Ο ΟΦΗ το άξιζε το Κύπελλο Ελλάδος και το πήρε. Το άξιζε για την πορεία του μέχρι τον τελικό, με δύο δύσκολες και παλικαρίσιες προκρίσεις.
Το άξιζε και στον τελικό όπου βρήκε απάντηση σε όποια ερώτηση του έθεσε ο ΠΑΟΚ, ήταν σοβαρός, οργανωμένος, ψυχωμένος, με πάθος και τρέλα στο μάτι αλλά και με τακτική συνέπεια μέχρι και το 120ο λεπτό. Το αξίζει ο Χρήστος Κόντης που έγραψε ιστορία, πετυχαίνοντας μια από τις πιο εντυπωσιακές αγωνιστικές μεταμορφώσεις που έχουμε δει εδώ και χρόνια από ομάδα μεσούσης της σεζόν.
Προ Κόντη ο ΟΦΗ δεν βλεπόταν, μετά Κόντη είναι ομάδα του top-5, ίσως και παραπάνω και έτσι κι αλλιώς κυπελλούχος Ελλάδος.
Το αξίζει φυσικά ο Μάικ Μπούσης. Δεν τα έχει κάνει όλα σωστά, αλλά και ποιος τα κάνει;
Με τα όποια λάθη του όμως, επιμένει να προχωρά τον δικό του δρόμο. Με ήθος και ύφος σπάνιο για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δίχως να εμπλέκεται στην περιρρέουσα τοξικότητα, ακόμη και όταν ο κόσμος του το ζητάει, με στήριξη σε Έλληνες παίκτες, σε ακαδημίες, πλέον και σε αμιγώς ελληνικό προπονητικό τιμ.
Άκουσε πολλά, ενίοτε δικαίως, τις περισσότερες φορές αδίκως, σε στιγμές λύγισε, στο τέλος όμως επιβραβεύτηκε.
Μπορεί στους πανηγυρισμούς ο Big Mike να χόρεψε τη ζεμπεκιά του, αλλά στην προκειμένη περίπτωση νομίζω ότι το σάουντρακ που ο ίδιος θα διάλεγε θα ήταν Φρανκ Σινάτρα: I did it my way.
Μαζί του και οι άνθρωποι που τον έφεραν στο Ηράκλειο. Κάποιοι, όπως ο Ηλίας Πουρσανίδης, είναι ακόμα στην ομάδα. Κάποιοι έφυγαν στην πορεία.
Όλοι υπηρέτησαν και υπηρετούν το καλύτερο ποδοσφαιρικό πλάνο στην ελληνική περιφέρεια (κατά τη γνώμη μου καλύτερο και από το πλάνο ορισμένων εκ των πλουσίων του πρωταθλήματός μας).
Με αγωνιστικά σκαμπανεβάσματα που προκάλεσαν και σοβαρούς κλυδωνισμούς πριν έρθει η εκστατική βραδιά του Σαββάτου, μα και με επιμονή, συνέπεια, κοινωνική ευαισθησία, γενναιότητα, συνολική προσέγγιση που δεν δημιουργεί απλώς νέους οπαδούς, τους εκπαιδεύει να αγαπούν την ομάδα και το άθλημα, δίχως να μισούν τον αντίπαλο. Εντάξει υπάρχει δρόμος ακόμα, όμως δεν ξέρω άλλο σύλλογο στη χώρα να λειτουργεί κατά αυτόν τον τρόπο.
Το αξίζει φυσικά και ο κόσμος του ΟΦΗ που έκανε ξανά μια καταπληκτική οπαδική εκδρομή, ακόμα δυσκολότερη από την περσινή. Ο κόσμος που πήγε στον Βόλο με κάθε τρόπο, δεν σταμάτησε να φωνάζει, στήριξε τους παίκτες στις πιο δύσκολες στιγμές του τελικού και μετά ξέσπασε για την αναμονή 39 χρόνων, για τις απογοητεύσεις, τους υποβιβασμούς, τις τεράστιες δυσκολίες, όλα τα εμπόδια που οδήγησαν στην πιο μεγάλη στιγμή του κλαμπ.
Παράσημο οπαδικό τα ταξίδια τους στους δύο τελικούς.
Δεύτερο κύπελλο λοιπόν αλλά στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του συλλόγου, με ευρωπαϊκό όμιλο πλέον μπροστά του.
Και ανάμεσα στα δύο τρόπαια μια μορφή που ενώνει το χθες με το σήμερα και το αύριο: Ο Ευγένιος Γκέραρντ.
Ο μεγάλος Ολλανδός έφτιαξε τον καταπληκτικό ΟΦΗ που πήρε το κύπελλο του 1987 και άξιζε και άλλους τίτλους.
Και ήταν στη δική του βραδιά τον Νοέμβριο του 2017 που γεννήθηκε η ιδέα για την έλευση του Μιχάλη Μπούση, η οποία οδήγησε στον θρίαμβο του Βόλου.
Αν υπάρχει επέκεινα, ο Ολλανδός σίγουρα χαμογελάει ευτυχισμένος, πίνοντας ένα ποτηράκι κρασί στην υγεία των «παιδιών» του.
Ο δικός του ΟΦΗ, ο ΟΦΗ της Κρήτης, μέσα από μπόρες και καταιγίδες, βγήκε ξανά στο ξέφωτο.
Και τα καλύτερα έρχονται.
