Έργα ζωγραφισμένα πάνω σε τσιμέντο, σε ξύλο και όχι απλώς πάνω σε χαρτί ή καμβά. Έργα αποτυπωμένα πάνω σε κατασκευές, φτιαγμένες από την αρχή, από τα ίδια τα χέρια του ζωγράφου, Μανώλη Ζαχαριουδάκη, συνθέτουν την έκθεση με τίτλο «Σημειωματάρια της Φαιστού», η οποία θα φιλοξενείται έως και τις 30 Νοεμβρίου στην Γκαλερί Μορφές (Γοβατζιδάκη 18).
Η έκθεση η οποία παρουσιάζεται στο πλαίσιο του 8ου Φεστιβάλ Τέχνης Ν.Σ., αποτυπώνει σαν ένα ημερολόγιο, εξ ου και ο τίτλος της, τα αποτελέσματα του δημιουργικού ταξιδιού του ζωγράφου για το διάστημα 2020-2025, κατά τη διαμονή του στην περιοχή της Φαιστού.
Όπως ο ίδιος επισημαίνει «Αυτό που δείχνουν τα έργα είναι εξίσου σημαντικό με αυτό που είναι τα έργα», αναδεικνύοντας τη σημαντική θέση που κατέχουν στη δουλειά του τα υλικά και οι κατασκευές πάνω στις οποίες έχει αποφασίσει να ζωγραφίσει. Χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη το τσιμέντο, το ασβεστοκονίαμα, αλλά και κλαδιά, καλάμια και ξύλα που περισυλλέχθηκαν σε χωράφια και παραλίες της περιοχής της Φαιστού, ο κ. Ζαχαριουδάκης, αποτυπώνει στα έργα του μύθους, σκηνές και παραστάσεις καθημερινές με έντονη την παρουσία της γυναικείου στοιχείου αλλά και της φύσης. Με έναν χιουμοριστικό και συνάμα δραματικό τόνο, ο ζωγράφος καλεί τον θεατή να αναγνώσει το έργο του, το οποίο ο ίδιος δεν αποδέχεται πως εξιστορεί απαραίτητα κάποια συγκεκριμένη ιστορία ή περνάει κάποιο μήνυμα. Ο κ. Ζαχαριουδάκης, κρατώντας για τον εαυτό του το κομμάτι της δημιουργίας, καλεί τον θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
«Τα έργα σαν έμπνευση προέρχονται από πολλά πράγματα. Δεν θέλω να πω όμως κάτι συγκεκριμένο, θέλω όποιος τα δει να βγάλει το δικό του συμπέρασμα. Γιατί δεν είναι μια συγκεκριμένη ιστορία που πρέπει οπωσδήποτε να πω. Ξεκίνησαν από κάπου αλλά ο θεατής θα βγάλει τη δική του ιστορία. Εμένα πιο πολύ με αφορά η διαδικασία να γίνουν – ποια; παρά το τι λέει το έργο. Το τι λέει θα το δει ο θεατής. Εγώ περνάω καλά με το να φτιάχνω τα έργα μου. Περνάω καλά με το να βρω τα υλικά, να βάφω. Αν και έχω ξεκινήσει από το τι θέλω να πω στη συνέχεια όμως συμβαίνουν ένα σωρό άλλα πράγματα, που έχουν σχέση με το έργο σαν ύλη, σαν πράγμα. Που αυτή είναι η δουλειά μου», τονίζει χαρακτηριστικά μιλώντας στα «Ρ.Ν.».
Ο ίδιος στέκεται στην αξία που έχει για εκείνον το υλικό, το ξύλο, τα κλαδιά και οι άλλες πρώτες ύλες που απαρτίζουν το έργο του, κάτι το οποίο φυσικά ο θεατής θα το καταλάβει από την πρώτη στιγμή. Από κει και πέρα, το κοινό σύμφωνα με τις δικές του προσωπικές αναφορές και προσλαμβάνουσες θα αναγνώσει τελικά τη δουλειά του κ. Ζαχαριουδάκη. «Αυτό που έχει αποφασίσει να κάνει ο καλλιτέχνης δεν είναι απαραίτητα το ίδιο αυτό που έχετε αποφασίσει εσείς να εισπράξετε από το κάθε έργο», επισημαίνει στον κόσμο που παραβρέθηκε στην ξενάγηση της Παρασκευής, η Χρυσούλα Σκεπετζή, διοργανώτρια και εμπνεύστρια του Φεστιβάλ Ν.Σ.
Το αξιοσημείωτο της έκθεσης είναι αναμφισβήτητα η ποικιλία των υλικών και των τεχνοτροπιών. Δεν πρόκειται για μια συμβατική έκθεση ζωγραφικής και αυτό χαρακτηρίζει το συνολικό έργο του κ. Ζαχαριουδάκη.
Το «originality» πάντως δεν είναι αποτέλεσμα απλής έμπνευσης. Ο ίδιος επισημαίνει πως ο κόσμος της τέχνης για κάποιον που επιθυμεί να ζήσει από αυτήν, απαιτεί συνέπεια, δουλειά και επαγγελματισμό όπως και κάθε άλλη εργασία. «Είναι μια δουλειά, όπως οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Και πρέπει να το δει κάποιος που θέλει να μπει στον κόσμο της τέχνης σαν δουλειά. Δηλαδή η έμπνευση και όλα αυτά δεν έχουν πολλή σημασία. Όλοι έχουν έμπνευση, όλοι θέλουμε να εκφραστούμε, αλλά η δουλειά, η συνέπεια, ο επαγγελματισμός που αναζητούμε σε όλα τα άλλα πράγματα πρέπει να τα ενσωματώσει κανείς και σε αυτόν τον χώρο», τονίζει στα «Ρ.Ν.».
Βιογραφικό σημείωμα Μανώλη Ζαχαριουδάκη
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε ζωγραφική (1979-1984) στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, στο εργαστήριο του Ν. Κεσσανλή. Έχουν πραγματοποιηθεί περισσότερες από 20 ατομικές εκθέσεις με έργα του, κυρίως στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, ενώ συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, την Ευρώπη (Ισπανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, Ιταλία) και στις ΗΠΑ (Νέα Υόρκη).
Έργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, στη Δημοτική Πινακοθήκη Ρόδου, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και σε ιδιωτικές συλλογές. Έχει εκδώσει δύο βιβλία (Προϊστορικό Ρεστοράν, Κέδρος, 2001 και Ζωγραφική, οδηγίες χρήσεως, Μεταίχμιο, 2011) καθώς και άλλα σε ψηφιακή μορφή (ebooks). Από το 2021 δημιουργεί NFTs. Το 2003 συμμετείχε στο πρόγραμμα Hellenic Studies του Princeton University των ΗΠΑ, ως επισκέπτης – καλλιτέχνης, με θέμα το έπος του Διγενή Ακρίτα.
