσαν, κανένας δεν έδωσε σημασία. Που να φανταστούν τι τους περιμένει.
Έτσι αμέριμνοι έπεσαν στον κλοιό του θανάτου και οι 18 από το Άδελε.
Ανάμεσά τους ο παππούς και ο πατέρας του διακεκριμένου πανεπιστημιακού κ. Γιώργου Αλεξανδράκη, αλλά και ο πατέρας του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Στυλιανού.
Μια συγκινητική λεπτομέρεια έχει σχέση με τον παππού του κ. Αλεξανδράκη που αν και ηλικιωμένος είχε σπεύσει να πάρει μέρος στη Μάχη της Κρήτης. Μας είπε σχετικά, απαντώντας σε ερώτησή μας ο εκλεκτός συμπολίτης πανεπιστημιακός: «Για τον παππού άκουσα μια ενδιαφέρουσα ιστορία από τον Νίκο Χαρκιανάκη, που διετέλεσε και δήμαρχος ήταν και στέλεχος της κοινωνίας. Ενώ γνωριζόμαστε καλά και είχαμε μιλήσει πολλές φορές, μόνο λίγο πριν πεθάνει μου είπε την ιστορία αυτή. Εκείνη την εποχή που μιλάμε ήταν κι αυτός κάπου επτά χρόνων και θυμόταν τα γεγονότα, όπως τον βομβαρδισμό κοντά στο σχολείο που λειτουργούσε ως νοσοκομείο των συμμάχων. Εγώ θυμάμαι ακόμα το σήμα του Ερυθρού Σταυρού στον τοίχο, καθώς και μια βόμβα που έπεσε δυτικά του κτιρίου. Οι Γερμανοί βομβάρδιζαν στην περιοχή αδιαφορώντας για την παρουσία Ερυθρού Σταυρού.
Εκεί λοιπόν είδε ο Νίκος τον παππού με το τουφέκι και τα φυσεκλίκια του, που έπαιζε στα αεροπλάνα τα Γερμανικά. Η ιστορία αυτή ταιριάζει με όσα άκουσα από τη μητέρα μου ότι είχε εμφανιστεί ο παππούς αρματωμένος σαν αστακός, έτοιμος να πάρει μέρος στη μάχη. Εκείνη προσπάθησε να τον αποτρέψει γιατί ήταν και ηλικιωμένος, αλλά εκείνος της είπε αποφασιστικά ότι αυτή την ώρα θα πρέπει όλοι να πολεμήσουμε. Όπως και έπραξε».
Από τις οικογένειες που έπληξε περισσότερο η εκτέλεση στη Σαρακίνα ήταν των Κονταξάκηδων. Ήταν από τους νοικοκύρηδες του χωριού και τους πλέον αξιοσέβαστους. Από την ηρωική αυτή οικογένεια τρεις αντίκρισαν το εκτελεστικό απόσπασμα εκεί στη Σαρακίνα.
Μια αποφράδα μέρα
Η 2η μέρα του Ιούνη είχε πάντα μεγάλη σημασία συναισθηματική για δυο μορφές που τίμησαν τη χώρα τους διεθνώς. Ήταν δυο από τα ορφανά που άφησε η εκτέλεση στη Σαρακίνα.
Πρώτα ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας ένα από τα παιδιά που κόντρα στη μοίρα και στις συνθήκες της εποχής όχι μόνο μεγαλούργησαν καθένας στον τομέα του αλλά ανέβασαν και το Ρέθυμνο μεσούρανα
Ο Στυλιανός Χαρκιανάκης σύμφωνα με την ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ γεννήθηκε στο Ρέθυμνο στις 29 Δεκεμβρίου 1935. Σπούδασε θεολογία στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από όπου αποφοίτησε το 1958. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1957 και ιερέας το 1958. Ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη συστηματική θεολογία και τη φιλοσοφία της θρησκείας στη Βόννη της Γερμανίας, από το 1958 έως το 1966. Στους διδασκάλους του συμπεριλαμβανόταν ο Καρδινάλιος Γιόζεφ Ράτσινγκερ, ο οποίος αργότερα έγινε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’. Έγραψε τη διατριβή του στην ιδέα πως η Ορθόδοξη Εκκλησία κατείχε το αλάθητο όταν ενεργούσε από κοινού με συνοδικότητα (π.χ. Οικουμενικές Σύνοδοι). Την περίοδο αυτή, η ιδέα του αλάθητου φαινόταν πως ανήκε αποκλειστικά στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και ήταν εντελώς ξένη στην Ορθόδοξη.
Το 1965, ενώ ολοκλήρωνε τις μεταπτυχιακές του σπουδές, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1966 ορίστηκε ηγούμενος στη Μονή Βλατάδων στη Θεσσαλονίκη. Ήταν ιδρυτικό μέλος, στη συνέχεια αντιπρόεδρος και εν τέλει πρόεδρος, του Πατριαρχικού Ινστιτούτου Πατερικών Μελετών στη μονή. Από το 1969 έως το 1975, δίδαξε συστηματική θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης
Το 1970 εξελέγη Τιτουλάριος Μητροπολίτης Μιλητουπόλεως (ενώ παρέμενε στην Ιερά Μονή Βλατάδων) ως έξαρχος υπεύθυνος για θέματα που απασχολούσαν τη βόρεια Ελλάδα και το Άγιον Όρος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας.
Το 1975, ο Στυλιανός Χαρκιανάκης εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας και Έξαρχος Ωκεανίας. Κατέχοντας αυτή τη θέση, συμμετείχε σε αρκετούς διαλόγους μεταξύ της Ορθοδοξίας και άλλων Χριστιανικών ομάδων. Η πλέον περίοπτη θέση που κατείχε ήταν αυτή του συνπροέδρου (εκλεγμένου από όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες) του θεολογικού διαλόγου με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αλλά και ως αντιπρόεδρος με τις Αγγλικανικές εκκλησίες.
Δίδαξε θεολογία και πνευματικότητα στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ από το 1975 έως το 2019. Το 1986 αναγορεύθηκε ο πρώτος κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ανδρέα. Επίσης, κατείχε τη θέση του καθηγητή στη Συστηματική Θεολογία.
Πέθανε στις 25 Μαρτίου 2019 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας σε ηλικία 83 ετών από καρκίνο.
Βραβεύσεις
Το 1973 του απονεμήθηκε το Διεθνές βραβείο Χέρντερ. Επίσης του απονεμήθηκε το Βραβείο Ποίησης από την Ακαδημία Αθηνών το 1980, ως ένας αξιοσημείωτος ποιητής με εκτενή βιβλιογραφία. Το 1985 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ από το Πανεπιστήμιο του Λούμπλιν στη Πολωνία. Ακόμη, ένα από τα ποιήματα του, το «Μετά Εφιάλτου», μελοποιήθηκε από τον Κώστα Τσικαδέρη. Το 2014 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Η φιλία του με το μεγάλο μας συνθέτη Μπάμπη Πραματευτάκη που μελοποίησε και αρκετά ποιήματα του Αρχιεπισκόπου μου έδωσε την ευκαιρία να τον ζήσω από κοντά Σιωπηλή ακροάτρια ευτύχησα να τον ακούω και να απολαμβάνω μια σπάνια πνευματική ευωχία.
Ο Στυλιανός μιλούσε τη γλώσσα της αλήθειας με παρρησία που τιμούσε τη γενναιότητα του εθνομάρτυρα προγόνου του.
Ο βίος και η Πολιτεία του το επιβεβαιώνουν και η μνήμη του έχει πάντα τον απέραντο σεβασμό μας για την τιμή που πρόσθεσε στα άγια και αιματοπότιστα χώματα της γεννέτειράς του.
Γιώργης Αλεξανδράκης
Ο επιφανέστατος πανεπιστημιακός κ. Γιώργης Αλεξανδράκης επιβεβαιώνει τη λαϊκή ρήση ότι ο σπουδαίος άνθρωπος είναι και απέριττα σεμνός .
Όποιος ξένος θα τον δει τα καλοκαίρια που έρχεται προσκυνητής στον τόπο του θα απορήσει πως αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος κρύβει τόση απλότητα μέσα του.
Στις πλέον έγκριτες δέλτους της επιστημονικής κοινότητας διαβάζεις γι’ αυτόν:
O Γιώργης Κ. Αλεξανδράκης υπήρξε οργανωτής και πρώτος Πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Στη μακρά ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία υπηρέτησε ως πρόεδρος και αντιπρόεδρος της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου του Mαϊάμι και επί εικοσιπενταετία πρόεδρος του Φυσικού Τμήματος του ίδιου Πανεπιστημίου. Για τη συμβολή του στην ανάπτυξη των δύο πανεπιστημίων του απενεμήθησαν τα βραβεία Εξεχουσών Υπηρεσιών (2002) και Εξέχοντος Διδασκάλου (2002) του Πανεπιστημίου του Miami, και αναμνηστική πλακέτα (2002) επί τη ευκαιρία του εορτασμού της εικοσιπενταετίας από την έναρξη λειτουργίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Το 2009 ανεκηρύχθη επίτιμος διδάκτωρ της Φυσικής από το Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Για την ενεργό ανάμειξή του στη λειτουργία του Πανεπιστημίου είχε τονίσει σε τιμητική εκδήλωση του Λυκείου Ελληνίδων Ρεθύμνου.
«Η αρχή της ιστορίας της ίδρυσης του, είναι ότι οι Κρητικοί της Αθήνας που ορισμένοι ήταν διανοούμενοι και ηγετικά στελέχη, βάλανε στον νου τους μετά τον πόλεμο ότι «πρέπει να κάνουμε Πανεπιστήμιο στην Κρήτη». Αρχίσανε να οργανώνονται, να συμφωνούνε και το ’61 έγινε το πρώτο Κρητολογικό Συνέδριο στην Κρήτη όπου αποφασίστηκε ότι πρέπει να ιδρυθεί πανεπιστήμιο εδώ. Περάσανε κάμποσα χρόνια, οι κυβερνήσεις αλλάξανε. Το ’64 που ήταν ο Σοφοκλής Βενιζέλος στα πράγματα, η Κρητική παρέα της Αθήνας μεταξύ των οποίων ήταν ο καθηγητής Γιώργος Κουρμούλης και ο Γεώργιος Βογιατζάκης, ηγετικό στέλεχος της Κρήτης, αρχίσανε να συζητούν πως να κάνουν το πανεπιστήμιο. Ο Βενιζέλος ήτανε μέλος της παρέας, φίλος του Βογιατζάκη, όποτε ξέρανε τα πατήματα μου και συμφωνήσανε ότι με την πρώτη ευκαιρία θα ιδρύσουν το πανεπιστήμιο. Το πρόβλημα ήτανε ότι ο Βενιζέλος πέθανε ξαφνικά τον Φεβρουάριο του ’64 και χάθηκε κάπως η ορμή. Στις εκλογές τις επόμενες, ο Γεώργιος Παπανδρέου ίδρυσε το πανεπιστήμιο των Πατρών, και το πανεπιστήμιο Κρήτης έμενε πίσω. Ήρθε όμως ο Παπανδρέου το 1964 το καλοκαίρι στο Ρέθυμνο, και οι κυρίες του Λυκείου Ελληνίδων του κάνανε μια σοβαρή συζήτηση και εισήγηση για την ανάπτυξη του Ρεθύμνου, και φαίνεται ότι το πήρε στα σοβαρά. Του είπανε κιόλας ότι στο Ρέθυμνο πρέπει να ιδρυθεί Φιλοσοφική σχολή. Έφυγε ο Παπανδρέου, πήγε στην Αθήνα και άρχισε να εργάζεται πάνω σε μια εισηγητική έκθεση περί ιδρύσεως του πανεπιστημίου. Την υπέβαλε τον Μάιο του 1965, απλά δυστυχώς η κυβέρνηση του έπεσε τον Ιούλιο του 1965, οπότε πάλι ξωμείναμε στον δρόμο. Την επόμενη περίοδο, το 1967, αλλάξανε τα πράγματα και ήρθε η δικτατορία. Παγώσανε οι προσπάθειες για την ίδρυση του πανεπιστημίου και η ηγεσία των Αθηνών, και της Κρήτης έψαχνε να βρει κανένα παραθυράκι να ξεκινήσει πάλι η δουλειά. Το 1972 ο Βογιατζάκης κάλεσε στο σπίτι του την ηγεσία και τους καθηγητές και τους είπε: «Είναι καιρός να βάλουμε μπροστά το πανεπιστήμιο», τους παρότρυνε να κινηθούν σύσσωμοι για την υλοποίησή του. Όλοι συμφώνησαν, κανείς δεν είχε άλλη γνώμη, επέλεξαν μάλιστα το Ηράκλειο για έδρα του. Ο δήμαρχος Δ. Αρχοντάκης έστελνε συνεχώς επιστολές στον Παττακό, το έσπρωχνε το θέμα, η πίεση ήταν συνεχής και πες-πες άρχισε να το παίρνει σοβαρά ο Παττακός, οπότε η μηχανή πήρε μπροστά για την ίδρυση του πανεπιστημίου….».
Αφιερώσαμε αυτές τις παραγράφους στο ιερό θέμα του Πανεπιστημίου επειδή ο κ. Αλεξανδράκης ζώντας από κοντά κάθε ενέργεια και κάθε πρωτοβουλία είναι μια από τις εγκυρότερες πηγές για τον ερευνητή που θέλει να μελετήσει από αντικειμενικούς μάρτυρες την ίδρυση του Ανώτατου Εκπαιδευτικού Ιδρύματος του νησιού μας. Και όπως διαπιστώνουν όσοι θυμούνται ακόμα αυτά που καταθέτει είναι απολύτως ακριβή.
Ο ίδιος εμφανιζόταν και μιλούσε δημόσια μόνο όταν κινδύνευε από πολιτικά συμφέροντα το Πανεπιστήμιό μας. Είναι αυτός που με γενναιότητα τάχτηκε ενάντια σε κάθε ιδέα κατακερματισμού του Ιδρύματος.
Έλαχε όμως να συνδέσει το όνομά του με κάτι επίσης σπουδαίο και μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά.
Με δαπάνες του ταυτοποιήθηκαν τα οστά των εκτελεσθέντων στη Σαρακίνα στις 2 Ιουνίου 1941.
Δεν περιορίστηκε στον παππού και πατέρα του ο αγνός αυτός πατριώτης. Για όλους νοιάστηκε και άφησε στον τόπο του ένα έργο που θα μνημονεύεται στους αιώνες.
Είχε πει για το επίτευγμα αυτό ο κ. Νικόλαος Πουλακάκης καθηγητής του τμήματος Βιολογίας, διευθυντής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης του Πανεπιστημίου Κρήτης και συνεργαζόμενο μέλος ΔΕΠ του ΙΜΒΒ-ΙΤΕ (υπεύθυνος της ομάδας Παλαιογενωμικής και Εξελικτική Γενετικής – αρχαίο DNA)στην εκδήλωση που είχε γίνει για να προβληθεί το γεγονός: «Αυτό που μας ζήτησαν ήταν να προσπαθήσουμε να δώσουμε ένα όνομα, το όνομα στους νεκρούς, στους 18 αυτούς εκτελεσθέντες. Ήταν μια πρόκληση για εμάς. Είμαστε ένα εργαστήριο στο οποίο εξειδικευόμαστε στο να μελετάμε το παρελθόν με τα εργαλεία του σήμερα, βγάζοντας DNA από υπολείμματα ζωής του παρελθόντος, από τα οστά οργανισμών που έζησαν στο παρελθόν και είτε τα είδη τους δεν υπάρχουν σήμερα – έχουν εξαφανιστεί -, είτε υπάρχουν τα είδη αλλά τα συγκεκριμένα άτομα έχουν χαθεί για δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια.
Φτιάξαμε μια ομάδα αποτελούμενη από επτά άτομα.
Αυτό που κάναμε ήταν να αλληλουχίσουμε το γονιδίωμα του ανθρώπου, να πάρουμε δηλαδή όλο το γενετικό υλικό και να το διαβάσουμε, να μάθουμε τις νουκλεοτιδικές βάσεις, τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται.
Στοχεύσαμε σε συγκεκριμένα οστά, αυτό που ονομάζουμε «λιθοειδές» το οποίο είναι ένα οστό στον κρόταφο.
Είναι ίσως το πιο συμπαγές οστό που υπάρχει στον σκελετό μας κι αυτό για καλή μας τύχη κρατάει οργανικά υπολείμματα, ακόμα και από πολύ παλιούς οργανισμούς, με την έννοια ότι έχουν πεθάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Σε αυτό ακριβώς στοχεύσαμε.
Οι διαδικασίες που ακολουθούμε σήμερα στο εργαστήριο είναι όσο το δυνατόν λιγότερο παρεμβατικές. Δεν καταστρέψαμε το οστό ή προσπαθήσαμε να μην καταστρέψουμε το δόντι. Μάλιστα, έγινε η άντληση του γενετικού υλικού από τα δόντια, τα δόντια επεστράφησαν και τοποθετήθηκαν στις σιαγώνες από τις οποίες το πήραμε. Παράλληλα ήρθαμε σε επαφή με 42 συγγενείς των θυμάτων, που όλοι είχαν τη χαρά και τη θέληση να δώσουν λίγο από το αίμα τους προκειμένου εμείς να μπορέσουμε να κάνουμε την ταυτοποίηση. Επιλέξαμε 20, τους πιο κοντινούς. Οι 19 από αυτούς ήταν άντρες και 1 η γυναίκα. Όλοι είχαν έναν βαθμό συγγένειας από πρώτου έως τρίτου βαθμού.
Όλη η δουλειά έγινε σ το περίφημο εργαστήριο του αρχαίου DNA, παλαιογονιδιωματικής και εξελεγκτικής γενετικής. Είναι πλέον ένα από τα υπερσύγχρονα εργαστήρια που διαθέτει το Ινστιτούτο Τεχνολογίας και Έρευνας, είναι ένα από τα πιο σύγχρονα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όχι μόνο εθνικό ή παγκρήτιο επίπεδο, με ειδικά διαμορφωμένους χώρους με περιορισμένο έλεγχο, έτσι ώστε ό,τι μπαίνει μέσα να είναι καθαρό.
Είναι αρκετά συγκινητικό και συγκλονιστικό το ότι μπορείς αυτήν τη στιγμή να αναγνωρίζεις τον πατέρα σου και τον παππού σου μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Πάνω σε αυτό καταφέραμε να προσδιορίσουμε γονιδιωματικά τα 16 από τα 18 κρανία. Για δύο κρανία είχαμε θέματα τα οποία έπρεπε να τα λύσουμε. Όλα τα κρανία των νεκρών από το Άδελε είναι σχεδόν πλήρης αποτυπωμένη το προσωπείο τους με την κάτω σιαγόνα, προφανώς όπου βρήκαμε τα αντίστοιχα οστά και το καθένα από τα κρανία να έχει το όνομα του. Η ταυτοποίηση των θυμάτων του Άδελε ουσιαστικά αποτελεί την πρώτη στη χώρα μας ολοκληρωμένη ταυτοποίηση αμάχων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και είναι η πρώτη δημοσιευμένη σε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό.
Το θέμα είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον του ελληνικού και ξένου τύπου.
Έγραψε σχετικά στην «Καθημερινή» η Ελβίρα Κρίθαρη
Στο μνημείο της Σαρακήνας, τα τζιτζίκια σκεπάζουν σχεδόν εξ ολοκλήρου τις κουβέντες που λέγονται πνιχτά εξαιτίας της συγκίνησης. Όμως, μέσα στο μικρό μαυσωλείο δημιουργείται αντήχηση. Η φωνή του 86χρονου ομότιμου καθηγητή Φυσικής του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι, Γιώργου Αλεξανδράκη, ακούγεται τότε στεντόρεια. Ενδεχομένως και να μην οφείλεται στην αντήχηση, αλλά στο πάθος που συνοδεύει την περιγραφή μιας δύσκολης ταυτοποίησης νεκρών, εκτελεσμένων από τους Ναζί στις 2 Ιουνίου του 1941, που, έστω λίγο, αποκατέστησε τη φυσική τάξη των πραγμάτων και άφησε στον Γιώργο Αλεξανδράκη και τους συγχωριανούς του, κάτι πιο απτό από τη μνήμη. Ας ήταν μονάχα και οστά.
Οκτώ και πλέον δεκαετίες μετά, οι νεκροί του Αδελε παρέμεναν χωρίς ταυτότητα, ώσπου οι σύγχρονες επιστημονικές μέθοδοι να καταφέρουν να τους δώσουν πίσω το όνομά τους.
Μέσα σε μια γυάλινη προθήκη, 18 κρανία σημαίνονται πια με ονοματεπώνυμα και ηλικίες. Ανήκουν στους 18 άντρες του χωριού Άδελε του Ρεθύμνου, 16 έως 67 ετών, που στις αρχές του καλοκαιριού του ’41 διατάχθηκαν από τους Ναζί να σκάψουν έναν λάκκο, εκτελέστηκαν και θάφτηκαν ομαδικά εκεί. Είχαν προηγηθεί τα γεγονότα της Μάχης της Κρήτης και ο γερμανικός στρατός διψούσε για αντίποινα. Οκτώ και πλέον δεκαετίες μετά, οι νεκροί του Άδελε παρέμεναν χωρίς ταυτότητα, ώσπου οι σύγχρονες επιστημονικές μέθοδοι να καταφέρουν να τους δώσουν πίσω το όνομά τους…».
Άξιοι συνεχιστές
Με αυτά και με άλλα το Άδελε κατάφερε να αποσπά το ενδιαφέρον σε κάθε επέτειο. Και η περιοχή έχει να παρουσιάσει κάτι ακόμα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ένα νέο άνθρωπο, που εκτός των άλλων του περγαμηνών θα εντάξει σύντομα σ’ αυτές και το πτυχίο φιλολογίας.
Πρόκειται για τον Κώστα Μεργέμογλου δημοτικό σύμβουλο Ρεθύμνου που και ως πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Άδελε Αγίας Παρασκευής αναβάθμισε με εξαιρετικές εκδηλώσεις κάθε επέτειο αλλά και πέρασε στην αιωνιότητα της ποίησης τα δραματικά εκείνα γεγονότα.
Μια γεύση όλων αυτών απόλαυσαν όσοι παρέστησαν στην εκδήλωση του Κατηχητικού Σχολείου της περιοχής και άκουσαν από τα αθώα χείλη των χριστιανόπουλων τους θαυμάσιους αυτούς στίχους. Η εκδήλωση σχολιάστηκε ιδιαίτερα και οφείλουμε χάρη τόσο στον εφημέριο όσο και στην Κατηχήτρια για την εξαιρετική αυτή πρωτοβουλία.
