Η καινούργια χρονιά όρμησε μέσα στη ζωή μας φουριόζα. Σαν παραπόταμος χύθηκε κι αυτή μέσα στο ποτάμι του χρόνου.
Όλοι εμείς οι κοινοί καθημερινοί άνθρωποι, εμβρόντητοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις (διάβαζε πολεμικές επιχειρήσεις) να εκτυλίσσονται καταιγιστικά στη γειτονιά μας, από βορρά και από νότο.
– Γύρω γύρω όλοι, στη μέση ο Μανόλης, δεν άντεξε και ξέσπασε η συμπαθέστατη γειτόνισσα που με χαιρετά κάθε πρωί καθώς ποτίζει τα λουλουδάκια της.
Η κλιματική αλλαγή, που κάποτε έμοιαζε φάρσα ή φρούτο εξωτικό τώρα έχει γίνει καθημερινή απειλή που σφίγγει το νου και την καρδιά μας μεταμφιεσμένη περίτεχνα σε «ακραίο φαινόμενο». Είναι βέβαιο ότι ως απειλή ολοένα πλησιάζει, απλά δεν ξέρουμε πότε ακριβώς θα χτυπήσει.
Έτσι λοιπόν, με όλα αυτά, αντί για «χαρούμενη χρυσή πρωτοχρονιά» φέτος θα αποκαλούσα τη νέα χρονιά «χλωμή και αφυδατωμένη».
Δεν σας κρύβω ότι απευθύνομαι πλέον μόνο ψιθυριστά στον εαυτό μου: «Φέτος -του λέω- να γράφεις συγκρατημένα και σεμνά, χωρίς κορώνες. Δεν είναι εδά καιρός για υπερθετικούς βαθμούς, για κραυγές και βελάσματα. Ούτε να τάζεις ούτε να κραυγάζεις ούτε να εκστασιάζεσαι. Στους νέους να τάζεις λίγα και να μιλείς με ειλικρίνεια. Κοντολογίς να χαμηλοπετάς. Την ίδια ώρα που οι μπόμπες πέφτουν λίγο παραπέρα, εσύ δεν δικαιούσαι να απαγγέλλεις ηλιοβασιλέματα. Γράφε σεμνά, με κατεβασμένα τα φτερά σου, γράφε για ν’ αλαφρώνεις την καρδούλα σου, γράφε για να κάνεις τη ζωή σου πιο ανεκτή και την μαυρίλα περισσότερο διαχειρίσιμη.
Ο νέος χρόνος -ξαναλέω- μας βρίσκει μπροστά σε δύο πολέμους στη γειτονιά μας να μαίνονται. Μας γνέφει κουνώντας σαν μαντηλάκι το φάσμα της ακρίβειας αλλά και με το φάσμα της πείνας να πλανιέται σαν ολόμαυρο σύννεφο, ας μην μιλήσω για τη βία που χάσκει σαν μαύρο βάραθρο και καταπίνει σαν μινώταυρος σώματα και ψυχές.
– Πες κάτι και για τα ομόφυλα ζευγάρια, δεν κρατήθηκε και μου πέταξε χαιρέκακα ο Θωμάς. Ο Θωμάς είναι η φωνή της συνείδησης και συγχρόνως του βαθέως υποσυνειδήτου μου, γι’ αυτό και πάντα προσέχω τι απαντώ.
– Ας δούμε με σεβασμό την διαφορετικότητα Θωμά. Έτσι κι αλλιώς η φύση δεν θα επιτρέψει ποτέ την εδραίωση και την επικράτηση οποιασδήποτε ιδέας εφ’ όσον αντιτίθεται στην ίδια τη φύση. Ο χρόνος θα φροντίσει γι’ αυτό. Ας αφήσομε λοιπόν τον βαθιά λυπημένο και καταπιεσμένο άνθρωπο του αιώνα μας να ζητήσει, να απαιτήσει και -γιατί όχι- να πάρει.
Κλείνοντας αυτό το σημείωμα σε παρακαλώ αγαπητέ αναγνώστη να μη μου βάλεις τη σφραγίδα του καταθλιπτικού ή του απαισιόδοξου. Τι και αν αποφεύγω να «υμνήσω» τη νέα χρονιά. Τι κι αν επιμένω να μιλώ υπόκωφα για το «ποτάμι του χρόνου»! Μην ανησυχείς! Στο τέλος θα συνέλθω, θα συναισθανθώ και θα το ρίξω στην αισιοδοξία. Θα αρχίσω τις μεγαλοστομίες όπως «…είναι ανάγκη να χτίσουμε μια κοινωνία ασφαλέστερη, δικαιότερη και περισσότερο αυθεντική». Το κύριο επιχείρημα θα είναι ότι «αυτή την κοινωνία την έχω ονειρευτεί τόσο πολύ που …αποκλείεται να μην υπάρχει»!
