Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΑΚΗ
Ήταν ένα γνήσιο Ελληνάκι ο Περικλής. Μελαμψό με πυκνό σγουρό μαλλάκι κι’ ένα χαμόγελο γεμάτο φως. Η δε γλυκιά του λαλιά αντηχούσε, αντηχούσε στις πλαγιές και στα δασάκια κι οι γονείς καμάρωναν για τον μοναχογιό και τα τρία κοριτσάκια τους.
Το αγόρι μετά το δημοτικό σταμάτησε, έμαθεν όμως την τέχνη του ξυλουργού. Πόρτες, παράθυρα και σκαλιστά έπιπλα ήταν τα επιδέξια έργα του. Ξαφνικά ο Περικλής έπαθεν μία ραγδαία τριχόπτωση κι’ η μάνα πανικοβλήθηκε μη τυχόν και κολλούσαν και τα κοριτσάκια και τον έτρεξεν στον ειδικό, αλλά μάταια.. Μην στενοχωριέσαι παιδί μου σιγά-σιγά θα ξανά φυτρώσουν τα σγουρά σου, ήταν τότε πάνω από τα είκοσι πέντε.
Μια μέρα ο Περικλής δέχτηκε μία «κλήση» για να καταθέσει σαν «μάρτυρας». Ανακουφίστηκε, επειδή δεν ήταν «κατηγορούμενοι». Κανένα δεν αδικώ, μόνον τη δουλειά μου ξανοίγω. Είχεν όμως και τον σάρακα της κατωτερότητας που τον βασάνιζεν. Ο αστυνομικός που τον εξέταζεν το αντιλήφθηκε και πόνεσεν, για τη «μοίρα» του νεαρού άνδρα… Λίγο πριν είχεν στην αίθουσα μίαν κοπέλα που την θαύμασε κυριολεκτικά για τις απαντήσεις που του έδωσεν. Κύριε αστυνόμε, μ’ ενδιαφέρει το παρουσιαστικό του ανθρώπου, αλλά την πρώτη θέση έχουν τα εσωτερικά του χαρίσματα. Ώστε αν ξέρεται να στέκια των χασισέμπορων θα μου τα αποκαλύψετε. Πάνω από τα μισά μας παιδιά έχουν ξενιτευτεί. Δεν είναι αυτό επαχθές έγκλημα, κύριε φύλακα της έννομης τάξης. Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ για την γενναιότητα σας! Στο πρόσωπο σας περηφανευόμαστε για τα ελληνικά Νιάτα! Σειρά μετά είχεν ο Περικλής. Ο αστυνομικός τον πρόσεξε φοβισμένο και του χαμογέλασε και θαρρετά του είπε: Ασφαλώς νεαρέ άνδρα θα καμαρώσω και εσάς, γιατί είναι σκληρή η λαίλαπα που επιδιώκει να ρουφήξει τα βλαστάρια μας. Κι’ ο νέος απαντούσε με ειλικρίνεια και ντομπροσύνη.
Σαν ο Περικλής επέστρεψε στο πατρικό, η μάνα τον είδε παράξενα προβληματισμένον. Τι σου συνέβη γιέ μου; Κινδύνευσες εκεί; Όχι μάνα, απεναντίας πλημμύρισα από σιγουριά κι αυτοπεποίθηση μια που έρωτας με κατάκλυσεν!.. Εκείνο το απόγευμα ήταν από τα ωραιότερα της ζωής του, γιατί κατάστρωνεν το σχέδιο που θα κέρδισε αυτή την κοπέλα!! Και αλήθεια σαν βάλομεν μέσα στον αγώνα τη θέληση και την ψυχή μας, πάντα κερδίζομεν!…
Έτσι ο Περικλής κι’ η Ζαφειρένια άρχισαν την αγάπη τους κι έγιναν ένα σωστό και ευτυχισμένο ζευγάρι. Κι εμείς εγκάρδιες ευχές τους στέλνομεν. Τέτοιοι Αγωνιστές εις την μεριά των Νικητών βρίσκονται!…