Της ΑΙΜΗΛΙΑΣ ΦΡΑΓΚΙΑΔΑΚΗ
Δεν έχουν τάξη τα όνειρα… εκείνα τα θρέφει η αταξία …η δίψα για εκπλήρωση που λένε… Ποιος δεν πιάστηκε και ονειρεύτηκε νύχτες που ένιωσε πως είχε άλλο σθένος να παλέψει; Ποιος δεν πήρε δύναμη να συνεχίσει από τα όνειρά του τη βαρετή ρουτίνα του για να τα επιτύχει; …και σε εκείνο το μικρόκοσμο των ονείρων βρίσκονται ανοικτά πολλά μέτωπα αντιμέτωπα με εσένα ή και μαζί σου..
Εσύ… ο κόσμος… η κοινωνία… η ίδια η ζωή τέλος πάντων… και εσύ εκεί να αναρωτιέσαι αν θα επιτύχεις… αν καταφέρεις να ζήσεις τη ζωή που ονειρεύτηκες από παιδί τότε που όλα σου φάνταζαν δυνατά… κι έρχονται κι άλλες σκέψεις να προστεθούν στις ήδη υπάρχουσες… «θα έχω δίπλα μου τα χαμόγελα και τα τρανταχτά γέλια των ανθρώπων μου;;». Βυθισμένος στις σκέψεις σου συνειδητοποιείς πως δεν σε παίρνει να κάνεις διαφορετικά… πρέπει να παλέψεις σκέφτεσαι… σηκώνεσαι από την επαναλαμβανόμενη λήθη και βγαίνεις έξω στον πραγματικό κόσμο να υψώσεις το ανάστημά σου…
…Γιατί όσο μεγάλα να είναι τα όνειρα που κάνεις… όσο ακατόρθωτα και να φαντάζουν σε εσένα και στους γύρω σου… πάλεψε και ξεπέρασε τα… σου αξίζει… σου αξίζει να είσαι ευτυχισμένος… σου αξίζει να μην συμμορφωθείς… να μην μείνεις αιχμάλωτος στα καλούπια που έχτισαν και σου επέβαλλαν κάποιοι… σου αξίζει «άνθρωπε» να ανοίξεις φτερά και να πετάξεις μακριά από τη μιζέρια και τη κακία του κόσμου… και προσοχή! Αν προσπαθήσουν να σε πείσουν για το αντίθετο μην σε πτοούν… μην καταφέρουν να σε ρίξουν. Κι αν «ανθρωπε» δεν σε πείθουν τα λόγια μου… πως και εσύ και εγώ και όλοι μας… χρωστάμε ευτυχισμένες στιγμές στον εαυτό μας… καν’ το για εκείνους… τους ανθρώπους σου… που δεν μπορούν να διανοηθούν πως υπάρχει έστω και μια μικρή πιθανότητα πως θα δυστυχήσεις στο πέρασμα και στη φθορά του χρόνου… χόρεψε εκεί έξω στο δικό σου (σας) ρυθμό και συνέπαρέ τους μαζί σου… Και ίσως τότε καταλάβεις πως σε εκείνους βρίσκονταν η ευτυχία που χρόνια έψαχνες… η ευτυχία που κάποιοι σου επέβαλλαν να χάσεις και μην μπεις καν στο κόπο να διεκδικήσεις… αλλά εσύ τώρα το ξέρεις πως αυτή την ευτυχία και αυτό το στοίχημα με τη ζωή θα το κερδίσεις… και θα τα καταφέρεις… και μην ανησυχείς η ρεβάνς σου ανήκει..:)
Υ.Γ. Αφιερωμένο σε όλους τους δικούς μου ξεχωριστούς ανθρώπους που με τη δύναμη, το κουράγιο και τα χαμόγελά τους μου δίνουν έναυσμα να προσπαθώ και να μην σταματάω να ονειρεύομαι… και στο μικρό μου Αντρέα (3 χρόνων) που μου θύμισε ξανά πως δεν πρέπει να σταματήσω να ονειρεύομαι και να παλεύω, με την παιδικότητα και τα δικά του όνειρα… και με την επιμονή μου να βάλω και εγώ ένα μικρό λιθαράκι για να κάνω εκείνους τους μικρούς αγγέλους να πιστεύουν… να μπορούν να ονειρεύονται… να μην λυπούνται και να τους πείσω πω ΤΙΠΟΤΑ δεν είναι ακατόρθωτο…