Θα ένιωθες κάποια ντροπή, για το κατάντημά μας,
θα ‘χες κουράγιο για να δεις, στα μάτια τα παιδιά μας;
Στον άνεργο που δε μπορεί, να θρέψει τα παιδιά του,
για τη χαμένη τι θα πεις, αξιοπρέπειά του;
Στον φοιτητή που δεν μπορεί, να πάει να σπουδάσει
και τ’ όνειρό του έγινες αιτία να το χάσει,
τι θ’ απαντήσεις αν σου πει: «εγώ που έχω φταίξει
και τ’ όνειρο που έχτισα, μου έχεις καταστρέψει;»
Σ’ όλους εμάς που κάνουμε, τιτάνιο αγώνα
κι εσύ ρουφάς το αίμα μας, σταγόνα τη σταγόνα,
θα έβρισκες κάποια φτηνή, να πεις δικαιολογία,
ή θα το αντιμετώπιζες κι αυτό με απαξία;
Μα όμως είσαι απρόσωπο και έτσι ήσουν πάντα
κι ένα λαό ισοπέδωσαν, τα λάθος σου κουμάντα.
Εύχομαι ο Θεός ψηλά, που όλα τα ζυγίζει,
να δώσει σ’ όποιον έφταιξε, αυτό που του αξίζει.