Η 1η Οκτωβρίου έχει ορισθεί ως η «Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων». Διαφωνώ με κάθε ορισμό «Παγκόσμιας Ημέρας», όμως επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις και ένα τρυφερό κείμενο, με αφορμή αυτή την ημέρα, μαζί με όλους τους συναδέλφους που εργάζονται στα «Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων» σε ‘όλη την Ελλάδα. Εμείς λοιπόν που η καθημερινότητά μας είναι η φροντίδα των ηλικιωμένων ανθρώπων που πάλεψαν σχεδόν έναν αιώνα στη ζωή τους ανάμεσα σε πολέμους , ορφάνιες, φτώχειες, προδοσίες, δικτατορίες, θανάτους, αρρώστιες, χωρισμούς, αποχωρισμούς, ξενιτεμούς, προσφυγιές και πόνους σωματικούς και ψυχικούς, κατατρεγμούς, αδικίες, ανέχειες …δυσκολίες πολλές μεγάλωσαν σπούδασαν αποκατέστησαν παιδιά εγγόνια…δισέγγονα!!!! Τώρα στην τελική ευθεία, εμείς στα «Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας Ηλικιωμένων» φροντίζουμε τη σωματική και ψυχική τους υγεία στα πολυκουρασμένα και πολυλαβωμένα τους κορμιά, απαλύνουμε την ανημποριά τους, τη μοναξιά τους, τους φόβους τους, τις ανασφάλειες τους, μοιραζόμαστε τις αναμνήσεις τους …καλές και κακές και τέλος τους προσφέρουμε κι ένα πιάτο ξεκούραστο φαγητό στους πολυκουρασμένους αυτούς ανθρώπους που τόσα πολλά τους οφείλουμε σαν πολίτες και σαν πολιτεία! Άλλωστε η φροντίδα των ηλικιωμένων ανθρώπων σε μια κοινωνία είναι δείγμα του πολιτισμού της! Νιώθουμε τυχεροί όσοι εργαζόμαστε στις δομές αυτές.
Το κομμάτι αυτό το βρήκα πολύ τρυφερό….και θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας: Μιχάλης Γκανάς, «Τα χέρια».
«Κοιτάζει τα χέρια της. Πώς έγιναν έτσι; Πού βρέθηκαν τόσες φλέβες, τόσες ελιές και σημάδια, τόσες ρυτίδες στα χέρια της;
Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει. Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν, ούτε που μαράθηκαν, ώσπου ξεράθηκαν.
Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού, όχι στα χέρια της: μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί, μην το παρακάνει το βράδυ με τον άντρα της -όποτε τύχαινε, μια στις τόσες- κι ακούσει πάλι τα λόγια του, καρφί στην καρδιά της «πού τα ‘μαθες αυτά γυναίκα;».
Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, καθώς κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια. Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.
Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια, στα κρύα και στα λιοπύρια, στη φωτιά, στα νερά, στα χώματα, στα κάτουρα και στα σκατά. Πέντε χρόνια κατάκοιτη η πεθερά της, αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.
Κοιτάζει πάλι τα χέρια της. Τι θα τα κάνει; Να τα κρύψει κάτω από την ποδιά της να μην τα βλέπει, να τα χώσει στην περούκα της διπλανής, που κοιμάται με το κεφάλι γουλί, να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που της έφερε ο γιος της μόλις του ‘πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η μοίρα της; Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά.
Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε. Δεν είναι που κοιτάνε, άσ’ τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει.
Δεν θα τους κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα.
Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπει μια σκουριά από καφέ στο δεξί. Σηκώνεται και πάει στο μπάνιο, πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της. Τα πλένει, τα ξαναπλένει, δεν λέει ν’ αφήσει το σαπούνι, της αρέσει έτσι που γλιστρούν απαλά, το ένα μέσα στο άλλο, «κοίτα», λέει, «που μ’ έβαλαν να τα χαϊδέψω θέλοντας και μη, τα σκασμένα» και γελάει από μέσα της που δεν την κοιτάνε τώρα όπως πριν, χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια, σαν να ‘χουν κλείσει τα μάτια, μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα».
Η υπεύθυνη της δομής Εμμανουέλα Μαθιουδάκη