«Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό»,
θα λέει κάποτε η γιαγιά στα εγγονάκια,
μια χώρα κόρη του Απολλώνιου φωτός
που στόχο έβαλαν της νύχτας τα κοράκια.
Της ξεπουπούλιασαν τα πάλλευκα φτερά
στραπατσαρίσαν την πανάρχαια λεβεντιά της ,
Ορθή τη σταύρωσαν με αόρατα καρφιά
και μοιραστήκανε οι δήμιοι τα προικιά της.
Κι ήταν που λέτε η χώρα αυτή παιδιά
ο φάρος που τα σκότη είχε διαλύσει
που δίδαξε σοφία ανθρωπισμό
στην απολίτιστη τροφοσυλλέκτρα δύση.
Γεννήτρα των Ολύμπιων θεών
Της λευθεριάς και αξιών η φύτρα
κι όσοι ευεργετήθηκαν, ωιμέ
αντί για ευχαριστώ ζητήσαν λύτρα.
Τα πήραν όλα πάνω από τη γη
και όσα το υπέδαφος της κρύβει,
τη θάλασσα τα όμορφα νησιά
ως και του ήλιου το ακοίμητο καντήλι.
Παιχνίδι αναίσχυντο, άδικο αισχρό
έστησαν στην Ελλάδα οι διαβόλοι,
σιγά-σιγά μας έπεισαν παιδιά
πως για ότι έγινε φταίγαμε όλοι.
Βύθισαν μεσ’ στη φτώχεια τον λαό,
τον χορευτή, τον εραστή του γέλιου,
του αρπάξανε και σπίτι και λεφτά
όμως δεν βρήκανε την άκρη του θεμέλιου
Μην κλαίτε όμως εγγόνια μου μικρά,
θύματα εσείς μια κρίσης που δε φταίτε.
Η χώρα που σας γέννησε βογγά
αλλά απ’ τη στάχτη της αναγεννιέται.
Πήρε απ’ το χέρι τα εγγονάκια η γιαγιά
να τα φιλέψει ελιές, ψωμί με λάδι,
και θύμιζε όλο αυτό το σκηνικό
κατοχικής στιγμής γνήσιο σημάδι.
ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΙΩΡΑΚΗ-ΖΩΙΔΑΚΗ
(δασκάλα)