1. Στο Δάσκαλο της Μόρφωσης
Στο Δάσκαλο που ξέρει
πως μόρφωση δεν είναι
μόνο οι γνώσεις οι ξερές
μα «αυτό που μένει όταν
ξεχάσουμε τις γνώσεις»
κι ότι αυτό που μένει
είναι η ανθρωπιά!
Ότι οι γνώσεις οι ξερές
δεν βγάζουν μορφωμένους
μα απλώς «εγγράμματους»
Ούτε παιδαγωγούς σωστούς
μα «κινητές βιβλιοθήκες»
Ούτε άξιους πολιτικούς
αλλά πολιτικάντηδες,
που ζούνε από την
-όχι για την- πολιτική
Ούτε πολίτες γνήσιους
αλλ’ απολίτικα όντα
Ούτε σεμνούς
αλλά σεμνότυφους
Ούτε φιλόθρησκους
αλλά θρησκόληπτους
Ούτε επιστήμονες ανθρωπιστές
αλλ’ εγκεφαλικούς κι απάνθρωπους
Ούτ’ υποστηρικτές της πυγμής του δικαίου
αλλ’ όργανα τυφλά του δικαίου της πυγμής!
Στο δάσκαλο που ξέρει ότι οι γνώσεις οι ξερές
δεν βγάζουν τους Καλούς αλλά τους …κάλους!
- Στο Δάσκαλο με Δ κεφαλαίο
Στο Δάσκαλο που κάνει δικά του παιδιά
τα παιδιά που δεν είναι δικά του,
που συγκινεί τους μαθητές του
και συγκινείται από αυτούς,
που «δια βίου» διδάσκεται
και δεν διδάσκει διά βίας!
Στο Δάσκαλο που εμπνέει
μες στο μικρόκοσμο της τάξης
την παγκοσμιοποίηση της ανθρωπιάς και
που στοχεύει στ’ αδύνατα όρια των μαθητών,
ώστε να προσεγγίσουνε αυτοί τα δυνατά τους!
Στο Δάσκαλο που αισθάνεται πως θριαμβεύει
σαν βλέπει να τον ξεπερνούν οι μαθητές του!
Στο Δάσκαλο που εμπνέει στα παιδιά
να ανεβαίνουν πάντοτε ψηλότερα,
όμως σαν αετοί, όχι σαν ερπετά!
Στο Δάσκαλο που ενθαρρύνει
τη ρήξη με την παλαιομανία
και αποθαρρύνει τις εκρήξεις
της ανερματιστης νεομανίας!
Στο Δάσκαλο που έχει
«πάντα ανοιχτά,
πάντα άγρυπνα
τα μάτια της ψυχής του»,
που σαν λαμπάδα αναλώνεται
για να αλώνονται οι Λαβύρινθοι,
που στείβεται στης τάξης του το στίβο
απ’ τις απορρυθμιστικές μεταρρυθμίσεις,
μα και στους μαθητές μεθοδικά μαθαίνει
πώς να μαθαίνουν και πώς να ξεμαθαίνουν,
πώς να στοχάζονται καλά κι όχι μονάχα τι!
Στο Δάσκαλο που ο λόγος και η άρπα του
τα αρπακτικά της κοινωνίας αντιμάχονται!
Στο Δάσκαλο των όπου Γης Σχολείων
και προπαντός εκείνων που ’χουν
για στέγη τους τον ουρανό
τις πέτρες για θρανία!
Σε κάθε Δάσκαλο
με Δέλτα κεφαλαίο
αφιερώνεται το έπαθλο αυτό!
- ΛΑΜΠΑ-ΔΑ-ΣKΑΛΟΣ
(Αειφόρος φωτοδότης)
Δάσκαλε, πάντα φώτιζες
σαν τη λαμπάδα που φωτίζει
όσο κι αν χαμηλώνει λιώνοντας!
Τώρα, πάλι φωτίζεις με το φως
που συ μεταλαμπάδευσες
στους μαθητές σου
και θα φωτίζεις
με τους μαθητές
των μαθητών σου.
Συ «δεδικαίωσαι»
και ως ζων και ως «θανών»,
ως αειφόρος φωτοδότης!
*Με αφορμή τον εορτασμό της 30ης Ιανουαρίου ως Ημέρας
των Τ ρ ι ώ ν Ι ε ρ α ρ χ ώ ν (των Τριών Ο ι κ ο υ µ ε ν ι κ ώ ν
∆ ι δ α σ κ ά λ ω ν) και ως Ημέρας της Ελληνικής
Π α ι δ ε ί α ς (σχολικής εορτής αλλά όχι πλέον αργίας).
(Τη στιγμή που τοποθετούσα στην παρούσα Τριλογία μου
το 3ο μέρος της, πληροφορήθηκα από το ραδιόφωνο
την «εκδημία» του πολυτάλαντου εκπαιδευτικού
Θ ω μ ά Β ε ν ά κ η! Τον κατευοδώνω με αυτό!…)
