Από το 1930 άρχισε η τύχη να χαμογελά στην ταλαιπωρημένη πολιτεία
Το 1921 ανέτειλε στο Ρέθυμνο με τους δασκάλους υπό διωγμόν. Αυτό δεν ήταν τοπικό φαινόμενο αλλά εδώ, λόγω της ανυπότακτης φύσης των εκπαιδευτικών που στέκονταν πάντα στο ύψος των περιστάσεων είχαμε πιο τρανταχτά παραδείγματα.
Με την ανατολή του νέου χρόνου έχουμε και τα αποτελέσματα της απογραφής που είχε πραγματοποιηθεί στο Ρέθυμνο 18-19 Δεκεμβρίου 1920. Σύμφωνα με αυτά στον δήμο Ρεθύμνου ζούσαν 8.761 άτομα από τα οποία 6.040 ήταν Χριστιανοί και 2.721 Οθωμανοί.
Η Επιτροπή καθορισμού της θέσης των νέων Μουσουλμανικών Νεκροταφείων διαμαρτύρεται δημόσια επειδή, ενώ είχε καθοριστεί με σχεδιάγραμμα του μηχανικού Εμμ. Δερμιτζάκη, να βρίσκονται στην άκρη του ρύακος ώστε να μη φαίνονται από τη δημόσια οδό Ρεθύμνης – Ηρακλείου, τα όρια μετατοπίστηκαν προς τα κάτω και κτίζονταν χωρίς καν να υπάρχει το ανάλογο πλάτος της οδού. Θα έπρεπε λοιπόν οι υπαίτιοι να δώσουν τις δέουσες εξηγήσεις στην επιτροπή.
Εξηγήσεις όμως περίμεναν και οι παλαιοί αγωνιστές που τους έδινε το κράτος ένα περίπου επίδομα, βλέπε χαρτζιλίκι. Πρωτοχρονιά του 1921 δεν είχαν πάρει ούτε πενηνταράκι. Αυτό συνέβαινε μόνο στους αγωνιστές του Ρεθύμνου.
Το 1921 ωστόσο έφερε ένα σπουδαίο δώρο στον Μιχαήλ Πρεβελάκι που επέστρεφε στην εκπαίδευση για να καλύψει τη θέση του γυμνασιάρχη του Γυμνασίου Ρεθύμνου. Αυτός είχε παραιτηθεί επειδή δεν ήθελε να υπηρετεί επί ηγεσίας Βενιζέλου.
Η νέα κυβέρνηση όμως που προήλθε από τις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου 1920 με πρωθυπουργό των Δημήτριο Ράλλη του έδωσε το πράσινο φως για να επανέλθει στο πόστο του. Και οι μεγάλοι του πνεύματος είχαν την ιδεολογία τους. Ας μην το ξεχνάμε κι αυτό.
Αυτή την περίοδο προσφέρει τις υπηρεσίες του στον τομέα υγείας του Ρεθύμνου ο ειδικός γιατρός Βασίλειος Βαρδιάμπασης με νέες θεραπείες για τη φυματίωση και άλλες παθήσεις. Ακόμα και θεραπεία ανικανότητας αναλάμβανε με εγγύηση όπως αναφέρει σχετική ανακοίνωση. Που ήταν το ιατρείο του; Σύμφωνα πάντα με την ανακοίνωσή του δεχόταν στο ξενοδοχείο «Ακταίον» 10-12 το πρωί και 3-5 το απόγευμα.
Ένα Αρχιερατικό Μνημόσυνο που δεσπόζει στο εορταστικό φύλλο αφορά στον πατέρα του μεγαλοβιομηχάνου Ιωάννη Ροδινού, τον Ευστάθιο. Και τελείται στο Ατσιπόπουλο από τον Επίσκοπο Τιμόθεο.
Κι ένα ευχαριστήριο παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Απευθύνεται σε μια μαία τη Δέσποινα Σπιτάδη και την ευχαριστεί μια κυρία της τοπικής κοινωνίας που θεραπεύτηκε χάρις στη φροντίδα της μαίας από αιμορραγίες που την ταλαιπωρούσαν επί έντεκα χρόνια!!!
Κοινωνικό γεγονός είναι ένας γάμος. Ένας υποδηματοποιός ο Χαράλαμπος Παπαϊωάννου νυμφεύεται τη δασκάλα Μαρία Βιτσικουνάκι με κουμπάρο τον επιφανή μηχανικό Εμμανουήλ Καυγαλάκη.
Η νύφη θα αναδειχθεί σε μια από τις πιο σημαντικές γυναίκες του Ρεθύμνου με συμμετοχή σε αναρίθμητα σωματεία και έντονη κοινωνική δράση. Η αναφορά μας στη Μαρία Παπαϊωάννου, πολύτιμη κοινωνική παρουσία που ήταν και η Μάνα του Στρατιώτη.
Επεισοδιακό μπήκε το 1925 στο Ρέθυμνο. Μια μεγάλη διαδήλωση που έγινε έξω από τη Μητρόπολη, σημάδεψε τις πρώτες του μέρες.
Το συλλαλητήριο αυτό προκάλεσε ο Εμπορικός Σύλλογος μετά τις έντονες φήμες για κατάργηση ή υποβάθμιση κεντρικών υπηρεσιών.
Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Μάνος Τσάκωνας που εξέθεσε και όλα τα αιτήματα που απασχολούσαν τον τόπο.
Ο Μάνος Τσάκωνας σημειωτέον ήταν από τις προσωπικότητες της πόλης και από τους πρωτοστάτες σε κάθε πρωτοβουλία ανάπτυξης.
Είχαν δίκιο οι Ρεθεμνιώτες που ξεσηκώθηκαν. Ο νομός ήταν εκείνη την εποχή στη χειρότερη φάση εξαθλίωσης.
Στην περιοχή Σταυρωμένου είχε πάθει καθίζηση ο δρόμος με αποτέλεσμα να ελλοχεύουν σοβαροί κίνδυνοι για τα διάφορα διερχόμενα οχήματα. Και τι να έλεγε ο κάτοικος Πλατανιά που ολόκληρη η περιοχή του θύμιζε κόσκινο από τις λακκούβες.
Σοβαρά προβλήματα παρουσίαζε και το τμήμα της οδού Πρινέ – Ατσιποπούλου και χρειαζόταν άμεση παρέμβαση για να μην προκληθούν δυστυχήματα.
Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, από τις καταρρακτώδεις βροχές των τελευταίων ημερών, σημειώθηκαν σοβαρά προβλήματα στο κτήριο της Νομαρχίας.
Η αυτοψία από τον Νομομηχανικό υποχρέωσε στη λήψη άμεσων μέτρων, καθώς κινδύνευαν σοβαρά οι υπάλληλοι που εργάζονταν στο κτήριο.
Μετά την έκθεση αυτή σύσσωμη η τοπική ηγεσία ζήτησε από τα κεντρικά την άδεια για τη μεταφορά υπηρεσιών και την άμεση κατεδάφιση των τμημάτων που ήταν έτοιμα να καταρρεύσουν.
Πρότειναν μάλιστα για την προσωρινή στέγαση των δικαστηρίων το τζαμί. Ξύλινος μιναρές μετά από μια μικρή επισκευή.
Η κακοκαιρία όμως είχε και μια άλλη θλιβερή συνέπεια.
Στην παραλία Σκινόβρε της Επισκοπής προσάραξε το ιταλικό βενζινοκίνητο ιστιοφόρο «Λάζαρο Πρίμο» με καπετάνιο τον Ιάκωβο Σίλβο που μετέφερε 100 τόνους χαρούπια για λογαριασμό Ρεθεμνιώτη εμπόρου.
Αμέσως έσπευσαν για την παροχή βοηθείας στους ναυαγούς οι αρμόδιες αρχές. Ευτυχώς και οι 12 άνδρες του πληρώματος αλλά και το σκάφος δεν έπαθαν τίποτα.
Μια ελπιδοφόρα δεκαετία
Ελπιδοφόρα ξεκίνησε η δεκαετία του 1930. Από την πρώτη χρονιά είχαμε ενδιαφέροντα γεγονότα. Αυτά τα είχε συλλέξει με τη γνωστή μεθοδικότητα που τον διέκρινε ο Πολύβιος Τσάκωνας για την εφημερίδα του «Η εφημερίς των Συζητήσεων». Κι έτσι μαθαίνουμε για το 1930 από έγκυρες πηγές ότι: Ιδρύθηκε ταμείο συντάξεως κληρικών που βρίσκονταν μέχρι τότε βέβαια στο έλεος της γενναιοδωρίας των ενοριτών τους. Οπότε ήταν εύλογη η ευχή της εφημερίδας να μπορούσε από το ταμείο αυτό να εξασφαλιστεί κι ένας μισθός για τους κληρικούς να απαλλαγούν πια από την μεγάλη αβεβαιότητα της επιβίωσης.
Από πλευράς νομαρχίας υπήρχε πλούσιος απολογισμός σε κοινοτικά έργα. Αλλά το μεγαλύτερο επίτευγμα ήταν η καταπολέμηση της ακρίδας που ήταν η μεγάλη πληγή για τις καλλιέργειες.
Μεγάλη ήταν και η επιτυχία του Ρεθύμνου στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης, όπου αρκετές επιχειρήσεις που συμμετείχαν απέσπασαν διακρίσεις και βραβεία. Από τους βραβευθέντες φυσικά ήταν και η Μελπομένη Κοβάλσκυ το γένος Μουσούρου που είχε διακριθεί για τα έργα τέχνης που παρουσίασε, με ανάγλυφες παραστάσεις δικής της τεχνοτροπίας.
«Νέος «καταβρεχτήρας» το απόκτημα του δήμου
Ο δήμος Ρεθύμνου είχε επίσης αρκετά να αναφέρει που αποτελούσαν δώρα για έναν δήμο με τόσες ανάγκες. Μέσα στο 1930 λοιπόν είχε αποκτήσει καινούργιο «καταβρεχτήρα» με πυροσβεστική αντλία. Σπουδαίο απόκτημα για τις ανάγκες της εποχής. Έγιναν επίσης, διαβάζουμε, προεκτάσεις, διορθώσεις και άλλες παρεμβάσεις σε δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης και «εσκυρροστρώθησαν αι πλατείαι Ηρώου και 4ων Μαρτύρων καθώς και οι οδοί Γιαμπού και Π. Δαγκλή μετά των παρόδων των».
Η κατασκευή δημοτικών «αποχωρητηρίων» πάντως παρά το Τελωνείο σίγουρα θα ήταν μεγάλο γεγονός για την εποχή. Γι’ αυτό και αναφέρεται μετά μεγίστης υπερηφάνειας.
Σημασία είχε ότι μπορεί να έπαυε το στενό κοντά στο σημερινό Ωδείο Ρεθύμνου να εξυπηρετεί τις ανάγκες των περαστικών που δεν μπορούσαν να …κρατηθούν μέχρι το σπίτι… Υποθέσεις κάνουμε βέβαια …Γιατί η συνήθεια αποτελεί ως γνωστόν δευτέρα φύση.
Ίδρυση 44ου Τάγματος Πεζικού
Μεγάλης σημασίας ιστορική λεπτομέρεια είναι η ίδρυση του 44ου Τάγματος Πεζικού, του οποίου η δύναμη επιτελέσθη, όπως αναφέρει ο τύπος, από τους κληρωτούς της κλάσης 1929 γ.
Η δύναμη του τάγματος, που είχε διοικητή τον αντισυνταγματάρχη Γεωργαντά, αποτελείτο από 21 αξιωματικούς και 557 οπλίτες.
Και 150 μαθήτριες
Υπήρξε ενδιαφέρον και για τον Οίκο Παιδείας με κονδύλια ύψους 900.000 δραχμών από τα οποία, 400.000 δραχμές κάλυπταν την κατασκευή κουφωμάτων και οροφωμάτων. Οπότε θα ήταν εφικτή μέσα στο 1931 η στέγαση πάνω από 600 μαθητών γυμνασίου από τους οποίους οι 150 ήταν μαθήτριες.
Αδικημένο ωστόσο ήταν το Ανώτερο Παρθεναγωγείο καθώς είχε πολλά κενά διδακτικού δυναμικού με αποτέλεσμα οι μαθήτριες να αποκτούν περισσότερο πρακτική μόρφωση.
Από τις μεταρρυθμίσεις που έγιναν στη διάρκεια του 1930 στο Γυμνασιακό Παρθεναγωγείο είχαν εγγραφεί 55 μαθήτριες που αποτελούσαν και ιδιαίτερο τμήμα. Σημειωτέον ότι στις τρεις τάξεις του Παρθεναγωγείου φοιτούσαν συνολικά 80 μαθήτριες.
Γεγονός πάντως για τη Μέση Εκπαίδευση του Ρεθύμνου το 1930 ήταν η επιχορήγηση από το κράτος με το ποσόν των 200.000 δρχ. για την ίδρυση σύγχρονου σχολικού Γυμναστηρίου. Για τον σκοπό αυτό παραχώρησε και ο δήμος ένα αμπέλι που γειτνίαζε με το παλαιό Γυμναστήριο ώστε να γυμνάζονται οι μαθητές σε άνετο χώρο.
Η κατάσταση στη δημοτική εκπαίδευση ήταν τραγική, καθώς τα τμήματα στεγάζονταν σε εντελώς ακατάλληλα κτήρια. Είχε παραχωρηθεί από το δήμο όμως έκταση και είχε διατεθεί από το κράτος το ποσόν των 900.000 δραχμών για την κατασκευή εξαταξίου δημοτικού σχολείου που θα έλυνε μερικώς έστω το πρόβλημα στέγασης.
Ο απολογισμός της Χωροφυλακής
Ενδιαφέρουσες πληροφορίες για κοινωνιολογικές μελέτες μας δίνει και ο απολογισμός της Χωροφυλακής που αναφέρει για το 1930, οκτώ φόνους, μια παιδοκτονία, μία άμβλωση, 37 τραυματισμούς εκ προμελέτης, 4 βιασμούς, έξι απαγωγές, 28 κλοπές, μια απάτη, 8 εμπρησμούς, μία αυτοδικία και μία δωροδοκία. Όσο για τις περιπτώσεις παράνομης οπλοφορίας είχαν βεβαιωθεί 124.
Την ίδια χρονιά απαλλάχτηκε ο τόπος και από τρεις περιώνυμους ληστές από τους οποίους ο πρώτος συνελήφθη, ο δεύτερος είχε δολοφονηθεί, και ο τρίτος είχε υποχρεωθεί να παραδοθεί. Θεωρήσαμε άσκοπο να αναφέρουμε ονόματα καθώς μπορεί να δημιουργηθεί σύγχυση και να πικραθούν συνώνυμοι απόγονοι που δεν φταίνε σε τίποτα να στιγματισθούν.
Στον τομέα της γεωργίας έχουμε την οργάνωση 70 πρότυπων ιδιωτικών αγροκτημάτων, δυο μεταβατικών γεωργικών σχολείων ελαιοκλαδεύματος, και δύο εμβολιασμών, οκτώ πειραματικών καλλιεργειών συγκριτικής μελέτης ξενικών ποικιλιών σίτου. Το Κεντρικό Πρότυπο Αγρόκτημα του νομού εγκαταστάθηκε προσωρινά σε χώρο που διέθεσε ο δήμος, ενώ προχώρησαν οι μελέτες για τα παραρτήματά του. Ιδρύθηκαν κτηνοτροφικοί συνεταιρισμοί με σκοπό την ίδρυση τυροκομείου προκειμένου να γίνεται με επιστημονικό τρόπο η Παρασκευή των προϊόντων του γάλακτος.
Ξεκίνησε και η συλλογή στοιχείων για τη σύνταξη μελέτης που θα βοηθούσε στην εξακρίβωση των πιστωτικών αναγκών των αγροτοκτηνοτρόφων του νομού.
Το 1930 φαίνεται να γύριζε σελίδα η τραγική κατάσταση της οικονομίας εξαιτίας σοβαρών προβλημάτων στην παραγωγή και υποτιμήσεις κίτρων και χαρουπιών που ήταν μεγάλη ευκαιρία για πηγή εσόδων. Ενώ παντού υπήρχαν προβλήματα στο Ρέθυμνο χάρις στο «καλό κουμάντο» των εμπόρων που ανάλογα με τις περιστάσεις άπλωναν τις δραστηριότητές τους κυριαρχούσε ένα κλίμα αισιοδοξίας για μια κάποια οικονομική ανάκαμψη.
Στα «ψιλά» τώρα περνούν πληροφορίες όπως η παραχώρηση του λόφου Ευβλιγιά στον δήμο από την επιτροπή αποκατάστασης προσφύγων.
Από τα μέσα του Γενάρη, εξάλλου, του 1930 άρχισαν να περιφέρονται στα σπίτια υπάλληλοι της εφορίας για τη συλλογή πληροφοριών που χρειάζονταν για τη σύνταξη νέων φορολογικών καταλόγων οικοδομών.
Μια επίσης ενδιαφέρουσα είδηση που αναφέρεται στα πρώτα φύλλα του 1930 είναι η διάθεση ποσού 1.500.000 δρχ. για την ανοικοδόμηση του Ταχυδρομικού Μεγάρου Ρεθύμνης στο Τζαμί Χατζή Ταχμίση την αγορά του οποίου είχε ήδη ζητήσει η Κυβέρνηση από την Εθνική Τράπεζα ως μουσουλμανικού ανταλλαξίμου.
Ιδιαίτερος λόγος γίνεται στο φύλλο της 11 Ιανουαρίου 1930 της «Κρητικής Επιθεώρησης» για ένα Ρεθεμνιώτη καλλιτέχνη που έκανε με τη δράση του ιδιαίτερα περήφανο τον τόπο του.
Ήταν ο Λεωνίδας Κορώνης που έφυγε από το Ρέθυμνο το 1915 κυνηγώντας το όνειρό του να διαπρέψει στην όπερα και τα είχε καταφέρει να μεσουρανεί το 1930 και σε μουσικές σκηνές του εξωτερικού.
Είχαμε και άλλα καλλιτεχνικά γεγονότα. Όπως: Παράσταση στο «Ιδαίον Άντρον» με το έργο «Η σκλάβα» από νέους της πόλης για την ενίσχυση του «Ατρόμητου».
Αυτή τη χρονιά, όπως αναφέρει και ο εκλεκτός ιστοριοδίφης φιλόλογος – θεολόγος κ. Κωστής Ηλ. Παπαδάκης μετονομάστηκε και η πλατεία Αγνώστου Στρατιώτη λόγω του ηρώου που τοποθετήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1930. Για την κατασκευή του μνημείου είχε συσταθεί ερανική επιτροπή με πρόεδρο τον Μάνο Τσάκωνα.
Το άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη ήταν ένας από τους στόχους των Ρεθεμνιωτών από το 1925.
Ένας λόγος τώρα ήταν να στηθεί το άγαλμα. Και γι’ αυτό χρειάζονταν χρήματα. Όταν όμως η πόλη φυτοζωούσε θα ήταν υπερβολή να αποζητά τέτοια μεγαλεία. Και ποιος να βρεθεί χορηγός;
Πάντα υπάρχουν ωστόσο οι οραματιστές που δεν πτοούνται από τα εμπόδια προσπαθώντας να πετύχουν τον στόχο τους.
Πώς έλυνε μέχρι τότε τα οικονομικά ζητήματα η πόλη; Με τους εράνους κάλυπτε πλήθος αναγκών. Ένας έρανος παραπάνω λοιπόν δεν θα έβλαπτε για τον ιερό αυτό σκοπό.
Η μέθοδος που απέδιδε καρπούς ήταν οι χοροεσπερίδες. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου δηλαδή. Οι Ρεθεμνιώτες, αφού διασκέδαζαν έβαζαν και πιο βαθειά το χέρι στην τσέπη.
Πήρε λοιπόν το θάρρος ο Σύλλογος Εφέδρων Οπλιτών να διοργανώσει χοροεσπερίδα για να εξασφαλίσει κάποια χρήματα. Ήταν Γενάρης του 1929.
Στο Ιδαίον Άντρον
Στις 19 του μήνα, ημέρα Σάββατο, ήταν όλα έτοιμα στο «Ιδαίον Άντρον» που περίμενε λαμπροστολισμένο τους καλεσμένους του συλλόγου. Η εκδήλωση μάλιστα είχε όλα τα χαρακτηριστικά μεγάλου κοσμικού γεγονότος, καθώς είχε θέσει υπό την αιγίδα του τη χοροεσπερίδα ο νομάρχης Ανδρέας Μάρκελος. Είχε όμως και αρμοδιότητα γιατί στους ισολογισμούς του συλλόγου υπογράφει στη θέση του προέδρου.
Από τις 9 το βράδυ άρχισε να καταφθάνει κόσμος εκλεκτός. Μέχρι τις 10 που η Φιλαρμονική του Ορφανοτροφείου χαιρέτισε τον ερχομό του νομάρχη που περνούσε το κατώφλι της αίθουσας δεν έπεφτε καρφίτσα. Κι ενώ ο Ανδρέας Μάρκελος χαιρετούσε δεξιά κι αριστερά, ξεκίνησε αμέσως με συρτό το μουσικό πρόγραμμα που έφερε αρκετούς χορευτές στην πίστα. Το χορό σέρνει ο διοικητής Χωροφυλακής Παπαδαντωνάκης.
Ενώ όλα έβαιναν καλώς και η ανατολή του 1930 σηματοδοτούσε και την εκπλήρωση του ονείρου συνέβησαν κωμικοτραγικά γεγονότα που αν έλειπε ο Νικόλαος Ασκούτσης θα κατέληγε σε φιάσκο η όλη προσπάθεια.
Μόλις είχαν συγκεντρώσει κάποιο ποσόν τα μέλη της επιτροπής που είχε αναλάβει τη διαχείριση του θέματος, ήρθαν σ’ επαφή με γλύπτη στην Αθήνα και διαπραγματεύτηκαν μαζί του τη φιλοτέχνηση του αγάλματος.
Κλείσανε στις 140.000 δραχμές, δόθηκε μια προκαταβολή 105.000 δραχμών και συμφωνήθηκε να τελειώσει το άγαλμα, να μεταφερθεί στην πόλη για να το αξιολογήσει αρμόδια επιτροπή και αφού τοποθετηθεί να εξοφληθεί το ποσόν στον καλλιτέχνη.
Ένα τυχαίο γεγονός όμως απείλησε να τινάξει τα πάντα στον αέρα.
Ο καλλιτέχνης φαίνεται πως είχε χρέη. Οι πιστωτές του λοιπόν προχώρησαν σε κατάσχεση και μέσα στα αντικείμενα που θα «έτρωγε» το μαύρο σκοτάδι ήταν και το άγαλμα του Άγνωστου Στρατιώτη. Για να μη χάσουν τα λεφτά τους ζητούσαν από την αρμόδια επιτροπή να τους δοθεί το ποσόν των 60.000 δραχμών, για να παραχωρήσουν αμέσως το άγαλμα. Όφειλαν όπως τόνιζαν – περισσότερο για «καλόπιασμα» – να προτιμήσουν το Ρέθυμνο από άλλη πόλη που θα έδειχνε ενδιαφέρον από τη στιγμή μάλιστα που είχε δοθεί από αυτό η σχετική παραγγελία.
Ο πολύτιμος Ασκούτσης
Εκεί πάνω στις διαπραγματεύσεις σπαταλήθηκε χρόνος και το άγαλμα βγήκε σε πλειστηριασμό αντί του ποσού των …500 δραχμών. Νέα οδύσσεια από πλευράς της επιτροπής μέχρι να βρεθεί μια λύση. Εδώ στάθηκε πολύτιμη η παρέμβαση του Νικολάου Ασκούτση, ο οποίος κατάφερε να φέρει την επιτροπή σε επαφή με τον αγοραστή του αγάλματος. Ακολούθησαν νέα παζάρια μέχρι που συμφωνήθηκε να δώσει ο αγοραστής το άγαλμα αντί του ποσού των 20.000 δραχμών. Έτσι κι έγινε. Ο αγοραστής πήρε προκαταβολή δέκα χιλιάδες και τα υπόλοιπα όπως συμφωνήθηκε του δόθηκαν αργότερα.
Έτσι ήρθε επιτέλους το άγαλμα στο Ρέθυμνο λίγες μέρες πριν ξεκινήσει ο πανελλήνιος εορτασμός για την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση.
Και η καρδιά των οργανωτών πήγε επιτέλους στη θέση της.
Αυτά και άλλα πολλά θα μας απασχολήσουν δοθείσης ευκαιρίας από τις εποχές που το Ρέθυμνο προσπαθούσε να ενταχθεί σε τροχιά ανάπτυξης.
«ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑ».
