Πως είμαι εραστής της μουσικής ποτέ δεν το’ χω κρύψει! Το ότι έχω ζήσει μια μικρή περιπέτεια γύρω από μια κιθάρα μάλλον δεν το ξέρει κανένας! Την περασμένη Κυριακή είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την συναυλία κιθάρας που έδωσε ο συμπολίτης Άρης Σφηνιάς στο Ωδείο Ρεθύμνου. Νέος και ρωμαλέος καλλιτέχνης ο Σφηνιάς, μπόρεσε να «περάσει» την μουσική αίσθηση, τη δόνηση και την συγκίνηση από τα δάχτυλά του στις ψυχές του ακροατηρίου του.
Αυτό που θέλω σήμερα να πω – ή καλύτερα να εξομολογηθώ – είναι τα βιώματα που ανακάλεσα στη μνήμη μου με αφορμή τη συναυλία και τις μελωδίες που απλόχερα, με λιτότητα και ευαισθησία περίσσια μας χάρισε ο Σφηνιάς.
Αφήστε να σας ταξιδέψω αρκετές δεκαετίες πίσω στον χρόνο: Εγώ ήμουν ήδη 20 χρονών, φοιτητής Ιατρικής και εραστής φλογερών ονείρων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης. Φαίνεται πως τα είπα καλά στις εξετάσεις των πρωτοετών και κέρδισα μια υποτροφία μερικών χιλιάδων δραχμών. Μαντέψτε ποια ήταν η πρώτη μου σκέψη! Να αγοράσω μια κιθάρα, ένα όνειρο παλιό κι «απωθημένο» είχα φτάσει στα όρια του παροξυσμού!
Χάρις στην υποτροφία το όνειρο έγινε πραγματικότητα. Ο φίλος ο παλιός κιθαρίστας προσφέρθηκε να με βοηθήσει στην επιλογή και πράγματι σύντομα απέκτησα πανηγυρικά την κιθάρα μου!
Η φοιτητική παρέα που αξιώθηκα να αποχτήσω τότε ήταν μεγάλη κι ολόθερμη εκεί, καταμεσής στη δικτατορία. Ήτανε Χιώτες ο Αντώνης ο «δάσκαλος» και εμψυχωτής η Άννα η Καρλοβασίτου που ανάλαβαν να με μάθουν τα βασικά.
Τα χρόνια τα φοιτητικά κάτω από αυτές τις συνθήκες καταλαβαίνει ο καθένας ότι μου έμειναν αξέχαστα με τραγούδια νέο – κυματικά με στίχους τρυφερούς ή σκληρούς (αδιάφορο), ένας κόσμος ολόκληρος ήταν η δυνατότητα να εκφράζεσαι ελεύθερα καταμεσής στον ζόφο της δικτατορίας.
Δύσκολο αλλά εύκολα κατανοητό ότι τελικά επέλεξα να πορευτώ στον δρόμο της ιατρικής επιστήμης, αφού η ισχυρή εσωτερική μου ανάγκη και η έφεση να ανακουφίσω από την αρρώστια τον άνθρωπο και τους ανθρώπους γενικότερα επεκράτησαν στην συγκρότησή μου. Συνοψίζοντας τώρα, θέλω να πω ότι η συναυλία του εξαίρετου Άρη Σφηνιά που παρακολούθησα στο Ωδείο, μου ξύπνησε μνήμες νεανικές και για τούτο ανεκτίμητες, και μια ολόδροση μουσική περιπέτεια η οποία παρά το ότι έμελλε να είναι σύντομη, μου χάρισε μια ανεξίτηλη ανάμνηση. Σε ευχαριστώ Άρη Σφηνιά και σπεύδω να σου πω ότι η πανδαισία που μας πρόσφερες από τα έργα των Villa-Lobos, Tarrega, Albeniz και των άλλων προδιαγράφει το μουσικό σου μέλλον λαμπρό!
