Είναι σαφές ότι ζητούμενο για το εγχείρημα ενοποίησης της Κεντροαριστεράς είναι η δημιουργία νέου, ενιαίου φορέα. Με προσήλωση στον στόχο, ψυχή τε και σώματι. Μια νέα «μεταπολίτευση», ένας άνεμος αλλαγής (wind of change).
Είναι, λοιπόν, αυτονόητο ότι στο πλαίσιο αυτό δεν βρίσκεται χώρος για καμιά ανανέωση ηγεσίας στους υπάρχοντες σχηματισμούς, που θα συμμετείχαν στο (ενδεχόμενο) σχετικό εγχείρημα, αφού εδώ δεν πρόκειται για ανανέωση και ενίσχυση των υφιστάμενων κομμάτων, αλλά, αντίθετα, για κατάργηση – συγχώνευση αυτών σε κάποιο νέο σχήμα, εξαρχής.
Ώστε, γίνεται φανερό ότι, όσοι επιθυμούν αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα τους, θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτόν ανοίγεται ο δρόμος της αυτοδύναμης πρωτιάς.
Προφανώς, επίσης, αβάσταχτη ελαφρότητα προδίδει αρχηγός κόμματος, όταν έχει κάνει ξεκάθαρο ότι δεν επιθυμεί τη δημιουργία νέου φορέα, ταυτόχρονα να δηλώνει έτοιμος να διεκδικήσει την ηγεσία του, αν αυτός προκύψει. Σαν να πρόκειται για παιχνίδι, μια άσκηση ισορροπίας πατώντας σε δυο βάρκες…
Αγκιστρωμένοι άπαντες οι πιο πάνω στον στόχο της αυτοδυναμίας των υπαρχόντων σχημάτων τους, καθένας τους νομίζει ότι μπορεί να κάνει μια χαψιά τον άλλο! Μάλιστα, χωρίς να διαθέτουν κάποιον χαρισματικό ηγέτη!
Διότι είναι παιδαριώδης η πλάνη, ότι ένας υφιστάμενος (παλιός) φορέας θα μπορούσε να απορροφήσει από άλλους χώρους, κάνοντας τη μεγάλη ανατροπή: Όταν το ΠΑΣΟΚ το κατάφερε (σε διάστημα επταετίας, 1974-1981), ήταν ένα κατεξοχήν νέο, φρέσκο κόμμα.
Σε κάθε περίπτωση και η καριέρα στην αντιπολίτευση, και αυτή, βεβαίως, είναι μορφή πολιτικής ύπαρξης.
