Κύκλοι της Άλω

Στο αχανές σκοτάδι τ’ ουρανού

μια άλως¹ γαλαξιακή κρατά δεμένη

μία παρέα αστεριών πολύ πυκνή.

Εκεί και μια άλως σεληνιακή,

φοράει στο φεγγάρι

ασημένιο φωτοστέφανο.

Κι όταν ο ζωοδότης ήλιος επιστρέφει,

μια βαθυγάλαζη άλως, η ηλιακή, σφραγίζει

κι αυτή με τη σειρά της τον ουράνιο θόλο.

Το ίδιο σχήμα σηματοδοτεί την αγιότητα

και μία άλως αγιογραφική εναποθέτει

από ένα φωτοστέφανο ολόχρυσο

γύρω απ’ το κεφάλι κάθε αγίου.

Σε ένα άλλο επίπεδο η άλως

τον εξωτερικό κύκλο ορίζει

του οφθαλμικού βολβού,

ενώ με ένα σκούρο χρώμα

αποτυπώνει τη θηλαία άλω

πάνω στο στήθος της μητέρας,

φάρο-πηγή τροφής του βρέφους.

Πάνω στο σώμα του ανθρώπου

είναι και σύμβολα τρωτότητας

η φλεγμονώδης άλως,

σημάδι κόκκινο του πόνου,

και μία άλλη άλως, η οφθαλμική,

του θολωμένου μπρος στα φώτα βλέμματος.

Από τον αχανή το χώρο τ’ ουρανού μέχρι τη γη,

το κυκλικό της άλω σχήμα αναζητά ένα κέντρο,

στον αιωνόβιο χορό που πάντα τα πάντα κλείνει

εκεί ακριβώς που συναντά το τέλος την αρχή

και η αρχή το τέλος, όπως στο αλώνι.

*      *     *

Για να εκφραστούμε και… άλλως:

Υπάρχει η παγετώδης άλως απο-

ξένωσης  του ατόμου απ’ τον κόσμο!

Υπάρχει και η άλως της διαφθοράς,

η τοξική αντικοινωνική νεφέλη

που «συστηματικά» ευρύ-

νεται στα… «εντός, εκτός

κι επί τ’ αυτά» μιας χώρας!

Όμως υπάρχουν και οι άλω

όπου ο κακογείτονας εγγράφει

-σαν μέσα σε… ακάνθινα στεφάνια-

Αιγαιοπελαγίτικα Ελληνικά νησιά

πάνω στον τραγελαφικό του χάρτη

της… «γαλάζιας του πατρίδας»^.

για να τ’ απομονώσει πλήρως

από τον εθνικό κορμό τους

και να… αλωνίζει έτσι

παλαιοθωμανικά!

^1. Άλως (η): όρος που περιγράφει ένα φωτεινό κύκλο

ή στεφάνι και χρησιμοποιείται κυρίως στη μετεωρολογία,

 αλλά και στην αγιογραφία, στη λογοτεχνία στην ιατρική κ.α.

Πρόκειται για ένα αρχαίο ουσιαστικό αττικόκλιτο (: η άλως,

της άλω την άλω/αι άλω, των άλων, τας άλω). Ετυμολογείται

 από το αρχαίο ρήμα ἀλέω-ἀλῶ (αλέθω). Η πρώτη

 σημασία της λέξης ήταν το αλώνι.